Waarom vallen we steeds opnieuw voor de ultieme tease?

'Waarom ontwerpen autoproducenten in godsnaam concept cars als ze toch nooit op je oprit terechtkomen,' foeterde een autovriend nadat we de adembenemende Peugeot Onyx door een tunnel hadden zien rijden. Ik moet toegeven dat hij een punt had. Maar net als bij vrouwen draait het bij auto's niet om ratio.

We wilden een filmpje op YouTube kijken, waarin de nieuwe Jaguar F-Type S met brullende uitlaten door een Alpenlandschap krult. Maar zoals bij veel filmpjes op YouTube moet je je tegenwoordig eerst door een reclame heen worstelen; eentje die je na 5 seconden kunt overslaan - als je geluk hebt - maar veel vaker een reclame die langer is dan het filmpje dat je gaat kijken.

Wat we kregen was de 1 minuut en 43 seconden durende geboorte van de Peugeot Onyx. Nog even los van het feit dat ik als marketeer van Jaguar mijn persbericht zou opeten na zo'n actie van YouTube om een Peugeot-commercial voor mijn Jag-filmpje te slingeren: sweet baby jesus, een reclame van 1:43?! Ik dacht dat ze het moeilijk hadden bij PSA. Maar eerlijk is eerlijk, we keken die hele reclame watertandend uit. Met deze productie geeft Peugeot het woord concept een compleet nieuwe betekenis.

Sweet baby jesus, een reclame van 1 minuut en 43 seconden?

De autoindustrie is eigenlijk de enige plek waar ontwerpers en autobouwers concepten werkelijk tot in de laatste details uitwerken. Tientallen miljoenen gaan er vaak in die projecten. Het doel: de wereld imponeren met jouw visie op de toekomst. Een toekomst die je vervolgens niet laat uitkomen, want ruim twee jaar nadat Renault zijn elektrieke DeZir presenteerde is er nu een Clio met dezelfde neus. Een Clío!

Stel je voor dat anderen het voorbeeld van de autobouwers zouden volgen. Een projectontwikkelaar die een futuristisch flatgebouw van veertig verdiepingen uit de grond stampt, waar vervolgens niemand in mag wonen of werken. Een transparante Apple iPhone die je ook kunt gebruiken als goldcard en die zelf met het openbaar vervoer naar huis komt als je hem ergens hebt laten liggen; sorry, komt nooit in de winkel. Of de chefkok van Noma die een nieuw gerecht op tafel zet waar je spontaan harde tepels van krijgt, om eraan toe te voegen dat je er alleen aan mag ruiken. Je zou voor straf nooit meer in dat restaurant komen, beste van de wereld of niet.

Waarom accepteren we de ultieme cock tease dan wel van een automerk? Om dezelfde reden waarom we de mooiste vrouw van de club rücksichtslos een drankje aanbieden, terwijl ze aan het eind van de avond gewoon met de DJ mee naar huis gaat. Omdat we verleid willen worden. Die Onyx in de tunnel zijn we zelf, het is een beeld van hoe onze eigen toekomst eruit zou kunnen zien. We willen denken: ooit rijd ik zo door de Alpen. En net als bij concept cars zal ook dat beeld nooit werkelijkheid worden.

Niels Godron is schrijver (onder meer voor 925, als enige blogger van het eerste uur die nog niet bij De Wereld Draait Door aan tafel heeft gezeten), theatermaker en groot autoliefhebber. Als hij niet aan auto's sleutelt of er in rijdt, is hij meestal goed te volgen op Twitter.