Apocalyps: Brussel gaat sportwagens castreren

Hel en verdoemenis, het eind van een tijdperk lijkt aanstaande: het Europees Parlement heeft ingestemd met een motie die autoproducenten verplicht stillere bolides te produceren, meldt autoblog.nl. Ook sportwagens zijn aan de beurt.

Personenauto's moeten over acht jaar minimaal 4 decibel minder geluid produceren - een halvering van de huidige norm. In een artikel op de website van de Europese fractie van de PvdA beschrijft Judith Merkies haar blijdschap: 'Hiermee gaan we in tegen de stroom van conservatieve parlementariërs en de Brusselse autolobby.' Tot op dat moment had ze haar betoog met valide argumenten onderbouwd. Matige geluidsoverlast van verkeer leidt tot stress, slapeloosheid en oorsuizen, vooral onder lage inkomensgroepen; sterke geluidsoverlast houdt verband met verhoogde bloeddruk en zelfs hartaanvallen. Ik leek het als lid van het conservatieve autoboevengilde zowaar eens te zijn met een autoschuwe socialiste. Beauty meets the beast.

Maar toen maakte ze een elementaire fout. Ze schoof de schuld in de schoenen van het paradepaardje van de autoindustrie, het ultieme mannenspeelgoed - en bovendien de reden dat moderne auto's eruit zien zoals ze eruit zien: 'sportwagens, de grootste veroorzakers van geluidsvervuiling.' Het voetstuk waarop ik haar zojuist geplaatst had, spatte in stukken uiteen, de val van de blonde parlementariër was lang en diep (ja, ik had haar even gegoogled, sue me).

Ik leek het zowaar eens te zijn met een autoschuwe socialiste

De Brusselse autolobby had nog geprobeerd een vrijstelling te krijgen voor sportwagens. Met goede reden, want als íets een sportwagen definieert, zijn het wel de rauwe tonen van diens uitlaten. Precies daarom kan ik maar niet wennen aan elektrieke snelheidsmonsters, het blijven in mijn oren gemankeerde wezens: castraten van de autosport. Ze klinken Merkies als muziek in de oren; sportwagens die nog niet 'geholpen' zijn, scheert ze rücksichtslos over één kam met dreunend vrachtverkeer.

Ik moest ineens aan mijn grootvader denken. Hij overleed in het jaar dat ik mijn eerste studiepunten probeerde te halen (en daar jammerlijk in faalde). Op een ochtend riep hij mijn vader en mij bij zich. De morfine deed zijn werk al, het zou nu niet lang meer duren. Hij vroeg ons de Bugatti te starten en hem met draaiende motor op de oprit te zetten. Zich bewust van zijn laatste dagen wilde hij de symfonie nr. 8 nog één keer horen. Ik kan me niet voorstellen dat er sprake was van geluidsoverlast.

Om het minder persoonlijk te maken: ik kan me niet voorstellen dat er veel mensen zijn die een voorbijrazende sportwagen als overlast ervaren. En dan heb ik het dus niet over volledig getunede Golfjes GTI met uitlaten als kachelpijpen, die onder de mat zwarte lak en blauwe verlichting natuurlijk gewoon ordinaire middenklassers blijven. Nee, denk: Ferrari, Lamborghini, Maserati, Jaguar. Laten we zeggen alles van Europese makelij met meer dan zeven cilinders.

En dan heb ik het dus niet over volledig getunede Golfjes GTI

Sterker nog, ik durf de stelling aan dat de meeste mensen - ook uit lagere inkomensgroepen - zo'n enkele sportwagen een welkome afwisseling vinden in het monotone gezaag van dagelijks verkeer. De vrachtwagens; de huisvrouwen die bij 100 km/h vergeten door te schakelen naar z'n 5; die reinigingskarren van de gemeente. Een sportwagen schudt je even wakker, prikkelt de fantasie en daagt je uit: daar had jij kunnen rijden.

Ook Merkies ziet gelukkig gevaren in het stiltegebod: 'Ten slotte moet erop toegezien worden dat stiller verkeer niet tot gevaarlijke situaties leidt, met name voor blinden en slechtzienden.' Hoe ze zich dat voorstelt, vertelt ze er niet bij. De enige oplossing die ik kan bedenken: stillere auto's zullen op de één of andere manier toch meer geluid moeten gaan maken. Wellicht kan de Londense metro uitkomst bieden: maar ik vraag me of het goed voor de volksgezondheid is als auto's de hele dag Mind your step blèren. Dan heb ik toch liever de muziek van een grommende uitlaat.

Niels Godron is schrijver (onder meer voor 925, als enige blogger van het eerste uur die nog niet bij De Wereld Draait Door aan tafel heeft gezeten), theatermaker en groot autoliefhebber. Als hij niet aan auto's sleutelt of er in rijdt, is hij meestal goed te volgen op Twitter.