We plaatsen maar geen link...

Verboden te linken naar PCM

Het maandblad M van NRC Handelsblad stopt er mee. Deze maand verschijnt het laatste nummer. In de toekomst zal er een weekblad, een soort Volkskrant Magazine, voor in de plaats komen. Reden: het maken van M was te duur en leverde te weinig op, qua adverteerders.

Maanden en maanden geleden was bij NRC al besloten dat M moest verdwijnen, maar zoals dat gaat bij Oud Mediale instituten die worden beheerd door opkoopfonds uitgever Apax PCM gaat dat niet zomaar.

Eerst moeten uit wijze mannen met snorren bestaande commissies bekijken of dat allemaal wel zomaar kan, dat aanpassen van een bestaand magazine. Dan komt er een ombudsman (dat is een meneer die denkt dat hij exact weet wat goed en slecht is maar die door iedereen jonger dan 40 wordt uitgelachen) die zestien boze stukken schrijft over het verdwijnen van zijn geliefde oud papier.

Vervolgens mogen alle NRC-lezers hun mening geven en dan wordt het voorgelegd aan de baas van PCM. Die zit sinds, pak hem beet, de uitvinding van het internet met de handen in het haar. Alles op internet groeit en bloeit, alles met papier en inkt (de core business van PCM) verandert in aandelen Fortis ING en Zimbabwaanse dollars.

De strategie bij PCM is nu al jaren hetzelfde: beschouw het internet, weblogs en online nieuwsuitgaven als de grote satan, trek je niets aan van populariteit van online media en “innoveer” door telkens het formaat van de krant aan te passen, katernen met blaartrekkende artikelen aan weekendedities toe te voegen, andere katernen te verwijderen en de bestaande magazines voortdurend te restylen, veranderen of hernoemen.

Een van de meest sprekende voorbeelden van deze PCM-strategie is het Volksrant Magazine. Sinds het vertrek van Barbara van Beukering is dat blaadje veranderd in een strak gestylde editie van de Viva voor bejaarde grachtengordelmevrouwen. En dan zijn we nu alweer jaren aan het wachten op V, de Volkskrant versie van NRC Next.

Hoe PCM ondertussen omgaat met online ontwikkelingen (online, dat is waar wél adverteerders en lezers zitten) is eenvoudig aan te tonen. Zo is het bijvoorbeeld VERBODEN te linken naar De Volkskrant met het woord “De Volkskrant”. Kijk maar, hier staat het.

Dat geldt ook voor Trouw. Die hebben zelfs een hekel aan álle vormen van linken, daarom is het niet zondermeer toegestaan naar Trouw te linken maar “alleen in beginsel”, wat zoveel wil zeggen als “vooruit, omdat wij van Trouw zo aardig zijn mag u best een keer linken, maar echt blij met extra bezoekers zijn we niet”. Wel heeft Trouw graag dat websites “niet meer dan 50 keer per kalenderjaar naar Trouw linken”. Terecht natuurlijk, je moet er niet aan denken dat men teveel verkeer naar je site stuurt. Straks raken adverteerders nog enthousiast over bezoekcijfers.

Terwijl de online journalistiek vrolijk voorwaarts dendert, en een echt gezaghebbend blad als The New York Times jaren geleden al besloot om al haar artikelen gratis online beschikbaar te maken, zijn de dino’s van de Nederlandse geriatrische media nog druk bezig met het innoveren van hun drukpersen, ganzenveren, typmachinematrijzen en actuele verslaggeving van nieuws dat 12 uur eerder al op het www stond.

Als online lezer en grootverbruiker van internet is dat wel zo amusant om gade te slaan. Daarom: hup PCM, hup! Druk een punt!