Het schadeformulier: administratie uit de hel

Nou, het heeft even geduurd, maar deze week heb ik dan eindelijk mijn Bram Moszkowicz-momentje beleefd. Van achteren aangereden terwijl ik voor een stoplicht stond te wachten.

Of eigenlijk was het de aanhangwagen waarmee ik een paar gipsen mallen van wijlen mijn grootvader, de beeldhouwer Pieter de Monchy aan het verhuizen was. De klap was er niet minder om. De vriend die me had helpen sjouwen, zag even wit als de beelden die we gelukkig zojuist hadden uitgeladen. Anders hadden we ze verder kunnen verhuizen met een kruimeldief.

Na de knal, die ons behalve een paar stijve nekspieren en een gekrenkt ego niets ernstigs opleverde, keek ik om: we zijn aangereden door een Boedelbak, was mijn eerste gedachte. Ja, je bent toch even de kluts kwijt na zoiets. Achter de boedelbak stond een niet onaantrekkelijke vrouw de schade aan de bumper van haar Mitsubishi op te nemen (dat waren dan weer minpunten). Een goed moment dus voor een scherpe oneliner, iets wat mij lang niet altijd goed afgaat. Ooit kwam ik Famke Janssen tegen in een winkel in New York en koos toen uit alle mogelijke openingszinnen voor: 'Hey, jij bent Famke Janssen!' Deze mocht er ook zijn: 'Wat gebeurde er nou?' zei ik, terwijl de bumper van haar Japanner aarzelend op één steun bleef dansen.

Een niet onaantrekkelijke vrouw stond de schade aan haar bumper op te nemen

Nadat we hadden geconstateerd dat de trekhaak van de aanhangwagen met dissel en al door onze achterbumper was geschoven, kwam het onvermijdelijke schadeformulier te voorschijn. A.k.a. de administratie uit de hel. En dat bedoel ik letterlijk: als je het verkloot in dit leven en de enkele reis gaat naar de onderwereld, dan staat Lucifer daar klaar met een schadeformulier.

Als je erover nadenkt, is het echt onbegrijpelijk dat wij Nederlanders ooit akkoord zijn gegaan met dit principe. Ga maar na: je hebt net een aanrijding gehad; je auto zit in elkaar; je handen trillen in de wetenschap dat je zelf ook in elkaar had kunnen zitten; en je komt te laat op je afspraak. Kortom, dat is dus het slechtst denkbare moment om geinige tekeningetjes te maken van hoe voertuigen elkaar precies geraakt hebben, of al je persoonlijke gegevens tot en met de derde voornaam van je betovergrootmoeder te moeten oprakelen.

Drie kwartier later stonden we vloekend in de file die we hadden willen vermijden door een beetje op tijd te verhuizen. De welgemeende excuses van de vrouw die een knalgele boedelbak mét verlichting over het hoofd zag, zongen nog na in onze hoofden. Die zal voorlopig geen sms'jes meer versturen tijdens het rijden. Wij hebben dit avontuur dezelfde avond afgesloten op de enige passende manier: met veel te veel drank.

Dat zo'n ervaring ook op langere termijn sporen nalaat, ondervind ik jammer genoeg wel aan den lijve: ik word al een paar nachten geplaagd door nachtmerries over schadeformulieren.

Niels Godron is schrijver (onder meer voor 925, als enige blogger van het eerste uur die nog niet bij De Wereld Draait Door aan tafel heeft gezeten), theatermaker en groot autoliefhebber. Als hij niet aan auto's sleutelt of er in rijdt, is hij meestal goed te volgen op Twitter.