Nieuwste rage: parkeerplekdansen

Om te zien dat het herfstvakantie is, heb ik geen kalender nodig. Ik kijk gewoon naar de gapende leegte in mijn straat, parkeerplekken die normaal gesproken vol staan met Volvo's die nooit worden gebruikt, omdat de eigenaren 'lekker met de fiets' naar kantoor gaan. Of in een café werken.

Behalve in vakanties. Dan draait de Wegenwacht overuren om alle gesneuvelde accu's van Amsterdam weer aan de praat te krijgen. Zodra de scholen hun deuren sluiten, gaan ze op pad. Naar vakantiehuisjes, naar Schiphol, naar familie in Oost-Groningen. De oplettende lezer merkt dat dit me irriteert. Dezelfde zondagsrijders zorgen er namelijk voor dat ik normaal gesproken geen parkeerplek kan vinden. Of eigenlijk is zondagsrijder geen passende term: op zondag rijden ze namelijk per definitie niet. Ik stel voor ze voortaan 'vakantierijders' te noemen.

Vakantierijders zijn tussen de 30 en 50 jaar oud, hebben 2,6 kind, 2 inkomens en wonen in een grote stad. Het zijn mensen die de auto het liefst laten staan als het kan ('want ja, dan moet je weer parkeren en in de tijd dat je op de ring in de file staat, fiets je moeiteloos van Oost naar West). Maar ze hebben er wél twee. Goed onderhouden gezinsauto's uit het duurdere segment, met weinig kilometers.

Vakantierijders zijn tussen de 30 en 50 jaar oud, hebben 2,6 kind, 2 inkomens en wonen in een grote stad

Circusolifanten noem ik dat soort auto's altijd: je weet dat ze in staat zijn om een volgroeide eik om te trekken, maar in plaats daarvan staan ze hun hele leven op een blokje en mogen ze af en toe een clown laten struikelen met hun slurf. Hoeveel circusolifanten er in de straat staan, zie je als het een keer flink heeft gesneeuwd en het daarna blijft vriezen; op ruim de helft van de auto's in mijn straat staat na een week nog altijd dertig centimeter natuurpoeder.

Vakantierijders zijn de reden dat mijn weekenden niet uit 48 maar uit 46,5 uur bestaan. In die anderhalf uur probeer ik het rondjes rijden op 100m2 te perfectioneren. Dat doe ik overigens niet alleen, maar samen met honderddertien andere liefhebbers van parkeerplekdansen. We proberen elkaar te slim af te zijn met schijnbewegingen, misleidende lichtsignalen en het nemen van rotondes in richtingen die door Veilig Verkeer Nederland als onjuist worden betiteld.

Wie het spel goed speelt, laadt zijn auto vooraf vol met bagage. Denk koffers, kinderen, racefietsen. Parkeerplekdansen wordt pas echt leuk als er veel op het spel staat. De top van het veld parkeert in minder dan een uur; ikzelf behoor met een PR van een uur en twaalf minuten tot de middenmoot. Het kan nog veel slechter overigens, vorige week zag ik één van de deelnemers op maandagochtend nog steeds rondrijden.

Zo, als u het niet erg vindt, ga ik nu snel de auto weer in. Ik wil nog een paar dagen trainen voor de Grote Prijs Parkeerdansen van aanstaande zondag. Dan zijn alle vakantierijders weer thuis. Er wordt een recordaantal ontbrekende plekken verwacht.

Niels Godron is schrijver (onder meer voor 925, als enige blogger van het eerste uur die nog niet bij De Wereld Draait Door aan tafel heeft gezeten), theatermaker en groot autoliefhebber. Als hij niet aan auto's sleutelt of er in rijdt, is hij meestal goed te volgen op Twitter.