Je reinste intimidatie, gelukkig hebben we een Arbowet

Vrouw met vast contract krijgt geen aandacht

Als u 's ochtends uw handen op het toetsenbord legt, en ze er van negen tot vijf niet afhaalt kunt u hier stoppen met lezen. Dit artikel gaat over en is bedoeld voor bezitters van wapperende voorpoten.

Sexuele intimidatie is overal, met pieken in werksituaties. De net iets te korte rokjes van de stewardessen in Oosterse budgetvliegmaatschappijen, het soepeltjes vooroverbuigen van de hooggehakte directiesecretaresse om een heel toevallig gevallen kopietje van de tapijttegels op te pikken, de net iets te grote diepdonkere poelen van ogen van dat meisje in de portiersloge. Het kan niet, het mag niet, en dat staat sinds 1994 zelfs in de Arbo-wet, gebroederlijk naast bepalingen over de maximale reikwijdte van AH-kassameisjes. 'Ongewenste seksuele toenadering, verzoeken om sexuele gunsten of ander verbaal, non-verbaal of fysiek gedrag van seksuele aard' is in de arbeidssfeer juridisch non-bon ton.

Onrechtmatige daad
Anders dan in Kazachstan zijn intieme omgangsvormen ten opzichte van vrouwelijke kantoorbewoners in ons land eveneens verboden. Één ongepaste blik, een enkel tikje op een niet daartoe geëigend lichaamsdeel, een net iets te uitgebreide knuffel na de vakantie: voor u het weet staat u de kantonrechter uit te leggen dat u Shemaila louter vanuit uw helicopterview naar haar targets wilde coachen. Dik vijftig procent van alle dames heeft ervaringen met dit soort ongewenste omgangsvormen. Weinig gevallen halen echter de rechtbank, ook omdat de wetgeving niet volledig waterdicht is. Alleen extreme gevallen waar bijvoorbeeld verdenking bestaat op aanranding of erger vallen onder het strafrecht. In andere zaken moet het burgerlijk wetboek uitkomst bieden, bijvoorbeeld op grond van het aantonen van een onrechtmatige daad (art. 6:162). Verwarrende formulering, toegegeven.

Toch hebben niet alle werknemers in gelijke mate last van ongewenste intimiteiten. Ruim twintig procent van alle geïntimideerde werknemers heeft een Y-chromosoom, bevestigt een recent onderzoek uit Australië. Het prototype van een erotisch nagejaagde arbeidskracht: het meisje van het uitzendburo. Flexwerkers worden vijf keer zo vaak lastiggevallen dan types met een vaste aanstelling. Contractarbeiders zijn helemaal de pineut. Die lopen tien keer zoveel kans ongevraagd ruimtelijk in kaart te worden gebracht door de stereotactisch vorsende hand van hun collega.

Blijkbaar durven de handtastelijke kantoortijgertjes zich alleen aan stagaires en vakantiekrachten te vergrijpen. Tijdelijk personeel is immers kwetsbaarder en afhankelijker, waardoor het minder snel zal morren over een loszittende hand. Bovendien verdwijnen dit soort seizoensarbeiders binnen een paar weken vanzelf weer van de werkvloer, een soort zelfreinigend vermogen voor de verziekte werksfeer. Hoewel vakbonden om het hardst schreeuwen dat ze juist flexkrachten wil beschermen is het duidelijk dat de harassmentbestrijding nog niet optimaal is. Het zal niet zo erg zijn als in landen als Saudi-Arabië, waar de vaak illegale huismeisjes zich dikwijls aan de heer des huizes moeten onderwerpen, maar ook in al-Hoelandi gebeurt vast meer dan gezellig is.

Burgerlijk Wetboek
Hoogopgeleide vrouwen bestempelen seksisme overigens minder snel als zodanig dan hun lager geschoolde geslachtsgenoten. Ook mannen met een universitaire graad kunnen eerder de goedwillendheid van een licht getinte opmerking inzien dan heren die alleen de middelbare school volbracht hebben. Of dit voortkomt uit een groter relativeringsvermogen valt nog te bezien. Mogelijk zijn mensen met een uitgebreidere scholing autonomer en zelfverzekerder, waardoor ze potentiëel sexueel intimiderende teksten als minder bedreigend ervaren. Misschien zien ze een flinke bedrijfsrel over ongewenste omgangsvormen gewoon als een goede reden om hun kennis over het Burgerlijk Wetboek weer wat op te vijzelen. Of ze zijn de tekenaars van Fokke en Sukke.