Het biefstuksocialisme is weer helemaal terug

Schokkend maar waar: Marcel van Dam is weer helemaal terug. Dacht je eindelijk voorgoed van deze drammerige demagoog af te zijn, krijgt hij dankzij de herprofilerende Vara ongekend veel podium om zijn gelijkhebberige anti-kapitalistische waarheid aan de televsiekijkers op te dringen. Dit keer is de boodschap: “Sommige mensen hebben het slecht in onze maatschappij en dat is allemaal de schuld van de neoliberale politici.”

Nou is de doelgroep van Marcel van Dam al lang geleden overleden of niet langer meer in staat televisie te kijken en zal niemand in de politiek écht wakker liggen van de oprispingen van deze socioloog die ooit een volledige frisdrakfabrikant heeft gesloopt en daarvoor als dank zijn zakken mocht vullen met gemeenschapsgeld, maar hinderlijk is het nieuwe Van Dam-offensiefje wel.

Donderdagavond zat Van Dam bij Pauw & Witteman. Dat is een Vara-programma en ondanks het feit dat ze pretenderen zo objectief mogelijk en waarlijk journalistiek te zijn, is er voor Vara-types altijd plek zat. P&W leent zich kennelijk zonder enige gene gerust voor politieke actietelevisie. Dat hadden ze beter niet kunnen doen, want met Marcel van Dam aan tafel verandert elk programma in een dogmatisch gedrocht, een schreeuwerig pamflet over het Grote Eigen Gelijk, met het objectieve niveau van een gemiddele aflevering van Bill ‘O reily op Foxnews.

Van Dam praat niet, Van Dam preekt. Van Dam overschreeuwt zijn gesprekspartners, onderbreekt hinderlijk, herhaalt zijn eigen gelijk honderdzestig keer bij wijze van argumentatie, zet iedereen die het anders ziet weg als onredelijk en noemt elk politiek argument anders dan het zijne “retoriek”. CDA-Staatssecretaris Jack de Vries deed een heldhaftige poging iets tegen de oude Van Dam in te brengen, iets met argumenten die wél passen in het huidige tijdsgewricht, maar kon weinig inbrengen tegen de dwingende moralistische claim die de zogenaamd “progressieve” medemens zo kenmerkt.

Het is niet voor niks dat PvdA-Kamerlid Diederik Samsom, niet bepaald de meest rechtse politicus van Nederland, de op 20 november uit te zenden Marcel van Dam-documentaire De Onrendabelen onlangs vergeleek met een Michael Moore-film. Er wordt suggestief in de documentaire geknipt en geplakt, cijfers en feiten worden verdraaid, onderzoeken worden uit hun context gehaald en suggestieve beeldvorming doet vooral een beroep op de emotie in plaats van op de ratio. Pure retoriek en propaganda dus, met het befaamde beschuldigende vingertje naar iedereen die het ooit heeft gewaagd iets anders dan PvdA of SP te stemmen.

Het is jammer dat Van Dam zoveel aandacht krijgt voor zijn oudbakken idealen zonder dat hij tegelijkertijd kritisch wordt bevraagd. Dat de Vara meent voor een doelgroep te spreken als ze zich “veel progressiever” gaat manifesteren is een keuze die de omroep zelf mag maken. Maar dat het “journalistiek objectieve” Pauw & Witteman steeds vaker het doorgeefluik voor politiek ideologische linkse opvattingen lijkt te zijn, is echt een beetje treurig. Zeker als die opvatting word verkondigd door de uitvinder van het biefstuksocialisme.