Satan werkte toch met Microsoft?

Eigenlijk was Steve Jobs een zak

Think different. Be an asshole. De onlangs vergoddelijkte Jobs was bij tijd en wijle satan zelf.

Motivatie
De Apple-baas was meester der motivatie. Als het erop leek dat zijn mensen de gestelde deadlines niet zouden halen, greep hij naar zijn beste instrument: ordinaire scheldkannonades. Zo stormde hij een vergadering van VLSI Technology, een chipmaker voor Apple, binnen en vertelde de aanwezigen precies wat hij van hen dacht. Hij schreeuwde dat ze ‘fucking dickless assholes’ waren. Nadat het bedrijf de deadline toch haalde, liet het bestuur jasjes maken met daarop ‘Team FDA’.

De inmiddels middeleeuwse Xerox Star beloofde in 1981 nog een computerrevolutie te ontketenen. Het ding flopte totaal. Jobs inspecteerde het apparaat en vond het rommel. Hij belde de hoofdontwerper op en vertelde hem doodleuk ‘alles wat je ooit in je leven hebt gedaan is waardeloos. Waarom kom je niet voor mij werken?’ Goede vraagstelling, want de ontwerper kwam aan boord.

Verwend
Jobs had een extreem simpele smaak. Alleen het beste was goed genoeg. Dus toen zijn boezemvriend Jony Ive eindelijk een klein vijfsterrenhotel had gevonden, had Jobs er geen enkel probleem mee om alsnog op te stappen. Maar niet voordat Jobs de klerk ook had ingelicht dat de kamer een ‘piece of shit’ was.

Ook om alledaagse dingen als een smoothie kon Jobs hemel en aarde bewegen. Toen hij samen met Ive naar een supermarkt ging om er een te halen, schold hij de vrouw die de smoothie maakte totaal verrot. Hij vond dat ze het niet goed deed. Bij wijze van hoge uitzondering zei Jobs later spijt te hebben van zijn woedeuitbarsting.

Sollicitatievragen
Jobs had onorthodoxie tot orthodoxie verheven. In het kader daarvan vuurde hij zo nu en dan een arsenaal vreemde vragen op zijn sollicitanten af. ‘Ben je nog maagd’, ‘wanneer ben je je maagdelijkheid verloren’ en ‘hoe vaak heb je LSD gebruikt?’ behoorden tot de favorieten.

Geld
Jobs zei altijd dat hij niet te veel gaf om geld, omdat hij niet wilde dat het zijn leven zou verwoesten. Fair enough. Toen Jobs bij Atari werkte aan een kleinere versie van Pong, huurde hij Steve Wozniak in om hem te helpen. Als Jobs de klus op tijd zou klaren, zou hij een fikse bonus krijgen. Het lukte en Jobs kreeg zijn geld, maar hij had tegen Woz gelogen over de hoogte van het bedrag en gaf hem slechts een minimaal aandeel. Jobs hield het meeste zelf. Joh, Woz, geld is niet belangrijk!

In 2008 was duidelijk dat Steve toch echt ziek was. Geheel terecht bekritiseerde Joe Nocera van de New York Times Apple ervan dat het die informatie geheim hield. Voor een beursgenoteerd bedrijf is dat gewoon not done. Jobs belde Nocera op: ‘Jij denkt dat ik een zak ben, die vindt dat-ie boven de wet staat, maar ik denk dat jij een emmer met slijm bent die zijn feiten niet op orde heeft.’

Toen Ive hem ooit eens vroeg naar zijn woedeaanvallen en de trivialiteiten waarop ze gericht waren, antwoordde Jobs als Boeddha zelf: ‘maar ik blijf niet boos’. Goddank.