Het onverwoestbare optimisme van voorbeeldgevangene Wolbers

Schrijnend contrast in het charme-offensief van Easy Life-verdachten gisteren, bij het begin van hun showproces. De montere John Wolbers, die zichzelf geloofwaardig profileert als gedupeerde en en passant de voorbeeldige bajesklant uithangt - "sorry, ik moet nu even het eten rondbrengen meneer". En dan de licht suïcidale Frans Oosterbosch, die de verdwenen miljoenen lafjes probeert weg te zetten als representatiekosten, maar die het eigenlijk allemaal niet meer kan bommen. "Mijn leven is klaar. Het is afgelopen. Kapot."

Optimisme
Natuurlijk is hij wat jaartjes jonger, Wolbers, en enige Brabantse boerendomheid kunnen we hem niet ontzeggen, maar daarmee is dat uitstekende humeur toch niet helemaal te verklaren. Failliet, al zestien maanden in voorarrest, gevangenisvader van een pasgeboren dochtertje met zijn project Janine, en ook nog een slepende rechtszaak op de rol. Waar haalt ons Sjon dat optimisme toch vandaan?

Kan natuurlijk zijn dat hij blind vertrouwt op zijn verweer. Dat herhaalde hij 's ochtends in het FD nog maar eens voor het grotere publiek: Hij was al overtuigd proleet voordat Oosterbosch hem betrok bij Easy Life. Wist hij veel wat neef Frans allemaal uitspookte met het bulkende personeelsbestand van de firma. "Ik heb het niet geweten, ik heb dit ook zo niet gewild," jammert Wolbers tegen Nova, "het is mij ook gewoon overkomen."

Zwitserland
Dom en naïef was hij, dat kon iedereen zien aan z'n koop- en rijgedrag. Maar van de Easy Life miljoenen heeft hij "geen schoenen, zelfs geen lunch gekocht". Tja. Dat zou nog best kunnen. De grens tussen sluw en onnozel blijft altijd flinterdun bij onze John.

Maar misschien heeft hij dan ook wel een verborgen reden voor dat optimisme? Een paar miljoen verborgen redenen? Het merendeel van de tientallen verdwenen miljoenen is verdampt (slechts €7,5 miljoen werd volgens Justitie geïnvesteerd in polissen) in eerste levensbehoeften als auto's, huizen, vrouwen en een frisse neus. Maar ook zijn er ernstige vermoedens dat de levensgenieters van Easy Life nieuw kapitaal aantrokken bij de onderwereld.

Het zou dan gaan om miljoenen van vooral de Limburgse drugsmaffia. En Wolbers zou een deel van die centen in veiligheid nebben gebracht, zo wil het gerucht. Challenge-regelaar annex Quote-hoofdredacteur Sjoerd van Stokkum liet zoiets doorschemeren in de Nova-reportage. Want Wolbers reed juist met de Challenge-karavaan richting de Algarve toen in Nederland de Fiod bij hem binnenviel.

Is hij toen wel linea recta teruggereden naar Helmond? "Ik weet bijna zeker dat-ie met een omweg via Zwitserland is gereden," aldus Van Stokkum met een vilein lachje, "om nog wat bankzaken te regelen denk ik."

Depri

Frans Oosterbosch is het lachen intussen wél vergaan. Natuurlijk probeert hij de verdwenen miljoenen net zo goed af te wentelen op zijn achterneef. Maar bij het wegzetten van zo'n 35 miljoen haalt een handvol Rolls Royces het nu eenmaal niet bij een ellenlange loonlijst van spookachtige medewerkers met topsalarissen.

Volgens Oosterbosch was die loonlijst vooral een netwerktool. Die dikbetaalde nepmedewerkers "hebben deuren voor mij opengemaakt zodat ik op een hoger niveau kon praten". Hetzelfde gold voor dat buitensporige consumptiegedrag. Representatiekosten, eigenlijk. Zonder Rolls Royce namen klanten hem niet serieus. En vooruit, dat willen we nog wel aannemen van de "kleine kabouter" uit Brabant.

De advocaat van Oosterbosch gooit het allemaal op onverantwoorde bedrijfsvoering. "Dat moet je niet strafrechtelijk oplossen, daar wordt niemand beter van." Oosterbosch maakt het niet meer uit. "Al geven ze me levenslang. Mijn leven is eigenlijk al klaar."
Advies aan de heren cipiers: alleen klittebandschoenen en plastic bestek voor dit depressieve fraudebaasje.