Bram Moszkowicz, de boekbespreking

Op de cover zit de auteur goedgunstig op een bankje. Toegenegen kijkend, met zijn tenen naar beneden gericht. Omdat hij niet helemaal bij de grond kan, zo lijkt het. De ondertitel is veelbelovend 'liever rechtop sterven dan op je knieën leven'. Op de achterflap krijgt de lezer bovendien een opdracht: de auteur hoopt dat de lezer anders over hem zal denken na lezing van zijn foliant.

Daarin slaagt de auteur overtuigend. Het boek leest vlot, de compositie is doordacht en hoewel het op sommige punten lijkt te zijn gedicteerd, wordt een boodschap overgebracht.

Nog interessanter is wat er niet is geschreven: de non-verbale communicatie. In dat kader vallen direct de rijke illustraties op waarmee het boek is gelardeerd. Maar liefst 32 pagina’s met talrijke foto’s van de in totaal 215 boekbladzijden. De keuze van illustraties is duidelijk ingegeven om de lezer deelgenoot te maken van het persoonlijke leven van de auteur. Die intimiteit is verfrissend. 'Verandering van werk is rust in de lenden' luidt het gezegde. Maar niet voor deze auteur. Eva Jinek, de vriendin van auteur, komt niet uit de verf als de intelligente muze van de auteur. Zonder enige hooghartigheid kiest hij voor de presentatie van een erezuil van zijn trofee met maar liefst vier glossy foto’s.

Bovendien prijst het werk zijn meester moet de auteur gedacht hebben bij de selectie van de plaatjes over de zaak-Wilders. Elf foto’s doorspekken het boek van deze belangwekkende rechtsstatelijke gebeurtenis. Ofschoon de cliënt op de opnamen zichtbaar is, is dit niet hinderlijk. De autofocus maakt hem wazig waardoor de aandacht onverdeeld op de auteur gericht blijft. Die is daarnevens ruimhartig in het tonen van zijn aardse bezit en helpt de lezer door veelvuldig sfeerimpressies van de lokale neringdoenden te benoemen. Zo zien we familiefoto’s op diverse locaties in de hoofdstad. Sympathiek is dat het foto-onderschrift uitsluitsel geeft waar de auteur zich bevindt: 'met zoon in Cornelis Schuytstraat' of 'met zoon in P.C. Hooftstraat'.

Het indrukwekkendst zijn twee kiekjes uit de oude doos. Op de ene foto staat de auteur wat onzeker, losjes wijdbeens in smoking met in zijn linkerhand een glas champagne. Hij is onmiskenbaar iets aan het vertellen. Net voor hem staat zijn vader. Die kijkt strak langs de auteur en lijkt in zijn eigen gedachten verzonken. Hij is kleiner van stuk, maar staat met robuuste borst en beide benen impressief op de grond. Testosteron heeft een naam: Max Moszkowicz. Pure mannelijkheid en kracht. In tegenstelling tot de auteur. Die vergelijkt zichzelf dan ook terecht met Jordi Cruyff. Dit type zoon hangt doorgaans sterk aan moeder. Zij zijn vaak ook niet al te beste minnaars. Deze vluchtige beschouwing lijkt bevestigd te worden door het ronduit prachtige, ja bijna koninklijke, portret dat de auteur van zijn moeder heeft uitgezocht.

Ik kan niet anders concluderen dat het een leuk boek is. Een aanrader voor mensen die meer willen weten over de persoonlijke bezittingen van de auteur. Geinteresseerden in de advocatuur lezen iets anders.