Wonderbaarlijke genezing

Wonder van de KRO: De Rode Kamer

Vooruit, laat ik het nog één keer hebben over De Rode Kamer. Deze productie van Jeroen Pauw, uitgezonden door de KRO op zaterdagavond primetime, is heel erg slecht en ondanks het feit dat de kijkcijfers (rond de 200.000) en de recensies dit bevestigen is dit niemendalletje nog steeds op televisie. Netcoördinators hebben in het verleden om minder een programma van de zender gegooid.

Omdat er zo weinig mensen naar De Rode Kamer kijken en omdat recensenten het eensgezind aan flarden schrijven, mocht presentatrice Karin de Groot afgelopen vrijdag in De Wereld Draait Door uitleggen wat al die recensenten toch verkeerd zien. Grappige gedachte van de DWDD-redactie: alsof een slecht programma ineens beter wordt wanneer je het programma uitlegt. Heeft iemand wel eens gehoord van moppen die leuk worden wanneer ze worden uitgelegd? Nee? Met televisieprogramma’s werkt dat hetzelfde.

(Opvallend detail: Matthijs van Nieuwkerk citeert uit recensies die verschenen in Trouw, Volkskrant, NRC en Revu. Bij het citeren uit Trouw, Volkskrant en NRC noemt hij ook de naam van de recensent, bij Revu niet. Vreemd. Ik heb het even opgezocht in de desbetreffende Revu maar de naam van de recensent staat er wel degelijk onder. Maar goed, zo’n naam kan zomaar ineens wegvallen op de autocue, dat begrijp ik ook wel.)

De Groot legde uit dat het zitten in die kamer maar één onderdeeltje is van de behandeling die de kandidaten ondergaan. Fijn, vooral voor de kandidaten, maar wat heeft de kijker daar aan? Die zit gewoon naar 40 minuten magische psychologie en theatrale persoonlijkheden met een psychisch disfunctioneren te kijken, inclusief bombastische voice over en pathetische filmpjes over het leven van de kandidaat. Filmpjes die even interessant zijn als het gemiddelde dia-archief van uw oom en tante uit Putten of Lelystad. Je moet er kennelijk naar kijken, maar je wilt het echt niet.

De Groot legde ook uit dat de kandidaten een langdurige behandeling ondergaan en dus niet, zoals in De Rode Kamer wordt gesuggereerd, instant zijn genezen van hun zware en serieuze aandoening (panisch voor onweer, al 20 jaar niet meer buiten durven komen). Logisch, maar de kijker ziet wat anders. De kijker ziet een wanhopige mevrouw die eindelijk weer eens wat van haar leven wil maken en na een sessie in een studio dankzij wat filmbeelden en de begeleidende stem van meneer ultrabombast ineens weer genezen is. Lazarus leeft! Een wonder! En dat bij de KRO!

Misschien had De Groot ook kunnen uitleggen waarom er zo weinig mensen naar haar programma kijken. Want daar moet dan natuurlijk ook een reden voor zijn: zo’n fantastisch programma en toch niemand die ernaar kijkt? Dat zal ook wel een soort van wonder zijn. Bij de KRO weet je het wat dat betreft maar nooit.