De echte liefde van Bridget Maasland heet niet Johnny

Als Rutger iets opvalt in het nieuws kruipt hij -soms onder pseudoniem- voor 925 in de pen om brieven of emails te schrijven naar instanties of BN'ers. Vaak krijgt hij antwoord, soms niet. Vandaag: een noodkreet aan Bridget Maasland die behalve met Johnny de Mol, ook een connectie blijkt te hebben met Martin Gaus.

Beste Bridget,

Laat ik maar met de deur in huis vallen. Ik ben een groot fan van je.
Je nieuwe serie is geweldig, maar je bent voor mij vooral een kei vanwege je Dutchypuppy-werk. Wat een prachtig goed doel heb je opgericht! Via mijn vriends rekening heb ik weleens wat overgemaakt.
Dat geeft echt een waanzinnig gevoel. Alleen heb ik nu een probleem waarvan ik dacht: ik mail eens.

Om te beginnen: honden zijn mijn lust en leven. Mijn vent noemt me weleens gekscherend 'teckeltje'. Ik snuffel ook aan alles, zegt hij vaak. Soms liggen we weleens in bed, mijn vriend, onze hond en ik en dan word ik wakker met mijn hand om de middel van mijn hond in plaats van mijn man. Gek hè.

Nu zijn mijn vriend en ik een paar maanden geleden op kosten van mijn ouders naar India geweest. Veel honden daar kan ik je zeggen. De één nog verschrompelder dan de andere. Oh vreselijk. Ik heb me vaak zat dicht tegen mijn man aangeschuurd die dagen, zo ellendig voelde ik me bij het aanzien van die scharminkels.

Maar toen ontmoette ik Shabby in een opvangtehuis voor zwerfhonden, ergens in het centrum van Bombay. En dat was dus echt instant hoteldebotel verliefd. Zo heb je nog nooit naar mij gekeken, zei mijn vriend nog gekscherend. En hij had nog gelijk ook. Wat een schatje! En wat een afgetraind lichaam! Gek om dat te zeggen over een hond, maar zo was het wel. Als hondenfanaat let je op dat soort dingen. Dat doe jij toch ook? Of ben je daar nu je Johnny hebt niet meer zo mee bezig?

Het leuke was: we mochten van de eigenaar van het asiel een dag op hem passen en zelfs gelijnd de wijde wereld in. Een wonderlijke ervaring, in een vreemd land als een gezinnetje aan de wandel. We waren in de
zevende hemel en ja hoor, daar gebeurde het weer: wakker worden met z'n drieën. Op een plakkerig bed in Bombay (We hadden niet zoveel geld!). Heerlijk! Ja, ik zeg het maar eerlijk, ik houd van die gezelligheid. Sommige mensen vinden dat gek, maar dat kan me niets schelen. Niet meer.

We waren zo door het dolle met Shabby dat we hem uiteindelijk genomen hebben. Ja gek maar waar. We hebben hem gewoon genomen. Leuk hè! Oh, ik zie ons nog zo zitten in het vliegtuig. Met samengeknepen billen
omdat Shabby in de bagageruimte was gezet, terwijl wij twee luxueuze plaatsen aan het raam hadden. De wereld kan soms oneerlijk zijn. Daar hebben mijn vriend en ik het nog een tijdje over gehad. Over onrechtvaardigheid enzo. Vreselijk!

Daar kwam nog eens bij dat ik weleens gelezen had dat zo'n reis in de bagageruimte erg traumatisch kan zijn voor een hond. Nou, dat hebben we geweten, want lieve Bridget, hoe graag ik je ook een überromantisch
verhaal zou willen vertellen (zeker nu je zelf zo in hogere sferen verkeert met Johnny!), de bittere waarheid is dat eenmaal thuis Shabby langzamerhand veranderde in een monsterlijke versie van Coojo, je weet wel: die kwijlende sloeber uit die verschrikkelijke enge-honden-film.

Het begon ermee dat hij steeds door de Bold and the Beautiful heen blafte. Een keer is niet erg natuurlijk, maar ik heb nu dus echt al tien afleveringen niet meegekregen. Dat klinkt als klein leed, weet ik, maar je wilt toch niet dat je door zo'n hond je dagelijkse routine compleet moet omgooien? Ik zeg altijd: het moet toegevoegde waarde hebben. Nou, ik zie dat even niet meer. Zelfs mijn vent die normaal doorslaapt tot 12 uur 's middags, staat sinds die opgefokte Shabby al om acht uur strak naast bed. Hij denkt er zelfs weer over om te
solliciteren, want hij weet van gekkigheid niet meer wat ie moet doen met al die extra tijd. Da's toch niet normaal?

Ik houd het erop dat het komt door die traumatische reis. Dat maakt het ook makkelijker om afstand van hem te nemen. Hij is ziek en heeft zorg nodig. En soms kan je dat als gezin niet geven. Een kind dat echt ziek is, gaat toch ook naar het ziekenhuis, zegt mijn man altijd. Dus dat gaan wij ook doen. Je voelt hem denk ik al aankomen, Bridget, maar we willen Shabby eigenlijk een tijdje plaatsen bij Dutchypuppy of bij jou thuis. Zou dat kunnen? We weten dat hij daar de zorg krijgt die hij verdient en de rust om weer tot zichzelf te komen.

Of heb jij nog tips of ken je mensen die ons Shabby van zijn trauma af kunnen helpen?

Ik en mijn vriend hopen het van harte.
Groetjes,
Ria van Brakel
 

Kun jij hier op reageren xb
Verzonden vanaf mijn BlackBerry®-toestel

Hallo Ria

De Dutchypuppy Foundation helpt organisaties ter plaatse met de opvang en verzorging van mishandelde en zwerfhonden. Wij halen honden niet naar Nederland.
Dutchypuppy heeft hier in Nederland ook geen opvangfaciliteiten.
Probeer of je problemen met Shabby bij een van de scholen van Martin Gaus opgelost kunnen worden, ook kan je dierenarts je adviseren in deze.

Vriendelijke groet

F. Maasland

Dutchypuppy Foundation
 

Lieve Martin, Frits Maasland van de Dutchypuppy Foundation raadde me aan om met onderstaande hulpkreet u in te schakelen. Kunt u mij maar vooral Shabby helpen?
 
Ik hoop het
Met warme dierengroet,
Ria van Brakel

Geachte mevrouw van Brakel,

Wat enorm jammer dat het, na zo'n bijzondere start, zo anders is eenmaal hier. En wat sneu dat Shabby blijkbaar zijn plek niet kan vinden, niet zijn draai kan vinden in deze maatschappij.
Ik kan helaas zo op basis van uw mail niet aangeven wat er speelt, wat er moet/kan veranderen en wat er haalbaar en te verwachten is.

Ik raad u aan om een afspraak te maken op ons gedragsspreekuur. Een gedragsdeskundige kan dan kijken wat er speelt, wat de oorzaak is en wat er nodig is om het om te draaien. Ook kan ze bekijken wat er al dan niet haalbaar is. Ook belangrijk lijkt me. Soms kan het advies na een spreekuur zijn om de hond hier te laten trainen, soms is dat niet haalbaar of mogelijk, afhankelijk van het probleem van de hond. Stap 1 is echter bepalen wat er speelt om dan met die informatie plannen te maken en een richting te bepalen.
Een spreekuur kost 90 euro, duurt anderhalf uur en een afspraak kunt u maken door op werkdagen tussen 10.00 en 16.00 uur te bellen met 0320-229560.

Ik heb als begin alvast de rangorderegels meegegeven. Die rangorderegels maken dat de hond u gaat ervaren als leider. Niet door geweld, niet door dwang, maar puur door uw daden. Door initiatieven naar uzelf te halen en de hond te laten ervaren dat u de bepalende en daarmee sturende factor bent, kan hij op u gaan vertrouwen en weet hij dat hij niet zelf dingen hoeft te regelen. Door deze regels consequent te hanteren, gebeurt er vaak al heel veel. Honden worden rustiger, toeschietelijker en aandachtiger.

Als het gaat om het geblaf tijdens het tv kijken, de aanpak daarvan hangt af van de reden van blaffen. Wanneer de hond blaft om uw aandacht te krijgen, dan moet u dus vooral het tegengestelde doen: de hond negeren. Niet aankijken, niets zeggen, volkomen links laten liggen. Ook kunt u er voor kiezen zelf weg te lopen en (kort) de ruimte te verlaten.

Wanneer een hond door te blaffen aandacht afdwingt, zal hij wanneer dat ineens genegeerd wordt, eerst harder zijn best gaan doen. Wanneer dat dus gebeurt wanneer u begint met negeren, dan doet u het goed!! Volhouden dan, want als u in die toename van heftigheid toch reageert, heeft de hond geleerd dat hij vooral lang moet volhouden. En de volgende keer zal hij dat ook met verve doen.

Wanneer de hond blaft om iets dat hij hoort of ziet op tv, zal er met die prikkel iets gedaan moeten worden. Evengoed blijft het beginpunt: negeren. Alles waar u aandacht aan geeft (zowel boos als blij) zal blijven bestaan. Uw aandacht bevestigd dat het gedrag zinvol is. Volhouden dus met negeren!!!
Helaas kan ik niet veel meer doen via de mail dan dit. Mocht u meer willen weten of een afspraak maken, dan kunt u ons op bovengenoemde dagen en tijden bereiken.

Heel veel sterkte en succes, vriendelijke groeten,

Lars Grip
Martin Gaus Trainings- & Adviescentrum