Veni. Vidi. Vici. Jawel!

Oranje is niks. Lang leve Leo Beenhakker

Oranje was gisteren weer eens om niet aan te zien. Het won met 4-0 en daar is alles mee gezegd. Logisch, want de spelers hebben nog zware wedstrijden voor de boeg en die staan al voor zaterdag op het programma. Dan gelooft men het wel bij een 2-0 voorsprong. De boel dicht gooien, af en toe een ontspannen aanval en wat zal het ons een zorg zijn, die mensen op de tribune. Leo Beenhakker was daarentegen de sensatie van Europa. Kleine voetballanden bestaan niet meer. Zegt men. Maar 10 tegen 0 is sensatie. Daarom concluderen we dat Leo Beenhakker een gigantische zege boekte. En niet alleen vanwege de uitslag.

De Rotterdammer kwam immers zwaar onder vuur omdat zijn Polen dit weekend van Noord Ierland verloor. Slechte geesten in Polen wisten het zeker. Beenhakker is te veel met zijn hoofd bij jeugdliefde Feyenoord en die besteedt niet voldoende aandacht aan ons land. Don Leo stopt immers veel vrije tijd in de Maasstad om de lokale gevallen topper uit het slop te trekken. Gratis en voor niks. Pas na enorme heibel binnen de Poolse bond mocht hij aan die klus beginnen. En dan gebeurt het. Leo verliest. Met Polen.

Als het Poolse nationale elftal verliest dan betekent dat daar een nationale ramp. De pers duikt er als een dolle hyena op, het volgt executeert woordelijk en standrechterlijk de bondscoach en de speler. De tegenstanders binnen de bond weten het vervolgens zeker. Die Beenhakker is vooral met Feyenoord bezig. En Beenhakker moet weg. Ga er maar aan staan. Dat doet Don Leo.

Die creëert om te beginnen een rel door de doelman naar huis te sturen. Die blunderde twee keer en daardoor verloren de Polen. Niks aai over de bol. Wegwezen. Twee blunders. Anders had Polen gewonnen, want ze scoorden immers 2 keer. Nu werd het 3-2 voor de Ieren dus reken maar uit. Een prima psychologische zet, want de druk om te presteren ligt nu bij de spelers. De rotte appel is weg, a vous. Want stemming maken zit Beenhakker in het bloed.

Tegenover een verbijsterde Poolse pers bleef hij doodkalm en noemde het verlies van afgelopen zaterdag een tikkie. Niet meer dan dat. Een tikkie. Hij hield zijn spelers uit de wind, want die had hij nog nodig. Zoals alleen Beenhakker dat kan. Tussen de bedrijven door serveerde hij de Poolse televisie af. Want er was helemaal niks aan de hand. Men moest niet zeuren.

Dat bleek gisteren toen tegen San Marino de score al na 28 seconden werd geopend en de ontketende Polen uitliepen tot 10-0. Dan praat helemaal niemand meer over voetbaldwergen. Dan zijn Leo Beenhakker en zijn Poolse mannen helden. 10-0. Dat staat, en al helemaal als het nationale elftal de met tien uit zes de zaken weer helemaal in eigen hand heeft.

Dat is de charme van Leo Beenhakker. Die heeft het vermogen om te zaken recht te zetten. Soms faalt hij daarin, maar daar hebben we het nu niet over. Nu blijkt dat onze regering helemaal niet twee weken over maatregelen rond de kredietcrisis hoeft te vergaderen als ze Beenhakker hadden ingeschakeld.  Met het aandeel Fortis was helemaal niks aan de hand geweest als ze Leo hadden gebeld. Sterker, die hele kredietcrisis was niet gebeurd als Leo zich ermee had bemoeid.

Voor even dan. Want Polen komt pas na de zomer weer in actie. Beenhakker kan zich daarom nu richten op Feyenoord. En als het daar fout gaat of Polen plaatst zich niet voor het WK dan is Beenhakker weer de gebeten hond. Nu even niet. Nu is hij president van Polen en alle landen ter wereld.