Verhuizen zorgt voor een hoop gezelligheid

Ik Vertrek is een Tros-juweeltje

Evert en Saskia zijn werkloos. Saskia (gezellige volslanke vrouw, liefdevolle moeder) had werk als leidingevende bij een bank, maar heeft nu een WW-uitkering. Evert (bril, korte broek, Feyenoord-shirt) werkte als politieagent en daarna als makelaar maar kreeg een burn out. “En geen kleintje ook”. Gelukkig hielp René Froger hem door de burnout heen. Sterker: René Froger heeft de hele familie door moeilijke tijden geholpen. Daarom gaat René Froger, in poster- en cd-vorm, mee emigreren naar de Algarve, Portugal.

Want in de Algarve, zo weet Evert, wonen filmsterren, mensen die het gemaakt hebben en andere types met veel geld. Die wonen in huizen met zes badkamers en die badkamers moeten ingericht worden. Met de graniettegels van Evert. Graniet in je badkamer, graniet op de poorten van je oprijlaan, Evert weet: graniet gaat heel groot worden in de Algarve.

Natuurlijk hebben Evert en Saskia geen enkel verstand van ondernemen. En natuurlijk hebben ze, zoals zoveel mensen, niet even de tijd genomen om te kijken wat de risico’s zijn van emigreren. Ze hebben niet eerst de taal geleerd, weten niks van de Portugese bureaucratie, huren hun villa met zwembad zonder het eerst te bezichtigen, hebben geen bedrijfsplan, geen bedrijfspand, geen inkomen en slechts een klein eigen vermogen. Toch gaan ze, zelfs zonder eerst hun huis in Nederland te verkopen, naar een ver land in de ijdele hoop het daar “te gaan maken”.

Evert en Saskia zijn slachtoffer van het maakbaarheidsdenken. Ze lijden aan de waan dat “als je iets maar echt wilt het vanzelf wel goed komt”. Een typisch Nederlandse illusie. Het idee dat unieke menselijke eigenschappen als talent, kennis of excelleren in een specifiek vakgebied eerder de reden zijn dat “iets vanzelf wel goed komt”, wordt zelden tot nooit geopperd bij de Nederlandse gezinnen die denken “het te gaan maken in het buitenland”.

Des te interessanter is het dat uitgerekend een liberale omroep als de Tros dit soort gezinnen portretteert in haar wekelijkse real life docusoap Ik Vertrek. Zou deze prachtige typische Tros-serie (montage: recht toe recht aan, muziek: liftmuzak, voice over: sans gene, sans ironie) een boodschap hebben? Is het een aanklacht tegen de middelmaat met haar zinloze maakbaarheidsidealen? Of is het een oprechte aanmoediging vooral aan zelfontplooiing te doen en de Nederlandse beklemmende rijtjeshuiscultuur in te ruilen voor het bikkelharde vrije ondernemerschap in een onbekende cultuur?

Feit is in ieder geval dat de geportretteerden bijna zonder uitzondering de typische Tros-achterban vertegenwoordigen en doorgaans zonder enige kennis of ervaring in het diepe springen. Maar mede dankzij de plaatsvervangende schaamte of ontroering van de kijker, komen die gemiddelde gezinnen uiteindelijk goed terecht. En willen ze nooit meer terug naar Nederland.

Omdat het hier een herhaling van Ik Vertrek uit 2006 betreft, kunt u ook meteen zien hoe het afloopt met Evert en Saskia in de Algarve: