Het Franse Lactalis zou door het bemachtigen van het Italiaanse Parmalat de grootste zuivelboer van Europa worden, in ruil daarvoor mochten de Italianen de ECB-president leveren. Het idee was geinig, de uitvoering waardeloos.
Cloaca maxima
Zonder direct grappen te willen maken over de Fransen en hun weinig heroïsche optreden in twee wereldoorlogen, wil ik toch opmerken dat ze geleerd hebben van hun verleden. De cheese-eating surrender monkeys ellebogen zich tegenwoordig vastberaden naar de overwinning.
De Fransen zien zich graag als de founding fathers van de EU, maar als het erop aankomt gaan nationale belangen voor Europees gezever. Daarom zag Sarkozy er geen been in het presidentschap van de ECB uit te ruilen voor Franse zakenbelangen. Ça pue la merde!
Sinologie
Wat u dus vooral niet moet doen als u meer wilt weten van de vreemde levensvorm die Chinees staatskapitalisme heet, is sinologie studeren. U kunt beter Franse taal en cultuur doen. DSK Franse politici steken hun welgevormde nez dikwijls in zaken waar zij weinig mee te maken hebben.
Punische trouw
Maar goed, de deal is off. Officieel mochten de Fransen in ruil voor het steunen van de Italiaan Mario Draghi alleen een bod uitbrengen, officieus zou Lactalis met Italiaanse hulp de grootste melkboer van Europa worden. Dat iemand dat levensdoel heeft, is al erg genoeg, nog erger is het dat aan je neus voorbij te zien gaan.
Parmalat laat weten even warm te worden van het Franse bod als een pinguïn met onderkoelingsverschijnselen. De Fransen boden €2,60 per aandeel. Parmalat is veel meer waard, aldus Parmalat. En gelijk hadden de dwarse baasjes: het aandeel sloot gisteren op €2,61. Moet je dan lachen of huilen?
Vooralsnog lijkt het erop dat de Italianen er een ripdeal van willen maken: hun stroman als bankpresident en tegelijkertijd de melkmeuk houden. Laten we er vooral niet te lang bij stilstaan dat een van hen straks ook over ons monetaire beleid gaat.