Bank of England had de London Whale al in het vizier, maar deed niets

Een jaar voordat de bom barstte en JP Morgan miljarden verloor, was de BofE al op walvisjacht. Ze stonden erbij en keken ernaar.

Raamstaren
De Londense afdeling van JP Morgan Chase was bedoeld om de bank te hedgen tegen risico's. En dat deden de bankboys op een heel originele manier: door nog veel meer risico te nemen. Uiteindelijk bleek - joh! - dat dat niet werkte. Maar de centrale bank zag het onheil al langer aankomen; medewerkers lieten informeel weten dat de enorme posities van JP Morgan wel erg riskant waren.

Volgens bureaucraten was de Bank of England helemaal niet verantwoordelijk voor het toezicht op deze specifieke investeringen en valt de bank daarom niets aan te rekenen. Wel jammer dat de centrale bank de enige van alle markttoezichthouders was die een begin van een idee had van wat er zich afspeelde bij JP Morgan. De daarvoor aangestelde Britse en Amerikaanse toezichthouders tastten in het duister met een zonnebril op.

FSA
De Britse waakhond, de Financial Services Authority, heeft sowieso een beetje een slechte tijd. We noemen een Liborgate, een UBS-medewerker die onder de ogen van de FSA illegaal en zeer riskant handelde en de witwasserij van de Londense bank HSBC. Ja, daar kan het laten gaan van de London Whale ook nog wel bij.

Overigens verontschuldigd de FSA zich niet voor deze flaters, want ze zouden het gevolg zijn van de bankvriendelijke 'light touch' die de autoriteit hanteert. We hebben hier een kandidaat voor de wedstrijd Eufemisme van de Eeuw.

Ha-ha
Het grappige is dat de hele affaire rondom het miljardenverlies van JP Morgan  en de Libor-fornicatie op, wordt aangegrepen om tot strengere bankregels te komen. We zouden ons kunnen afvragen of dat de oplossing is, als de toezichthouders op deze manier functioneren. Meer regels zijn niet per se beter dan de bestaande regels beter handhaven.