Geëmancipeerd zwangerschapsverlof: oefenen met de buggy.

Zwangere mannen bestaan écht!

Zwangere man maakt handige keuze

Laat de grieten het grut maar grootbrengen, denkt menig kerel – een enkele gesjeesde politicus daargelaten. Slechts een enkeling neemt de ultieme stap van emancipatie, wordt baas in eigen buik en ontdekt de onverwachte voordelen van de mannenzwangerschap.

Hoewel Wouter Bos en Camiel Eurlings zich nu zogenaamd full-time op het pappadom gaan storten blijft de gemiddelde mannenparticipatie in de opvoeding miniem: de meeste heren houden het bij een 9-maands bierbuikje (in het Frans zeer toepasselijk ‘bébé Kronenbourg’ genoemd).  Dat het ook anders kan bewijst de omgebouwde heer van stand Thomas Beatie die inmiddels zwanger is van zijn derde kind, nadat hij in 2008 als eerste vent ter wereld met de vrouwelijke geslachtsorganen die bij de transgender-operaties waren achtergelaten een telgje op de wereld had gezet.

Biologisch gezien blijft mannelijke zwangerschap ondanks alle goede voornemens een extreme uitzondering, niet alleen bij mensen maar ook in het dierenrijk. Eigenlijk is onder natuurlijke omstandigheden alleen van zeepaardjes bekend dat de mannen emancipatie tot het uiterste doorvoeren en zelf met een buik vol foetussen willen ronddobberen.

Waarom die zeepaardannen daar ooit mee begonnen zijn bleef biologen slapeloze nachten bezorgen. Het is uit evolutionair perspectief immers veel efficiënter om de vaderlijke bijdrage aan de vaart der volkeren te beperken tot, zeg, 200 miljoen zaadcellen in een vingerhoedje kleefdrab, en de bespaarde energie te investeren in voetballen of het bedrijven van de edele vrouwenjachtsport.

gluiperds

Mannetjeszeepaarden blijken echter minder stupide dan ze eruitzien. Ze zwemmen na het paren dan wel rond met 4 tot 42 bevruchte eieren in hun weinig stoere broedzak, maar het overnemen van de kraamzorg geeft hen de unieke mogelijkheid om hun eigen belangen te optimaliseren – naar goed mannelijk gebruik uiteraard ten koste van die van zijn partners.

Amerikaanse biologen deden experimenten met een soort zeepaardjes, Syngnathus scovelli, waarbij ze het paargedrag en de zwangerschappen manipuleerden. Het blijkt dat de mannetjes een duidelijke voorkeur hebben voor grote, lange dames – meestal zelfs groter dan ze zelf zijn.

Foetussen die voortkomen uit paringen met dit soort prime-chicks vertroetelen ze dan ook volledig. Met de met moeite door minder aantrekkelijke dames geproduceerde eitjes springen ze veel asocialer om: de mannetjes delen die foetjes minder voedingsstoffen toe, of absorberen ze zelfs compleet om zichzelf extra energie te geven.

Kleine zeepaardvrouwtjes worden dus twee keer gepakt: alleen met grote tegenzin wil een mannetje met zo’n onderwatersmurfin flikflooien, en vervolgens vreet de ‘zorgzame vader’ ook nog een deel van de eieren op. Een foetus van een vrouwtje van 12 centimeter heeft dan ook bijna 60% meer kans daadwerkelijk geboren te worden dan dat van een 20 procent kleinere juffrouw.

aureooltje

De heren zeepaarden bewijzen in ieder geval de gouden regel in de biologie dat schijnbaar altruïstisch gedrag altijd met een mud zout moet worden benaderd, en zeker als het een man betreft die zichzelf voor volk en vaderland opoffert. Uiteindelijk is vijf miljard jaar snoeiharde concurrentie vaak voldoende om alleen gedrag te laten bestaan dat onder aan de streep een positief effect heeft, en blijkt onbaatzuchtigheid meestal schijnheiligheid te zijn.

Hoe Wouter en Camiel precies hun nutsmaximalisatie gaan organiseren nu ze onder het mom van nesteldrang om de (demissionair-) ministeriële burgerlijkheidsbokaal lijken te strijden is nog ongewis, maar voor biologen staat al vast dat dit soort modelgedrag nooit zonder reden kan zijn. We zien de mannen graag terug in een burgemeesterschap links of commissariaatje rechts: buggabooduwen is slechts een schijnbeweging.