Het Eerste Deel van de Wolbers Verhoren: Waarin d'n Sjon slachtoffer wordt van negatieve beeldvorming rondom zijn flamboyante persoontje, justitie en media slinks tegen hem samenspannen en de officier van justitie tot vijf keer toe meineed pleegt om hem zo lang mogelijk maaltijden te laten serveren in de Koepel van Breda.

Op zijn Charme Offensief Tour 2010 deed John Wolbers deze week de redactie van 925 aan. Met een Prada aktentas vol ondergekrabbelde paperassen probeerde hij ons te overtuigen van zijn onwetendheid over dat Easy Life akkefietje van 35 miljoen verdwenen euro's.

Charmant, begeistert en zeker van zijn zaak. Zo moet hij ooit zijn wurghypotheken en ga-nou-eens-dood-polissen hebben gesleten. En hij is goed. Heel goed. Hij weet zelfs de "ratten van 925" bijna te overtuigen van het Grote Onrecht hem aangedaan.

Want Wolbers vindt zichzelf in de eerste plaats slachtoffer. Van verraderlijke compagnons, van sensatiebeluste media en, vooral, van justitie, die zijn leven heeft veranderd in een kafkaëske nachtmerrie.

Onzin
Tussen de kussens van de loungebanken aan de Herengracht - stoelen en ander breekbaar meubilair hebben we even opzij gezet - oogt Wolbers best vriendelijk. Lief bijna. Al gebruikt hij de eerste minuten om verhalen die over hem de ronde doen, en die hij letterlijk uit z'n hoofd blijkt te kennen, af te doen als onzin.

Dat weekje sneeuwpret in Lech voor 450.000 euro? Onzin. Zijn cokeverslaving? Onzin. Die fles Chateau Petrus die hij de sommelier een keer liet terugnemen? Onzin. Lust niet eens Petrus. Dat Audemars Piquet-horloge dan, van anderhalve ton, dat hij tegen een muur kapot gooide? Onzin. Of nou ja. Het was een Franck Muller van 162.000 euro. Maar alleen het bandje was kapot. En hij had er maar 48.000 voor betaald. Dus.

Nee, de media hebben zijn voorliefde voor bubbels, bimbo's en Boliviaans marspoeder schromelijk overdreven. Zelf spreekt hij tegenwoordig trouwens liever over "mijn flamboyante levensstijl". Maar die levensstijl bracht hem wel in het vizier van justitie, die hem om die reden zeventien maanden onder valse voorwendselen in voorarrest heeft gehouden.

Meineed
Zo zou de Officier van Justitie maandenlang hebben beweerd dat Zwitserland een rechtshulpverzoek traineerde. "Dat was vlak na m'n arrestatie. Die gegevens heb ik eind 2009 toch eens opgevraagd. Bleken ze alle bankafschriften van alle rekeningen al binnen te hebben. Sinds oktober 2008."

En inderdaad, hier haalt hij uit de dikke stapels papier een kopie van het antwoord van Credit Suisse op dat rechtshulpverzoek. Een aantal kleine privé-betalingen, meer is er niet gebeurd op die rekeningen. Het document is gedateerd 29 september 2008.

Officier van Justitie Wil van Horen pleegde dus meineed? Tot vijf keer toe, briest Wolbers. Alles was toegestaan om hem zo lang mogelijk maaltijden te laten serveren in de Bredase Koepel. Onderwijl heeft justitie "moedwillig de beeldvorming over mij gemanipuleerd." Waarom? "Omdat er verder niets over mij in het dossier zit."

Het OM ontkent desgevraagd dat de verlenging van het voorarrest iets te maken had met dat rechtshulpverzoek. "Bovendien is die verlenging van het voorarrest een beslissing van de rechtbank," aldus de woordvoerder, die verder niets kwijt wil over de zaak. Dus de beschuldigingen aan het adres van justitie zijn hersenspinsels van de overspannen Wolbers. Of rookgordijnen.

Abc-tjes
Want het blijft natuurlijk opmerkelijk, dat Wolbers rond de tijd van het instorten van Easy Life Zwitserse vennootschapjes opzet en rekeningen opent. "Nee hoor", zegt Wolbers met zijn onschuldigste castraatstem, "dat was gewoon voor wat abc-transacties met vastgoed" - u weet wel, dat handjeklap waarmee stenenschuivers de prijzen van hun pandjes oppompen.

Die abc-tjes zou Wolbers doen met de Haagse vastgoedhandelaar Jan Hendrik "Harry" Pen - bekend van de Endstra tapes - met wie hij in Zug Park Avenue Real Estate opzette. Diezelfde Pen was ook eigenaar van Trevi Fontana, de vennootschap die volgens de curatoren in 2008 de hele portefeuille van Easy Life's vastgoedtak CNRE overnam.

Maar volgens het boekhoudkantoor in Zug waar Wolbers zijn Zwitserse activiteiten onderbracht, hebben er geen financiële transacties plaatsgehad. Al zijn er wel overeenkomsten gesloten voor bepaalde vastgoedprojecten.

Onze Zwitserse bron: "Dat zijn dan van die mannetjes, die tekenen contracten voor bedragen van miljoenen euro's, en daarna wordt er niets betaald of nagekomen. Dat heb ik de heer Pen zien doen, met Trevi Fontana. En de heer John Wolbers ook. Ik weet ook niet wat voor volk dat is. Maar we hebben het eerder meegemaakt met Nederlandse zakenlui hier. Het zijn allemaal criminelen."

Codes
Hoe dat ook zij, Wolbers beweert dat hij de codes van de rekeningen braaf aan de curatoren heeft overhandigd. "De FIOD heeft me tijdens m'n verhoren ook helemaal niet gevraagd of ik geld had weggesluisd, waarheen dan ook. Logisch natuurlijk. Ze wisten al dat er niets was."

Volgende week in de Wolbers Verhoren: John vertelt over de dag dat hij erachter kwam dat neef Frans hem belazerde, en onthult de werkelijke kwade genius achter de hele Easy Life-fraude. En 925 confronteert hem met ons eigen onderzoek, waaruit blijkt dat leasekoning Wolbers voor het debacle lang niet zo vermogend was als hij nu beweert. Stay tuned.

Bas Benneker  12:48 19 Februari 2010  0 reacties

Gerelateerde artikelen

Artikel doorsturen

0 reacties

Reageren? We zijn benieuwd naar reacties en dol op debat. Zéker als het inhoudelijk en intelligent is, en liefst niet ad hominem. Vandaar ons vriendelijke verzoek eerst de mini-mini-mini 925 I.Q. Test af te leggen. Zeg nou zelf, daar bent u toch niet bang van?

Geef aan of de conclusie klopt:

Stelling 1: Bankiers zijn geen graaiers.

Stelling 2: Alle graaiers hebben een minnares.

De conclusie is: Bankiers hebben geen minnares.

Deze conclusie is:

	Juist
	Niet juist
	Weet het niet

Als u al een account heeft, dan kunt u direct inloggen om te reageren:

E-mail *	Wachtwoord *