Vergeet analisten, luister gewoon naar Kraland

"Aandelen zijn historisch goedkoop" [Kralands column]

Grofweg zijn er drie of vier debatten gaande. Economisch gezien dan. Nu hebben we het even niet over het debat over de hypotheekrente, de AFM en het ministerie van financiën. Dat was echt een vertoning een financiële bananenrepubliek waardig.

Die debatten waar het om gaat, of liever, die ons bezighouden, zijn hoe lang deze recessie of depressie gaat duren, of we straks deflatie krijgen of inflatie en, als het even kan, wie we de schuld in de schoenen kunnen schuiven. Wat ook leuk is om te weten, merk ik bij vragen van mensen, is of de markt omhoog gaat of weer naar beneden en graag even snel ook met hoeveel en wanneer.

Nu is de toonaangevende S&P 500 in 33 dagen met 28% gestegen en lees ik in de dag-en weekbladen alleen maar verhalen over tuinieren. Groene blaadjes, er bloeit weer wat enzovoorts. Alleen kniesoren hebben het nog over kunstmest.

Dit weekend was minister Geithner weer een stukje negatiever en zei hij dat we er nog lang niet zijn. Daarvoor maakte hij deel uit van een soort media blitz met President Obama in de hoofdrol.
Lawrence Summers, de adviseur van de president voor dit soort zaken uitte zich ook weer heel voorzichtig.
Nu zouden we voor hetzelfde geld kunnen stellen dat het volledig zinloos is af te gaan op de spin van cheerleaders als het gaat om de gezondheid van iets dat ze gekozen zijn om recht  zetten. Natuurlijk zijn die mensen optimistisch naar buiten toe. Je kunt eventueel kijken naar wanneer en hoe, maar waarom zouden we dat doen ? Dat is misschien een belangrijkere vraag en gek genoeg zie je die nergens.

We kijken naar de opinie van wereldleiders om twee redenen. Ten eerste omdat ze worden opgedist. Ten tweede omdat ze misschien betere informatie hebben dan wij. Betere informatie? Natuurlijk krijgt de POFUS*, want zo noemen zijn informatie lakeiën hem, betere informatie dan u, zeker als u vooral gratis bladen in de trein leest en deze elegante en informatieve website alleen bij de tandarts bekijkt. En misschien krijgt hij die informatie eerder. Een dag eerder? Een week eerder? Laten we dat maar even aannemen. Geeft dit nou echt een voorsprong? Nee. Dus kunnen we net zo goed niet luisteren en wat harder werken aan onze eigen informatiestroom, zoals deze bijvoorbeeld.

April was een waardeloze maand voor één cijfertje maar een record maand voor een ander. Helaas ging het respectievelijk om zwakke insideraankopen en om  heel hoge insiderverkopen van aandelen. Goed, u vindt Amerikanen misschien rare mensen maar neem nou maar aan dat insiders niet verkopen omdat ze optimistisch zijn over hun eigen business. En als de beurs echt spotgoedkoop was dan kochten ze vast wel bij en dat doen ze dus niet. Met andere woorden, wie nu koopt doet dat terwijl er in de VS verkocht wordt.

Dat wil niet zeggen dat er niets is dat goed gaat. Zo zien we dat de markt allang niet meer puur liquiditeit gedreven is. Vuilnis staat weer lager dan kwaliteit bijvoorbeeld, maar kwaliteit is nog steeds historisch goedkoop. Alleen, nu 28% duurder dan toen. Bed, Bath & Beyond - geen advocatenkantoor of reclamebureau - had meevallende resultaten en hielp mee de optimistische stemming te stimuleren. Wat doen hun insiders? Die liquideren zoveel ze kunnen. Hm. In feite, zo zegt Bloomberg, zien we nu de grootste liquidatie van insideraandelen sinds october 2007. Daarna tankte de markt. Met de helft. Maar er is nog hoop. Soms zitten die insiders er helemaal naast.

*President of the US. Mobama is de FLOFUS.