Over een maand bestaat de euro niet meer, tenzij de ECB lender of last resort wordt gemaakt. Dixit topeconoom Willem Buiter.
26ste
Weet u nog waar u 26 oktober was toen de euroleiders de slagkracht van het noodfonds vergrootten? Als u nu knikt, was u die dag waarschijnlijk jarig. Want de extra boost die het noodfonds toen kreeg, maakte op niemand indruk. Intussen tikt de klok en is het einde van de euro dichter bij dan ooit.
Daarom pleit topeconoom Willem Buiter voor een wel heel radicale aanpak: maak de ECB lender of last resort voor staten. Volgens hem is het doodnormaal dat centrale banken staatspapier opkopen om de rente te drukken. Het gebeurt onder andere in de VS, Japan en China.
De ECB begon als sociëteit waar heren met sigarenas op het jacquet tussen het bridgen door de hoogte van de inflatie corrigeerden. Nu moeten de bretelboys hele landen overeind houden.
Duitsers
Volgens Buiter is het de ECB statutair niet verboden dat te doen, iets met secundaire markten. Dat de ECB geen staatspapier koopt, komt doordat de moffen Duitsers dat niet willen. Aldus de econoom die ondertussen sprak alsof hij zijn fiets na tientallen jaren terugvorderde.
Handjeklap
Er zijn tal van redenen waarom de Duitsers tegen zijn. De beste daarvan is dat puinhooplanden bij een koopzieke ECB geen enkele prikkel meer hebben om hun financiën op orde te brengen. Als de markten de rente namelijk opdrijven, waardoor hervormingen noodzakelijk worden, drukt de ECB de rente weer omlaag. Geweldig.
Daarnaast is de ECB een tandeloze tijger die geen harde condities kan stellen aan haar leningen. Voor het volledige pakket leningen + pijnlijke maatregelen + curatele, wendt u zich maar tot het IMF. Tot slot moet u even stilstaan bij de samenstelling van de ECB. De huidige bankpresident Draghi is gekozen door een akkoordje tussen Sarkozy en Berlusconi over de verkoop van Parmalat.
Dat is waarlijk de rots waarop wij de euro kunnen bouwen.