Aan de heer Scheringa: het kan altijd nog erger Dirk!

Als Rutger iets opvalt in het nieuws kruipt hij -soms onder pseudoniem- voor 925 in de pen om brieven te schrijven naar instanties of BN'ers. Vaak krijgt hij antwoord, soms niet. Vandaag: onder het mom 'het kan altijd nog erger': een over-the-top groet aan de 'werkloze' Dirk Scheringa.

Geachte heer Scheringa,

Ik wil u graag een hart onder de riem steken. Zeker na het lezen van Verspeeld Krediet, een boek dat ik onlangs cadeau kreeg van mijn derde vrouw, heeft u me meer dan ooit beziggehouden. Wat u is overkomen gun je niemand. Daar komt nog eens bij dat uw verhaal mij persoonlijk raakt, omdat ook mijn bedrijf onlangs down the drain is gegaan. Oud ijzer he. Niemand zit er meer op te wachten. En zeker geen kredietverleners. We hebben onze zaak al na jaar moeten afbreken.

Met alle schulden vandien.

Vervelend gevolg was wel dat ik -net als u- moest verhuizen. Die eerste keer toen ik de flat in de Amsterdamse Oosterparkbuurt betrad, vergeet ik nooit meer. Wat een terugvalsituatie! Herkent u dat gevoel? Er was niet eens
centrale verwarming, zoals ik in mijn vorige woning wel had! (Heeft u dat trouwens nog wel? Ik hoop het).

Ik noem dat onderdeel met name, want het feit dat ik het moest doen met twee gaskacheltjes, heeft mijn leven letterlijk en figuurlijk op z’n kop gezet. Feit is: ik ben niet zo handig. Dat wist mijn mijn derde vrouw ook. Dus drukte ze me-geheel terecht- op het hart om bij het aanzetten van die kachel eerst de gebruiksaanwijzing eens goed door te ploegen. Had ik haar raad inderdaad opgevolgd, dan had ik geweten dat je dus eerst het waakvlammetje moet aanzetten en dan pas het gas en niet andersom.
En dan had ik u nog ooit eens de letterlijke handen kunnen schudden.

Nu met die twee stompjes kan dat dus niet meer. Want door de vlam die door dat gepruts van onder de kachel droop, zijn mijn handen letterlijk en figuurlijk verschroeid. Onwerkelijk gewoon. Zo heb je alles zo niets. Dat moet u herkennen. Nu kon ik eerst nog op de volle support rekenen van mijn vrouw, maar op een gegeven moment trok ze het niet meer. Nu begreep ik uit het boek dat uw vrouw ook een keer bij u is weggegaan, dus u kunt zich voorstellen wat dat met me deed.

Toch overvalt me bij het lezen van uw boek een merkwaardige soort rust.
Want laten we eerlijk zijn, ik mag mijn portie hebben gehad, wat ze met u hebben gedaan, slaat alles. Een beeld laat me niet los: u op de tribune bij het u zo geliefde AZ, ver weg verscholen alsof u er niet meer thuishoorde,
terwijl uw skybox zich vulde met allerlei dubieus pluimage. Het deed me werkelijk pijn. Zo erg dat ik uit plaatsvervangende schaamte als een gek op de knoppen van de afstandsbediening ben gaan drukken. Alleen: zonder vingers gebeurt er weinig op zo'n apparaat waardoor het beeld niet van de tv, maar inmiddels ook niet meer uit mijn hoofd verdween.

Wel: daar staan we dan. U en ik. Allebei gevallen op onze eigen manier. Maar niet gebroken. U zeker niet en ik door u ook niet. De druk op u moet gigantisch geweest zijn en dat is mij oprecht wel eens door het hoofd geschoten toen ik het te kwaad kreeg. Mag ik u daarom uitnodigen voor een drankje in mijn lievelingspub? Gewoon om u te bedanken of is dat raar? Het is een leuke volkse tent waar ze inmiddels weten dat ik mijn biertje met een rietje drink zonder daar vervelende grappen over te maken. Die hoon zullen ze bij u ook laten. Ze zullen u met respect behandelen, naar u luisteren en niemand heeft er een DSB-rekening!  Ik heb er zelfs mijn derde vrouw ontmoet (die trouwens deze brief heeft gedicteerd!), dus u kunt me geloven. Bovendien betaal ik!

Kunt u of wilt u niet- wat ik me heel goed kan voorstellen- zou u me dan een plezier willen doen en me een gesigneerde foto van u zelf willen sturen? Het zou me bijzonder veel goed doen. Een bemoedigend woordje terug kan natuurlijk ook. Soms moeten mensen elkaar steunen. Of ze elkaar nou kennen of niet. Dat geloof ik van harte.

Het ga u goed!

Als u wilt, kunt u de foto sturen naar:
(adres)

Mailen kan natuurlijk ook:
(adres)

Met zeer vriendelijke groet,
Rudolph

Geachte heer Huizenga,

Uw aangrijpende verhaal heb ik met verbazing en respect gelezen. Ik wens u veel gezondheid en sterkte toe.

Hartelijk groetend,

Dirk Scheringa

Geachte heer Scheringa, 

Bedankt voor uw warme reactie. Ja, die verbazing snap ik. Het heeft me niet allemaal mee gezeten, maar juist daardoor ben ik ook zo benieuwd hoe u zo'n moeilijke tijd doorkomt. Haal ik ook weer kracht uit. De uitnodiging staat nog en de foto zou me nog steeds veel goed doen.

Laat u me weten wat er mogelijk is?

Met een warme groet, Rudolph 

Geachte heer Huizenga,

Bijgaand stuur ik u nog even mijn foto en handtekening. Gezien mijn drukke
agenda lukt het mij helaas niet om iets met u te drinken.

Hartelijke groet,

Dirk Scheringa