Deze week gaan twee herculische Amerikaanse overheidsprojecten in de steigers om die fnuikende crisis af te stoppen. Een straatlengte voor op Europa tijgert Amerika zich over politieke scherven vooruit. En er is haast, zegt IMF-directeur Strauss-Kahn. Als er geen vaart gezet wordt achter stimuleringspakketten en banksaneringen, moeten we vrezen voor een wereldwijde economische depressie. Het D-woord is uitgesproken, halve plannen volstaan niet meer. Ook in Den Haag zit men nog achter de tekentafel.
In de Amerikaanse Senaat wordt morgen gestemd over het economische reanimatieprogramma van President Obama, dat vooral 3 tot 4 miljoen banen moet behouden creëren. En $800 miljard gaat kosten. Zonder enige (noodzakelijke) Republikeinse steun vaarde het plan dichtbij een ijsberg, maar na enkele Republikeinse strepen is een Yea dit weekend in zicht gekomen. Van harte zal die zegen niet gegeven worden. Republikeinen steken dat uit dit plan binnen tien jaar een nieuwe recessie zal worden geboren. En toch zal de Grand Old Party het riskeren.
De politieke koude oorlog zal hervat worden nadat minister van Financiën Timothy Geithner morgen zijn verlossende woorden voor de bankindustrie gesproken heeft. Op 925 heeft u daar al over gelezen. Dan weet u dat Geithner waarschijnlijk gaat aankondigen dat de Amerikaanse overheid meer dan $1.000 miljard zal uittrekken om slechte leningen op te kopen en verliezen te garanderen. Geithner zou eigenlijk vandaag zijn plan wereldkundig maken, maar stelde dat een dagje uit om dit weekend op wat Republikeinse senatoren in te praten.
Alle venijnige politieke knijperij ten spijt, de Amerikanen hebben na deze week twee instrumenten paraat om zowel de symptomen (werkloosheid) als de infectie (comateuze geldscheppers) van de kredietziekte te bestrijden. Europese landen zitten echter pas net achter de tekentafel. Voordat details zijn uitgewerkt en parlementaire noten worden gekraakt zullen de nodige weken verstrijken. En trage ontwikkelingen zijn gevaarlijke ontwikkelingen. Een bezorgde Dominique Strauss-Kahn, directeur van het IMF, waarschuwt voor een wereldwijde economische depressie.
Nu het D-woord gewoon een depressie heet, zullen ook in Nederland forse maatregelen getroffen moeten worden. Want ja, als er niet geproduceerd wordt zullen steeds meer mensen moeten uitslapen. Voorlopig worden alleen 'onorthodoxe crisismaatregelen' niet uitgesloten. De vraag is of die tijdrovende inventarisaties niet allang gemaakt hadden moeten worden. Zeker wanneer je predikt dat we moeten doortrappen in tijden als deze.
Dus erg veel hoeft er niet te worden getekend behalve dat het raten van afzonderlijke Euro-landen moet worden afgeschaft, dus het Euroblok staat garant voor alle Euro-landen. Dan is het probleem van rente opslag opgelost en profiteren dus de meest behoevende landen ook van de lage rente. Dat deze zuidelijke landen zo diep rood staan is in grote mate te danken aan de berg subsidie die de laatste decenia door de strot is geduwd. Deze geldzak was natuurlijk alleen beschikbaar als men zelf in gelijke mate zou investeren. Met als gevolg dat nu de gehele spaanse en portugese kust is volgebouwd met luxe jachthavens(ESF gesubsidieerd) en de daarbijhorende vastgoedprojecten.
Het is natuurlijk wel zo prettig voor het oude EMU-blok dat de belastingdruk en loonkosten van die landen gelijke tred gaan houden voor eerlijke (kuch) concurentie. Sabbie?
Europese banken zijn ook comateus, en ook hier loopt de werkloosheid hard op. De situaties zijn inderdaad verschillend, maar de dreiging is hetzelfde
Ik denk ook dat je er vrij makkelijk vanuit gaat dat Europese landen voor elkaar willen garant staan. Wil jij je een deel van je AOW afstaan omdat Italie niet weet wat fiscale discipline betekent? Of omdat Ierland zijn economie met krediet heeft opgeblazen?
Daarbij staan we al in belangrijke mate al voor elkaar. Denk maar aan de waarde van de euro; die daalt als als staatsschulden van Zuid-Europese landen oplopen.
Nederland kijkt teveel naar zichzelf alsof we de gulden nog in bezit hebben.
Naast de PIGS Portugal, Italie, Griekenland, en Spanje (en ook Ijsland en Ierland die op ons leunen) hebben we OOK nog Oost Europa.
Subprime Oost Europa heeft ondertussen 1500 miljard van Westerse banken geleend en daar zien we nog maar een beetje van terug, vooral nu alles daar beetje bij beetje instort; met name de valutawaarde waardoor hypotheken steeds moeilijker opgehoest kunnen worden.
Het einde van de Euro is inzicht en onafwendbaar.
Kees Wiersema