Gezellige zakenlunch.

Proceedings of the Royal Society: biology edition

Culinaire survivalgids voor kantinevoedsel

Bestudeer het aanbod in uw bedrijfsrestaurant en u weet: uw baas hoopt dat u maximaal een maand van uw pensioen zult genieten. Hoe overleven mensen deze dagelijkse portie nutritioneel terrorisme?

Eet gevariëerd en matig, weet u het nog? Iedere dag confronteert het met een gezonde portie hybris tot restaurant verklaarde systeemplafondlokaal u met de uitdaging om uit wederom precies hetzelfde aanbod toch weer een wild aantrekkelijke lunch samen te stellen.

Als sprinkhanen vliegen de noeste arbeiders richting de laffe would-be-kalfsvleeskroketten, de in ruim sop gekookte ham en de vacuümgetrokken kleffe kaasplakjes. Vijf dagen per week culinaire armoede, het klinkt als een optimale strategie om het pensioenplan ook op termijn rendabel te houden.

Niets is minder waar: fantasieluw eten is voor winnaars. Althans, dat is de voorlopige conclusie die 925 trekt op basis van baanbrekend onderzoek naar de invloed van monotone eetgewoonten op de spijsvertering van Locusta migratoria.  

breakfast of kings
Om een beetje soepel te kunnen functioneren hebben de meeste gewervelde dieren een gevarieerd voedselpakket nodig: Homo sapiens gedijt bijvoorbeeld redelijk op een dieet van bier met bitterballen, maar voor het winnen van olympisch goud voegt een echt denkende mens daar nog een snufje groenvoer, yoghurtmeuk en vitaminepillen aan toe. Maar het obsessief zoeken naar een optimale voedingsmiddelenbalans, en daarmee het bestaansrecht van diëtisten en andere vreetguru's, kan nu definitief richting Fabeltjesstan.

Voor Locusta migratoria is eenzijdig grazen top. Door de sprinkhanen maaltijden voor te zetten waarin de verhoudingen van verschillende voedingsmiddelen gemoduleerd konden worden ontdekten Australische biologen dat de beesten hun vertering zo aanpassen dat ze optimaal van het hen voorgeschotelde dieet profiteren.

Net als mensen hebben de insekten speciale enzymen om verschillende bestanddelen uit hun eten te verteren. Amylase verteert zetmeel, trypsine verwerkt eiwitten, en de beesten reguleren de activiteit van hun enzymen zo, dat ze de voedingsstof die het minst in hun dieet voorkomt zo goed mogelijk opnemen.

Wanneer de dieren dus een melange voorgezet krijgen waarin nauwelijks eiwit zit, maar heel veel koolhydraten, dan gooien ze de relatieve hoeveelheid trypsine in hun darm omhoog. Op die manier vissen ze vrijwel al het beschikbare eiwit eruit, en laten ze een gedeelte van de overdaad aan zetmeel aan zich voorbijgaan.

intestinale kieskeurigheid
Het was al bekend dat mensen en dieren op verschillende manieren kunnen zorgen dat ze een goede mix van voedingsstoffen binnenkrijgen, bijvoorbeeld door zin te krijgen in het eten van een zetmeelbom als pasta na een eiwitrijk voorafje. Naast de active keuze voor specifieke voedingsmiddelen komt daar nu dus de modulatie van het verteringsproces bij.

Natuurlijk is dit onderzoek uitgevoerd in zespotige freubelbeestjes, maar het is niet onwaarschijnlijk dat de menselijke darm ook een soortgelijke trucendoos heeft om het beste te halen uit iedere Febohap. Speculerend zou dit een verklaring kunnen zijn voor het anecdotisch bewijs dat vegetariërs vaak dun blijven, ook als ze flink in de aardappels klimmen: de darm van carnifoben is waarschijnlijk obsessief bezig de weinige snufjes eiwit uit die berg vezels te vissen, en toont weinig interesse voor al het koolwaterstoffelijke gebeuren.

Vooruitlopend op validatie van deze prachtige resultaten in hogere organismen geeft 925 bij deze vast een gratis lunchadvies. Vergeet gevariëerd en matig: op naar uw in-house Bib Gourmand voor een sessie sleurgrazen!