Rechtszaak Boekhoorn vs. Delta Lloyd ontaardt in moddergevecht

De slepende rechtszaak van Marcel Boekhoorn tegen Delta Lloyd's investeringsfonds Cyrte mondde tijdens de pleidooizitting vandaag uit in een waar slagveld.

Waar Boekhoorn Cyrte-directeur Frank Botman al bijna twee jaar afschildert als 'laaienlichter met stropdas', leugenaar en onbetrouwbare aandeelhouder, ging de Nijmeegse investeerder dinsdag zelf over de knie bij de verdediging: Boekhoorn is een dubieuze zakenman die in zijn eigen wereld leeft, en bevriende zakenlieden als Victor Muller en Wilco Jiskoot aanzet tot meineed met een beroep op een welhaast maffiose opvatting van 'loyaliteit'.

Onbeperkte put-optie
De zogeheten BoBo-affaire draait om een claim van Boekhoorn, die stelt dat hij begin 2008 op verzoek van Cyrte-directeur Botman een belang van 5 procent in Telegraaf Media Groep (TMG) heeft genomen. Daarmee zou hij Cyrte steunen in een geplande coup bij het bedrijf - waarna Boekhoorn er zijn verlieslijdende dagblad De Pers kon stallen.

Dat was het plan. Toen het anders liep, en Boekhoorn zijn pet paper inmiddels deels bij Wegener had gedumpt, beriep de investeerder zich op een mondelinge afspraak met Botman. Die zou hebben beloofd de aandelen TMG ter waarde van 55 miljoen euro tegen kostprijs terug te kopen. Door de tussentijdse koersdaling betekende dat evenwel een strop van 30 miljoen voor Cyrte.

Maar volgens Botman is die belofte - in feite een put-optie zonder afloopdatum - een verzinsel van Boekhoorn. En aangezien er over de miljoenendeal niets op papier staat, draagt Boekhoorn een reeks getuigen aan die verklaren van de afspraak op de hoogte te zijn. Probleem is alleen dat die getuigen stuk voor stuk vrindjes zijn: adviseur Wilco Jiskoot, rechterhand Van Wijngaarden, en Victor Muller, die volgens hardnekkige geruchten zijn Zweedse autofabriek goeddeels te danken heeft aan steun van de miljardair.

Loyaliteit
De motieven van die getuigen zijn natuurlijk het eerste doelwit in een vlammend pleidooi van de verdediging, dinsdagochtend in een volle rechtzaal aan de Amsterdamse Parnassusweg. En dan gaat het niet alleen om het overduidelijke belangenconflict, maar ook en vooral over Boekhoorns manier van zakendoen.

Volgens Egbert Vroom (Stibbe) kenmerkt Boekhoorns manier van zakendoen door een 'voor-wat-hoort-wat-mentaliteit': Boekhoorn verleent financiële steun of andere gunsten, en verwacht vervolgens hand-en-span-diensten van zijn gunstelingen. Inclusief meineed, als het moet. Inclusief ook het voeren van wanbeleid.

Zoals bij PCM, waar hij directeur en zakenmaatje Ton aan de Stegge bijna verleidde tot een 50-procent belang in De Pers, met een beroep op de 'loyaliteit' die deze hem verschuldigd zou zijn. Kleine tegenprestatie, nadat Aan de Stegge in Boekhoorns kielzog een fortuin vergaarde met de verkoop van Telfort.

Bij Wegener wist Boekhoorn zijn verlieslijdende krantje vorig jaar dan eindelijk (deels) te stallen via zijn vriend Joop Munsterman, de inmiddels ontslagen directeur. Dat leidde tot een megastrop van 65 miljoen euro voor het uitgeefconcern. Onderwijl doen hardnekkige geruchten de ronde over een mislukt gezamenlijk bod van Boekhoorn en Munsterman op delen van Wegener. Quid pro quo. Alweer.

Modus Operandi
Kortom, in zijn pogingen van De Pers af te komen - eerst bij PCM (dat hij ook dreigde met een rechtszaak), vervolgens bij TMG via Botman, en uiteindelijk bij Wegener - tekent zich een patroon af in Boekhoorns manier van zakendoen, aldus de verdediging: creëer je eigen werkelijkheid, gebruik vrienden die bij je in het krijt staan om er in mee te gaan, en dreig iedereen die niet naar je pijpen danst met rechtszaken, begeleid door een mediaspektakel en gevolgd door onvermijdelijke reputatieschade.

Cyrte en Delta Lloyd hebben het spel niet mee willen spelen, en nu moet Botman kapot, luidt de lezing van de verdediging. 'Het gaat Boekhoorn er nog slechts om om Botman te beschadigen. En dat allemaal omdat Cyrte niet investeerde in Boekhoorns bedrijven. (...) Maar afgunst speelt vast ook een rol, tezamen met overwegingen van concurrentie. Boekhoorn en Cyrte opereren immers in dezelfde 'markt'.

Schande!
En Boekhoorn? Die kan het verhaal van de verdediging hier en daar niet aanhoren zonder meewarig het hoofd te schudden, ongelovig te lachen en, uiteindelijk, hardop schande te spreken van de aantijgingen aan zijn adres, en aan dat van zijn vrienden-getuigen - allen, uiteraard, gerenommeerde zakenmensen van onbesproken gedrag.

Natuurlijk, dat Botman met Cyrte voorbereidingen heeft getroffen voor een coup of vijandige overname van TMG, dat hebben Boekhoorns advocaten inmiddels wel aannemelijk gemaakt. Al spreekt Botman natuurlijk liever van filosoferen.

Maar de kern van de zaak, de vermeende put-optie met onbeperkte looptijd die Botman Boekhoorn zou hebben beloofd, staat er na twee jaar procederen en moddergooien nog altijd hetzelfde voor: het woord van Botman tegen dat van Boekhoorn - aangevuld met dat van al dan niet 'loyale' vrienden.

Hoe loyaal de rechter is, dat horen we 23 maart.