Gianni Agnelli bouwde de Fiat-fabrieken van zijn grootvader uit tot het grootste industriele conglomeraat van Italië. Groeide uit tot een typisch Italiaanse combinatie van stijlicoon, tycoon en Godfather. En nu dreigt zijn dochter vanwege de erfenis die zorgvuldig opgebouwde reputatie volledig teniet te doen. Met de gretige hulp van Silvio Berlusconi.
Familieruzies. Op zich altijd een tikje genant voor de neutrale toeschouwer. Maar als de familie in kwestie fabelachtig rijk is, bestaat uit tientallen playboys en socialites en toch rollebollend met de vuile was over straat gaat, dan bieden ze wel een fascinerend schouwspel.
Het begon direct na Gianni Agnelli's overlijden in 2003. Margherita Agnelli de Pahlen, de 54-jarige dochter van Gianni, werd na zijn dood afgescheept met een luizige 1,5 miljard euro. Ze liet het er niet bij zitten, en spande een rechtszaak aan tegen een drietal adviseurs van haar vader.
Die zouden een deel van het fortuin, ter waarde van meer dan een miljard euro, buiten de boeken hebben gehouden. Het gaat onder meer om uitgestrekte landerijen aan de Franse Riviera, luxe appartementen in Parijs en New York, Zwitserse bankrekeningen, kunstwerken en aandelen.
Best een familieruzie waard, zal Margharita gedacht hebben. Ook als die de hele familie, inclusief je je moeder en je zoon, tegen je in het harnas jaagt. En de zorgvuldig opgebouwde reputatie van je vader dusdanig besmeurt dat de rivaliserende Berlusconi-clan de kans schoon ziet om hem, echt waar, postuum te beschuldigen van belastingontduiking en een onzedelijke voorkeur voor 18-jarige actrices.
De kwestie brengt de hele familie in verlegenheid, maar vooral Margharita's 33-jarige zoon John Elkann, aangewezen erfopvolger van het Agnelli-imperium. Die probeert wijselijk afstand te houden van de familievete. Lastig, want de drie betrokken adviseurs zitten allemaal in de raad van bestuur van de overkoepelende holding Exor, waar Elkann voorzitter van is.
Bovendien dreigt het 'verdwenen' fortuin een fiscaal schandaal te veroorzaken dat zijn weerga zelfs in Italië niet kent. Geen wonder dus dat de Berlusconi-familie in een van haar vele kranten de kwestie gretig aangrijpt om de aandacht af te leiden van de misstappen van hun eigen pater familias.
Zoals de Berlusconi-krant Il Giornale schrijft, in een commentaar getiteld Tussen Silvio en Agnelli, wie is nou de zondaar?: "Als bewezen zou worden dat Agnelli niet een alom gerespecteerde en geïmiteerde gentleman was maar een ordinaire schurk, dan moeten we ons ook afvragen waarom in Italië progressieve figuren het stelen van belastingbetalers minder ernstig opvatten dan het aanraken van de billen van meisjes die graag bij de billen worden gepakt."
Begrijpelijk; ja er moeten leuke/nieuwsfeiten worden geschreven voor de bezoekers. Een keer een verhaal over wat deze regering wel voor goede zaken heeft gedaan, laat alle media aan zich voorbij gaan.
Wat wel altijd waar is; er gebeurd altijd wel wat in de Italiaanse politiek, in Nederland ook maar behalve een 'rel' of iemand wel of niet vertrekt, kan nooit op tegen de 'verkeerde' stemming tellingen, de 'feestjes' en 'verkeerde' opmerkingen.
Zit dan ook elke ochtend graag even een half uur de krant door te lezen van zowel het voor als tegenkamp van deze mijnheer.
En voor iedereen; niet alleen de regering werkt hier zo, ook de notaris, de advocaat, de politie, de bouwvakker, de gemeente en wie eigenlijk niet.