Het eigenaardige schuldbewustzijn van John Wolbers

Het derde en laatste deel van de Wolbers Verhoren. Waarin Sjon volledig doorslaat en in tranen alles opbiecht een piepklein boetekleedje aantrekt, en betoogt dat hij hoe dan ook genoeg gestraft is. En waarin 925 tenslotte een streng doch rechtvaardig eindoordeel velt over de lezing van John Hendrik Wolbers.

In deel I en deel II van de Wolbers Verhoren wist de beklaagde de Easy Life-zaak volledig op de kop te zetten. Niet alleen heeft hij geen cent onrechtmatig verbrast van de verdwenen 35 miljoen euro inleg, hij is zelf slachtoffer. Van een liegende officier van justitie, en van een aantal gewiekste zakenpartners die volledig buiten schot weten te blijven.

Vermogend?
Geen cent zegt Wolbers te hebben uitgegeven van de voor levensverzekeringen bestemde inleg van beleggers. Natuurlijk heeft hij de schijn tegen met zijn voorliefde voor bimbo's, bolides en Boliviaans marspoeder. Maar, zo houdt hij de wereld keer op keer voor, hij "was al vermogend" voordat hij in Easy Life stapte. Als directeur van Liocorno dus. Met die toko in wurghypotheken - later in de koppelverkoop met de life settlements van neef Oosterbosch - zou hij al zo'n 2 miljoen per jaar verdienen.

Wolbers schat zijn eigen nettowaarde voor Easy Life op een miljoen of negen. Een toch wat megalomane schatting, blijkt uit onderzoek van 925. Meer dan 1,3 miljoen kan het niet zijn geweest: een grotendeels geleased wagenpark, een volledig (over-)verhypothekeerde vastgoedportefeuille en een redelijk lopend bedrijf dat toch bij lange na niet was opgewassen tegen zijn "flamboyante" uitgavenpatroon; wat je niet mag noemen, Nigger rich.

Poetsvrouw
"Ik verdiende met Liocorno 2 miljoen per jaar," houdt Wolbers vol tegen ons. Eerder gooide hij het voor de rechtbank op 1,5 miljoen per jaar. "Maar onze cijfers waren gemanipuleerd," geeft hij uiteindelijk toe, "we hebben indertijd behoorlijk wat winst van de balans gehaald, dat scheelde nogal voor de belastingen."

Onschuldige belastingontduiking dus. Maar: "Ik heb in mijn leven nog nooit een cent zwart geld gehad. Zelfs de poetsvrouw werd wit betaald." En verder heeft Wolbers volgens Wolbers geen enkele frauduleuze handeling gepleegd. Niet voor, niet tijdens en niet na de Easy Life-periode.

Oordeel
Later deze maand gaat de zitting verder. Dan wordt Wolbers ook weer in voorlopige hechtenis genomen. Hij houdt vol "met smart uit te kijken" naar voortzetting van zijn rechtszaak. Kunnen we, na uren van gesprekken en stapels bewijsvoering, iets zeggen over de geloofwaardigheid van verdachte John Hendrik Wolbers?

Lastig. De man is een topverkoper. Wist niet voor niets honderden mensen spaargeld te ontfutselen en wurghypotheken aan te smeren. Maar er zijn ook feiten. Zoals het ongewoon lang durende voorarrest van anderhalf jaar, dat door de rechtbank keer op keer wordt verlengd op basis van argumenten van justitie die hier en daar ronduit misleidend zijn.

Of de afrekeningen van Easy Life BV., waarop Wolbers alleen voorkomt in de vorm van reguliere commissies. Terwijl neef Oosterbosch overduidelijk geld onttrekt aan de firma, daarvan wel doende rond gaat in het Brabantse en iedereen ruimhartig fêteert, van familieleden tot (echt waar) de pastoor.

Schuldbewust?
Van de andere kant, met die pre-Easy Life rijkdom van Wolbers viel het dus nogal tegen. Bovendien spreekt hij tijdens een van onze gesprekken over geld dat hij begin 2007 "terugbetaalt" aan Easy Life. Maar waarom zou hij iets terugbetalen als hij niets heeft ontvreemd? En als het alleen is om de door neef Frans geslagen gaten te vullen, waarom noemt hij het dan terugbetalen?

Tenslotte, afgezet tegen de tenlastelegging van een paar miljoen euro is Wolbers wel degelijk ongewoon hard aangepakt, met die anderhalf jaar voorarrest plus onteigening van zo'n beetje al zijn aardse goederen.

Eigenlijk is hij daar opmerkelijk gelaten onder. Voor iemand die te goeder trouw was, en alleen even niet heeft opgelet, moet dat toch een groot en onaanvaardbaar onrecht zijn?