Je kunt nog zo vaak benadrukken dat fastfood eigenlijk heel slecht is en je kunt Supersize Me (op YouTube in tig delen) een miljoen keer uitzenden, de populariteit van McDonalds wordt er niet minder door. Ook in Nederland niet: de afgelopen anderhalfjaar realiseerde de BigMac-bakker een omzetgroei van 3,5%.
Wat je ook van McD vindt, het blijft fascinerend hoe een enkele hamburgerbakker het voor elkaar heeft gekregen een multinational op te zetten die meer is dan een restautantketen alleen maar tevens onderdeel uitmaakt van de moderne cultuur. De golden arches van McDonalds zijn even iconisch voor de 20ste en 21ste eeuw als de Griekse zuilen voor de bakermat van onze democratie of geharnasde ridders voor de middeleeuwen.
Kritiek op McDonalds is er in overvloed. Sinds de bekroonde film Supersize Me, waarin Morgan Spurlock zich bijna letterlijk doodeet aan uitlsuitend McDonalds-voer, weten we dat eten bij McDonalds en gezond leven niets met elkaar te maken hebben. Sterker nog, de chronische vetzucht van de gemiddelde Amerikaan heeft alles te maken met de voorliefde van de yanks voor BigMacs en KipNuggets. McDonalds kan nog zoveel salads, yoghurts, fruits of juices in haar assortiment stoppen, de meerderheid van de eters komt gewoon voor het Grote Vet.
Een aardige documentaire over twee ambitieuze Gambianen en hun jonge microfinancieringsinstituut Reliance, die een half jaar worden gevolgd. Naast geld verdienen, hebben deze bankiers een wens: hun land vooruit helpen.
Beiden begonnen inderdaad als burger flippers bij de McD. in de UK.