Het kan verkeren

Hoe een bankenbobo zijn huis verloor

Carl Richards was een financieel adviseur. Hij ging even goed met geld om als Khadaffi met opstandelingen. Inmiddels heeft Richards een boek geschreven over hoe andere mensen met geld zouden moeten omgaan.

Geschift
Het boekje heet ‘The behavior gap: simple ways to stop doing dumb things with money’. Onlangs niet verschenen in vertaling bij De Bezige Bij. Ter promotie mag Richards uithuilen in de New York Times over het miserabele verloop van zijn financiële leven. Richards’ leven geeft u een inkijkje in het brein van iemand die geld nog liever zou verbranden dan het te sparen.

Richards deelt ons mede dat hij onder andere succesvol financieel adviseur bij Merrill Lynch was. Niet dat hij daarvoor ook maar enig papiertje had. Hij had domweg gereageerd op een advertentie, omdat hij dacht dat het om een baan in de beveiliging ging; hij had ‘security’ gelezen, waar ‘securities’ stond. Classic.

Huisje-boompje-hypotheekje
Richards begint in 1995 financieel advies te geven en stapt in 1999 over naar Merrill Lynch. In 2003 verhuist hij met zijn gezin naar Las Vegas. Hij had zichzelf voorgerekend dat ze een huis van $350 duizend dollar zouden kunnen betalen. In volstrekte redelijkheid besluiten hij en zijn vrouw om toch maar een huis van $575 duizend dollar te kopen. Ze nemen een hypotheek ter hoogte van 100 procent van de koopsom. Want ach ja, de huizenprijzen stijgen toch alleen maar en dan maken we later vette winst. Ofzo.

Vervolgens waant het koppel Richards zich een stel beroemdheden en meet het zich een daarbij passende leefstijl bij. Dat kost een paar knaken, alleen hebben ze die niet, want alles gaat op aan hypotheeklasten. Dus nemen onze decent Americans extra leningen waarop ze nauwelijks aflossing betalen. Je staat er toch van te kijken waar zo’n kredietcrisis dan ineens vandaan komt.

Clichés
En mag u raden wat er toen gebeurde! Ja, het economische tij keerde. Nog geen kredietcrisis, geen opgebrande handelaren of foreclosure-golven, enkel wat tegenwind. Binnen de kortste keren adviseerde Richards zijn klanten dat zelfmoord ook zo zijn voordelen heeft en zag hij met lede ogen aan hoe ook de waarde van zijn eigen huis kelderde. De bank zette alle leningen, behalve de hypotheek, stop en de familie Richards moest creditcards aanspreken om rond te kunnen komen. Minder uitgaven waren vooralsnog niet aan de orde, nieuwe financieringsbronnen zoeken wel.

De kredietcrisis barstte vervolgens in volle hevigheid los. Richards was zijn leven inmiddels spuugzat, letterlijk: door de stress spendeerde hij gemiddeld zes uur per dag aan vomeren. Werkelijk waar.

Richards’ huis belandde uiteindelijk in de short sale. Door onvoorstelbaar veel geluk wist het koppel hun huis aan enkele straatstenen te slijten voor een tegen die tijd astronomische $531 duizend dollar. Richards had zichzelf beloofd dat als hij alles zou overleven, hij een rustig stukje land zou zoeken, ergens in een uithoek van de Verenigde Staten om daar de rest van zijn leven te huren. En zo geschiedde.