De muziekindustrie is nu écht gek geworden

Er zijn weinig prehistorische industrieën die er zó weinig van hebben begrepen als de muziekindustrie. Neem nu het idee om een schadevergoeding te eisen van Limewire, ter waarde van... wait for it...72 biljoen dollar.

De jongere onder u kent Limewire vast nog wel: een soort opvolger van Napster en Kazaa: lekker filesharen met z'n allen, muziek en films downloaden voor gratis en de hardwerkende artiest de spreekwoordelijke vinger geven.

Model
Nu gaan we hier even niet in op de discussie of downloaden wel of niet ok is en wiens schúld het is dat het zo slecht gaat met de muziekindustrie, want het is vrijdagmiddag en de zon schijnt en we willen woorden als 'stervend businessmodel', adapt or die of 'achterhoedegevecht' graag vermijden. 

Maar. Het is toch wel even het vermelden waard dat sommige muziekmastodonten het contact met de werkelijkheid danig verloren zijn. De RIAA (de Recording Industry Association of America), een enorme machtige club die opkomt voor de belangen van de muziekindustrie, wil namelijk een gargantueske schadevergoeding van wie of wat er nog bestaat van het bedrijf dat ooit achter Limewire zat (de dienst sloot in oktober 2010 formeel de deuren). 

Billions n' trillions
De RIAA heeft van 11.000 op Limewire gedeelde liedjes namelijk vastgesteld hoe vaak ze gedownload zijn, en wil een schadevergoeding van - wait for it (2) - $ 150.000 per liedje per download. Dat zou uitkomen op een totale vergoeding van 72 biljoen (72 duizend miljard) dollar. 

Dat is zo'n beetje de helft van álle goederen / bezit / welvaart op dees' planeet (ligt er aan hoe je rekent). De rechter was het er dan ook niet mee eens. Wel zou de RIAA recht hebben op dat bedrag per liedje (en dus niet per download). Toch nog een boete van 1,65 miljard... 

Filmpje over dit soort belachelijke berekeningen: