Danku, nee danku (Foto Midtown Lunch)

Schuldeisers belagen gesloten filialen van Karen Brinks Danku-keten

Nina Brinks dochter Karen droomde van een wereldwijde keten van Indo-Nederlandse fastfood restaurants. Een eigen McDonalds, maar gezonder en ecologisch verantwoord. Na ruim een jaar poffertjes, kroketten en saté verkopen op Triple A-locaties in Antwerpen en New York is van die droom weinig over. Berichten van schuldeisers ontsieren de gesloten deuren en afgeplakte ramen.

Van te klein denken kan niemand ze betichten, Karen Brink en de Belgische tweeling Filip en Bruno Van Hoeck. Een jaar geleden maakten ze zich op om hun restaurantketen Danku wereldwijd uit te rollen. Antwerpen en New York waren net geopend, São Paolo zou volgen, daarna Parijs en andere steden.

"Zoiets als Starbucks", moest het worden, maar dan ecologisch en met culinaire hoogtepunten uit de Indo-Nederlandse keuken: kroketten, poffertjes, nasi, bami en saté. Megalomaan? Misschien. Maar het drietal had wel het startkapitaal to back it up.

Zondagskind
Bij het gerenommeerde branding-en-design bureau van Desgrippes & Laga kochten ze een complete prefab merkidentiteit. Dat concept dropten ze op toplocaties in Antwerpen en New York. De huur van de vestiging in Midtown, op 57th Street tussen 5th en 6th Avenue, bedroeg naar verluidt 600.000 dollar per jaar. Kortom: een zondagskind, deze start-up.

Toch is de New Yorkse Danku een jaar na opening weer gesloten. "Face lifts happen!", houdt een poster op de ramen New Yorkers begin december nog voor. In februari kunnen zij voor hun "naturalicious" kroketten weer terecht in een gerevampte Danku.

Maar niet veel later verschijnt naast dat affiche een andere boodschap, getuige de foto van een passant: Huisbaas VP57 LLC daagt Danku in verband met een huurschuld voor het New Yorkse Civil Court.

Herziene visie
Peter Lax van VP57 bevestigt dat er een gerechtelijke procedure loopt over een uitstaand bedrag aan achterstallige huur. Anonieme kwaadsprekers beweren zelfs dat het drietal in New York een spoor van boze crediteuren heeft achtergelaten.

Maar Karen Brink ontkent per email dat er sprake is van huurschuld of gerechtelijke procedure. Het leasecontract "is met wederzijdse instemming ontbonden", wat volgens haar betekent "dat er geen claim bestaat".

Brink belooft dat Danku nu elders in New York voortgaat met de geplande opbouw van dat wereldwijde fastfood-imperium. "De herziene visie op de expansie van Danku", noemt ze dat zelf. Verder wil ze er nog niets over zeggen.

Ongedierte
Een nieuwe visie is welkom, want Amerikanen lijken gewoon niet klaar voor Brinks revolutionaire concept van een ecologische Febo: De ontdekking dat kroketten bestaan uit gefrituurde vleesprut doet ze schrikken. Het Hollandse milieucalvinisme spreekt ze niet aan. Dat Dutch Design is sowieso over the hill. En het ongedierte dat de plaatselijke smaakpolitie in de kasten aantrof zal ook geen lunchers hebben gelokt.

Maar de Belgen bliefden het Hollandse fastfood evenmin. Al kostte wekenlang alles een euro. Inmiddels is ook de Antwerpse vestiging aan het Astridplein - de bakermat van Danku - gesloten, "voor verbouwing". En ook hier leidt die "herziening van de visie op expansie" tot onrust onder schuldeisers. "Sleutels afhalen bij Politie Quinten Matsijslei", luidde een boodschap op de afgeplakte ramen.

Directeur Pieter Storms gemaild, maar die verwijst door naar wederom Karen Brink. Zij verklaart: "Door het kerstreces meende een debiteur (sic) dat hij zijn vorderingen van ca. 1200 euro veilig moest stellen." Maar, verzekert ze ons, "dit misverstand is inmiddels opgelost".

Toch niet geheel onbegrijpelijk, de argwaan van deze schuldeiser. Zelfs in Nederland had Danku problemen met huurbetalingen. Afgelopen zomer moest de Kroonenberg Groep dreigen met een proces om de huur van het Danku hoofdkantoor aan de Amsterdamse Cornelis Schuytstraat te innen.

Verdwenen kroketten
Een moeizame relatie met crediteuren. Weinig enthousiaste klanten en culinaire critici. De enige twee vestigingen gesloten. Een haperende website. Nee, een succes is Danku tot nu toe niet.

De verdwijning van 35.000 kroketten op een braderie in het rijkenresort Aspen vormt ook niet de meest overtuigende business case die we ooit hoorden. Maar kennelijk kom je daar als polospelend rijkemensenkind alleen achter door tijdens een miljoenen kostend speelkwartiertje keihard op je bek te gaan.