Mooi spul, die olie

Oliemiljarden: wie trekt Khadaffi mee de afgrond in?

Het lijkt een kwestie van tijd dat Moammar Khadaffi zijn tentjes permanent buiten de Libische grenzen mag gaan opslaan. Maar zoals vaker met autocratieën, heeft de Grote Leider aardig wat banden met de zakenwereld. Wie trekt Khadaffi allemaal mee in de afgrond?

Wie zich vooral zorgen moet maken is de Italiaanse bank UniCredit. Zoals bekend zijn de betrekkingen tussen de oud-kolonisator en het olieland meer dan warm, en dat uit zich ook in zakelijke liefde. Voormalig UniCredit-baasje Alessandro Profumo haalde met authentiek Romeins enthousiasme de nodige Libische centen (en dus invloed) binnen voor zijn bank, iets waar de RvB niet blij mee was, en wat hem uiteindelijk in september zijn baan kostte. 

In totaal is ruim 7 procent van UniCredit in Libische handen, al dan niet via de centrale bank (4,05 procent) of het sovereign wealth fund met de prozaïsche naam Lybian Investment Authority (LIA), dat opgericht is om de oliemiljarden van Libië zinnig te investeren. In banken, voetbal en vastgoed bijvoorbeeld. 

Libië heeft naar schatting de grootste olievoorraad van Afrika, en produceert met 1,6 miljoen vaten per dag veul meer dan de lokale bevolking (van wie 30 procent professioneel werkloos) op kan maken.

Qatar
LIA heeft zo'n $ 40 miljard in kas, en aardig wat belangen hier en daar. Naast UniCredit bijvoorbeeld ook een joint investment met het Qatari zusje QIC ter waarde van 2 miljard.

Dan hebben we het nog niet gehad over een omstreden aandeel in het toenmalige Fortis, iets waar Wouter Bos ook niet zo blij mee was, gezien de banden van Khadaffi met terreurbaasjes over de hele wereld. Of de 7,5 procent van Juventus die in handen zijn van de LIA. Of de 3 procent van Pearson (o.a. uitgever van de Financial Times), een berg vastgoed in Londen en een Brits hedgefonds.

Nu betekent de aanstaande val van Khadaffi niet automatisch ook het einde van de LIA of de centrale bank, maar hier en daar zullen wat Italiaanse baasjes best hun billen bij elkaar knijpen. De LIA bestaat pas sinds 2006 en heeft pas in 2010 een fatsoenlijke wettelijke basis gekregen. Volgens de Financial Times moet het personeel nog flink bijgeschoold worden, waarvoor een deal met de London School of Economics werd gesloten; een deal die na het uitbreken van het geweld werd afgeblazen.

Eni
Maar niet alleen de LIA is van belang: de Italiaanse oliemaatschappij Eni heeft ook e.e.a. te verliezen. Eni produceert 250k vaten per dag (althans, tot voor kort), 14 procent van de totale Libische productie. 

Problematisch. Volg het laatste nieuws over Libië via het live blog van Al Jazeera of de Engelstalige stream van AJ hierrr. En leest u ook dit boeiende stuk over geopolitiek.