Investeren in procedures
Sinds 2007 is in de Verenigde Staten het investeren in juridische procedures in toenemende mate big business. Verschillende hedgefondsen, banken en private equity fondsen zoals Burford Capital Ltd en Juridica Investments Ltd investeerden in 2009 circa $ 1 miljard in tientallen juridische procedures, zoals internationale arbitrages en massaclaims.

Third party litigation is daarmee onvermijdelijk in opkomst. Een investeerder beoordeelt zelfstandig de haalbaarheid van de vordering en financiert vervolgens de kosten van de advocaat en deskundigen. Juridische procedures kunnen door investeerders als een tender worden uitgeschreven. Dit houdt in dat advocatenkantoren kunnen bieden op een procedure.

Niet alleen de Wet Collectieve Afwikkeling Massaschade maakt Nederland interessant voor deze investeerders, maar ook de extreem lage uurtarieven van advocaten in verhouding tot de tarieven in Engeland en Amerika. Investeerders zullen daarom in de toekomst vaker hun claims bij de Nederlandse Ondernemingskamer aanbrengen. 

Nadelen
Third party litigation heeft als positief effect dat cliënten een betere toegang hebben tot het recht. Een nadeel is dat sommige hedgefondsen prospectussen van beleggingsproducten bestuderen, louter omdat zij op zoek zijn naar fouten. Vervolgens kopen zij deze effecten en starten een juridische procedure.

Interessant is de vraag in hoeverre de advocaat bij third party litigation objectief kan blijven. In de Verenigde Staten hoeft de advocaat zijn cliënt niet te informeren waar hij de fondsen voor de procedure vandaan haalt. In Nederland zwijgen de gedragsregels hierover, maar aangenomen mag worden dat gelet op de verplichte transparantie de cliënt hiervan op de hoogte moet worden gesteld.

Desalniettemin zou de advocaat in theorie zijn cliënt kunnen adviseren om niet met een schikking akkoord te gaan, maar voor een hogere schadevergoeding te procederen vanwege de belangen van de investeerder. Dit soort overwegingen spelen altijd een rol, maar moeten niet alleen vanuit het perspectief van de client worden bekeken. De investeerder heeft immers eveneens een zakelijk belang bij een succesvol afgeronde procedure en/of schikking.

Uurtarief van € 450 naar € 1.500
De uitspraak van het Amsterdamse Hof maakt eindelijk de weg vrij voor no-cure-no-pay en een substantiële verhogen van de uurtarieven. Niet rechtstreeks via de advocaat, maar via third party litigation. De investeerder scheidt het juridische kaf van het koren. De beste advocaat op de grootste claim. Het paternalistische verbod op no-cure-no-pay wordt hiermee een anomalie in de internationale juridische praktijk, een anachronisme en zal snel verdwijnen.

De lage uurtarieven zullen ontegenzeglijk een enorme aanzuigende werking hebben op procedures inzake grote massaclaims. En zelfs al zouden Nederlandse advocaten de uurtarieven verhogen van € 450 naar € 1.500 - en dat gaat gebeuren -, zonder afspraken over een vast percentage van de toegewezen vordering blijft het een schijntje voor de investeerders in verhouding tot de door hen opgestreken winstmarge.