De 11 beste reclamefilmpjes volgens reclamemensen

'Hé Aad, mag ik m'n draaiboek terug?' De jaarlijkse uitreiking van de ADCN Lampen aan de beste reclamemakers van de natie was al drie kwartier bezig toen de presentator eindelijk het draaiboek door het doolhof van nominaties, praatjes, filmpjes en Lampen te pakken kreeg. De presentator was ik, en Aad is niemand minder dan Aad Kuijper, voorzitter van de club van reclamemakers. Waarom klotsten mijn oksels? Heus niet alleen vanwege dit hoogtepunt. Plus: 17 adembenemende minuten met 11 films van De Grote Winnaars.

Eerst even over die oksels. Zonder draaiboek zo'n show afraffelen valt niet mee. Maar de zenuwen zitten vooral in de plaats delict, Het Concertgebouw. Ze beschikken daar over een heel onhebbelijke trap. Gevoelsmatig hoger dan de Eiger Nord en met meer treden dan de Chinese Muur, eindigend op een bescheiden podium tegenover een ENORME zaal. Dus je struikelt de trap af, kijkt het zwarte gat in, voelt je nederig omdat de namen van grote componisten het balkon sieren als een strenge bloedraad, waarna je de twaalfhonderd paar ogen ontwaart die allemaal dezelfde lichaamstaal spreken: 'Zo Keldertje, dus jij denkt dat je leuk bent? Kom maar op.. we hebben hier Matthijs van Nieuwkerk, Giel Beelen en Ruben Nicolai gehad - vermaak ons!' Zoiets.     

Gelukkig was het eerste punt voor mij: de dresscode. Black Tie, jazeker! Jarenlang waren de creatieven personae non grata in de nationale muziektempel. Die types lusten wel een slokje, liefst met een peuk erbij. Het residu werd meestal met de witte sneakers of kroko-puntlaars uitgetrapt in de rode loper. Dat vonden ze niet leuk bij de NV het Concertgebouw. Exit ADCN, al jaren geleden.

Maar met de komst van het rookverbod en een nieuwe (naiëve?) directeur was de ban eraf, en mochten de reclamejongens & meisjes op herhaling. Eén voorwaarde, stelde de organiserende Art Directors Club Nederland: black tie. Tsja, met dat soort regels moet je bij creatieven niet aankomen. Voorspelbaar gevolg: een bonte verzameling van fantasiesmokings, vlotte dasjes, harige hoofden en bruine, zilverkleurige en witte schoenen - vooral dat, witte schoenen - glipten langs de deurnazis. Als ze zitten valt het mee, moeten ze een lamp op komen halen dan weet je weer dat dit niet het Chopin Concours is.  

Stonden ze voor joker, die 34 winnaars? Dat viel erg mee, al blijft het opmerkelijk dat de prijswinnende makers van de onvergetelijke Bavaria- en Heineken-commercials hun klantenbier niet konden herkennen. Zo., zullen ze bij Bavaria hebben geslikt, toen Diederick Hillenius en Poppe van Pelt eerst een Heineken pilsner aanzagen voor Amstel en vervolgens haperden bij de geserveerde Bavaria. Hillenius: 'Is dit een malt?' Het zij ze vergeven, want de proeverij kwam na twee uur stomen in een stampvolle zaal; dan smaakt ieder vocht als wijwater. Bovendien won Poppe van P. nóg een Lamp, voor zijn Skoda-commercial (hoewel hij niet eens een rijbewijs heeft, wat hem naar eigen zeggen 'een objectieve blik' verschaft). Voorts bevond hij zich als misproever in goed gezelschap van Cor den Boer, Jorn Kruijsen en Jeroen van de Sande. Dat trio maakte de walk-in-closet-commercial voor Heineken, zonder twijfel de commercial van het Hollandse reclamejaar. Den Boer klokte met zijn maatjes twee biertjes ad fundum en zag er een met een vies gezicht aan voor Bavaria. Dat was dus Heineken. Kan gebeuren. En het bewijst eens te meer hoe belangrijk hun werk is: reclame maakt het verschil. (Bovendien: die Cor blijft aan het bier en de champagne, hij heeft net vele miljoenen met de verkoop van zijn Neboko aan TBWA gecasht.)

Genoeg gepraat. Laten we gaan kijken naar De Beste Reclames in de categorie 'tv en bioscoop'. Er zitten parels bij, heus. Al kijk ik persoonlijk bij Tante Mieke (90) van de SP altijd even weg, evenals bij die meneer die het een beetje benauwd heeft in de kast. Mijn persoonlijke favoriet? Kunstdirectietechnisch gesproken scoort Nike's point of view-bioscoopfilm, maar qua uit het leven gegrepen opteren van Kelder & Co voor voor de inzendingen van DD voor Volkswagen. Jaloerse lelijke mannen met windjacks en ondeugend gladde verkopers. Hoe geloofwaardig.