En dat met 57 jaar op de teller.

Dertig jaar werken is ook meer dan genoeg.

Hedge Fund icoon gaat achter de geraniums

Het kan nog steeds, stoppen met werken op je 57e. Toegegeven, het is niet voor iedereen weggelegd, maar Stanley Druckenmiller, stopt ermee. Hij kan het zich permitteren. Niet omdat hij een Griekse ambtenaar is, want dat is hij niet. En ook niet omdat hij er ordinair met de spaarcenten van argeloze beleggers vandoor gaat. Neen, Eerlijk zelf verdiend.

Stanley Druckenmiller is belegger. We mogen wel zeggen Superbelegger. Want hoewel hij minder beroemd is dan Warren Buffet, heeft hij sinds 1986 een rendement gemaakt op zijn beleggingen van gemiddeld 30%. Best aardig. De laatste jaren gaat het iets minder, maar tot op heden heeft zijn beleggingsfonds Dusquesne Capital Mangement LLC, dat $12 miljard beheert voor 100 klanten, nog nooit een jaar met verlies afgesloten. Voor 2010 staat de meter op min 5%, maar dat komt vast nog wel goed.

Het was Druckenmiller die in 1992 het Britse Pond dwong tot devaluatie en uit het Europese wisselkoersenstelsel drukte. Hij werkte toen als loonslaaf voor George Soros. Deze laatste hield aan deze speculatieve deal - behalve een miljard dollar - ook de titel van überbelegger over.

De term "loonslaaf" is hier misschien minder op zijn plaats. Binnen 6 maanden nadat hij onze Stanley had aangenomen, verkocht Soros een pluk obligaties toen Druckenmiller even "out of the office" was. Deze belde zijn baas daarop schuimbekkend op met het dreigement op te zullen stappen. Soros bond in, en beloofde Druckenmiller de vrije hand. "Nu zullen we zien of ik je inderdaad teveel voor de voeten gelopen heb, of dat je ècht niks kan" Dat is nog eens een coachend bilateraaltje.

Zoals het een goed Amerikaans miljardair betaamt, is Druckenmiller een groot filantroop. Met zijn organisatie "Harlem Children's Zone" probeert hij de armoede uit te roeien in een groot gedeelte van een New Yorkse wijk, waar hij niet eens zou kunnen parkeren zonder zijn auto gestript terug te vinden.

Maar in zaken is hij – zoals het hoort – bikkelhard. En dat vereist moed. Op zijn bureau staat naar verluid een geel porceleinen varken "Jerome" om hem daaraan herinneren: "It takes courage to be a pig".