Wonderlijke man die Frank Heemskerk. Roept als staatssecretaris van Economische Zaken alle Nederlanders op toch vooral in eigen land op vakantie te gaan maar gaf donderdag in De Wereld Draait Door toe dat hij zelf waarschijnlijk naar het buitenland op vakantie gaat.
Tsja. Laten we het maar typisch PvdA-regentengedrag noemen. De burger is dergelijke hypocrisie wel gewend. Het feit dat Frank Heemskerk voor ABN Amro heeft gewerkt, verklaart ook het een en ander. "Lekker weg in eigen land" krijgt dankzij Frank Heemskerk een geheel nieuwe betekenis.
Hij zette met zijn VOC-mentaliteit oproep, want het ging hem er uiteindelijk om dat de euro’s voorlopig vooral binnen de Nederlandse grenzen blijven rollen, wel de toon voor de rest van de avond. Bij Pauw & Witteman was het VOC-mentaliteit en kamperen op de Veluwe wat de pot schafte.
Positief, dat wel. Het blijkt namelijk dat die crisis écht de handelsgeest in ons Nederlanders naar boven haalt. Ondernemen en innovatie zal de hongerige burger weer doen worstelen en boven komen.
Neem de chefkok die gewoon zijn Michelin-ster inlevert. Franse chefkoks plegen zelfmoord als ze een ster verliezen en Nederlandse chefkoks worden op slag Bekende Nederlander met zo’n ster maar moeilijke tijden vragen moeilijke maatregelen. Vond ook de Limburgse chefkok Michèl Kagenaar, die nu weer gewoon in een volkse bistro patat, biefstuk of opgewarmde sterrenkliekjes van lagoustinereepjes met truffelsnippers serveert. Kost een ster, levert tig keer meer omzet op. Winnen in tijden van crisis kan heel mooi zijn.
Een winnaarsverhaal had ook Ben Vree, “havenman van het jaar”, baas van de Rotterdamse bergingsgigant Smit. Die toucheerde in 2008 nog gewoon een superwinst van 108 miljoen euro. Niks crisis, winst maken. Laat dat maar aan Ben Vree over: “Hoofd koel houden, tering naar de nering zetten, nu zorgen dat je kosten bespaart en de banen behouden”. Punt. Het zal niemand verbazen dat Ben Vree nooit in sterrenrestaurants eet en het liefste een frietje met biefstuk haalt in de plaatselijke havenkroeg.
Daaraan herken je de winnaars van de komende tien jaar: friet met biefstuk etende havenarbeiders die met hun tentje op de rug twee weken in Terschelling vakantie vieren.
Geen fratsen, dat scheelt.
Misschien zijn protectionisme en pattriotisme in het woordenboek twee heel verschillende dingen. Hier wordt toch echt hetzelfde effect nagestreefd...