Altijd wat met die Deutschmenschen. Hebben ze het als één van de weinige Europese landen best goed voor elkaar (lage werkloosheid, keurige groei), vliegen bankbaasjes elkaar in de haren.
Centraal figuur bij de problemen van Deutsche Bank is Josef Ackermann, bestuursvoorzitter die zich begin dit jaar nog onsterfelijk maakte door voor meer vrouwen op topposities te pleiten 'omdat ze ook wat kleur en schoonheid meebrengen.'
Heeft 'ie op zich geen ongelijk in, maar zo ongeveer de ganze Deutsche Frauenbewegung wilde Ackermann het liefst aan zijn seksistische kloten opknopen. Maar. Dit keer is het niet tactloosheid waarom Ackermann in de schijnwerpers staat, nee, nu is Ackermann boos. Want Ackermann is 63 en heeft het wel gezien bij de DB.
Al maanden waren de baasjes van de RvB en de RvC daarom bezig om Axel Weber het hof te maken, de oud-voorzitter van de Duitse Centrale Bank en ooit beoogd voorzitter van de ECB. Met Weber hoopte Deutsche Bank een ervaren, gerespecteerde, briljante bankier binnen te halen.
Maar dat hoopte UBS ook, de in de kredietcrisis bijna gestorven aartsrivaal van Deutsche Bank. Het verkeren op het randje van de dood heeft de Zwitsers kennelijk een tandje assertiever gemaakt, want die snaaiden Weber zo voor de neus van Deutsche Bank weg. Klatsch!
Börsig
Probleem van de Deutsche Bank ligt volgens velen bij Clemens Börsig, voorzitter van de RvC. Börsig heeft in de ogen van Ackermann zitten slapen, en niet voor het eerst: twee jaar geleden wilde Ackermann eigenlijk al weg, maar wist de RvC, die formeel de opvolging van bestuursvoorzitter moet regelen, geen kandidaat te vinden.
Volgens betrokkenen is de sfeer tussen Ackermann en Börsig inmiddels zuurder dan een vat diwaterstofsulfaat. Er gaan stemmen op die vinden dat Ackermann zelf maar voorzitter van de RvC moet worden - op zich geen ongebruikelijke manoeuvre voor oud-bestuursvoorzitters. Maar Ackermann had juist aangegeven daar geen zin in te hebben. Vandaar dat de Operatie Onvrijwillig Afscheid van Börsig in volle gang is.