Guy Verhofstadt komt uw pensioenpot leegroven

Feit. De belangrijkste geldschieters van Guy zijn drie Belgische adellijke families met een totaalvermogen van €7 miljard. Dat is waar deze bezielde eurofiel de mosterd haalt. En wiens brood men eet…

Er is wat ophef om Guy Verhofstadt, europarlementariër en kandidaatvoorzitter van de EU. Hij schnabbelt teveel bij, is de gedachte. Het echte probleem zit hem vooral in de belangen van degenen die hij dient. Dat levert een stinkende poel van belangenverstrengeling op met ons pensioenstelsel als grootste slachtoffer. Daarbij verbleken die paar grijpstuivers die hij teveel heeft gevangen. We gaan dat vandaag in kaart brengen. Dit complexe old-boys network past helaas niet op een bierviltje, excuus daarvoor. Vult daarom uw koffiemok bij om het vier minuten vol te houden alvorens u verder leest.

Europa, het is onze verdomde plicht
Guy Verhofstadt

Beunhaas
Want van welk oud geld is deze Belg dan de sycofant? We beginnen met de familie Saverys. Dit geslacht heeft sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog gestaag gebouwd aan een van de grootste rederijen ter wereld, Exmar. Inmiddels is de vierde generatie in het bedrijf gekomen: naast Verhofstadt hebben ook de zussen Pauline (32) en Ariane Saverys (33) zitting genomen in de RvC. Pappa Nicolas is daar feitelijk de baas. De rijkdom van de familie Saverys bedraagt ongeveer €1,4 miljard. Verhofstadt krijgt hier jaarlijks een tonnetje in guldens.

De allerrijkste Belg is daarentegen Albert Frère, met €4 miljard, verdiend in de handel. Het grootste deel van zijn vermogen zit in de Compagnie Nationale à Portefeuille (CMAP), dat in een reeks andere bedrijven belegt. Direct en indirect heeft hij een behoorlijk belang in het Franse energiebedrijf Suez.

Met 240.000 werknemers en een balanstotaal van bijna €200 miljard is dat een van de grootste bedrijven ter wereld. Het is voor een derde in handen van de Franse overheid, de rest is verdeeld onder banken als BNP Paribas en beleggers als Frère. De langst zittende commissaris uit de geschiedenis van dat bedrijf is Étienne Davignon, hier links, die het 21 jaar volhield.

Bijzondere vriendschap
Deze burggraaf is weer commissaris bij Sofina, samen met Verhofstadt. Dat is een beleggingsmaatschappij van de familie Boël, met €1,2 miljard de op acht na rijkste van België. Huidig patriarch is Harold Boël, tevens commissaris bij Suez. Sofina heeft daar een onbekend belang in en Davignon is weer president-commissaris van de Belgische activiteiten van Suez. Boël en andere industriëlen zitten samen in Belgische business clubs als Cercle Gaullois. Daar drinken ze geregeld een glaasje Sherry met Michel ‘ING’ Tilmant.

De relatie tussen Davignon en Verhofstadt is bijzonder. Ze zijn samen commissaris bij Sofina, maar zitten ook in ‘Friends of Europe’ (FOE). Dat is een Europese federalistische beweging met een bijzonder ledenbestand. Sommigen, zoals Daniël Janssen (aangetrouwd lid van de Boël-familie) zijn captains of industry: anderen, zoals Monica Frassoni, zijn lid voor het EP, namens de Groenen. Ons eigen Groenlinks zit ook bij die club. Houdt u deze gedachte even vast.

Verhofstadt en Davignon bij de AvA van Sofina

Het Europese bedrijfsleven heeft een lobbyclub genaamd ‘The State of The European Union’ (SEU). De club pleit voor het weghalen van grenzen voor het internationale zakenleven, het vergroten van flexibiliteit op de arbeidsmarkt en andere zaken die vooral voor grote bedrijven nuttig zijn. Elk jaar kiezen ze een 'European Leader of the Year', iemand die zich inzet voor verdere Europese integratie en federalisering.

Europese Groenen

De jongste winnaars van die prijs zijn – samen – Guy Verhofstadt en Daniel Cohn-Bendit. De laatste is leider van de Europese Groenen. Hij is overigens praktiserend pedofiel, maar dat stond zijn benoeming en politieke succes niet in de weg.


Verhofstadt en Cohn-Bendit schreven een manifest waarin ze oproepen tot feitelijk het uitvoeren van de agenda van SEU. Beiden deden dat vanuit ideologische overwegingen maar het leverde ze dus wel de titel ‘Europeaan van het jaar’ op. Ze zeggen in hun werk:

“Europe must once and for all get rid of the navel gazing of its nation-states. A radical revolution is needed. A large European revolution. And a European federal Union must emerge. A Union that enables Europe to participate in the postnational world of tomorrow. By laziness, cowardice and lack of vision, too many of our Heads of State and Government prefer not to see what is at stake. Let’s wake them up.’

Het is, kortom, een aanval op de natiestaat. De Groenen doen dat omdat ze een hekel hebben aan nationalisme: alles wat nationale grenzen weghaalt is dus goed. Daarmee laten ze zich voor het karretje spannen van de adellijke vriendjes van Verhofstadt. Die willen hetzelfde, maar om financiële redenen.

Laten we nu alle belangen van al deze mensen eens in kaart brengen. Een oranje blok is een persoon, een blauwe een (politieke) organisatie en een rode een bedrijf. Een lijntje betekent dat een persoon of bedrijf zeggenschap heeft in een (ander) bedrijf: door een commissariaat, bestuursfunctie, aandelenbelang of een combinatie. Dat geeft het volgende beeld:

Conclusie: er is een klein clubje van Belgische industriëlen (Frère, Saverys en Boël) dat een belang heeft bij de politiek van Verhofstadt. Immers, anders zouden ze hem geen commissariaten toeschuiven en al helemaal niet tot Europeaan van het Jaar benoemen. De Groenen laten zich verlekkeren door het beeld van een Europa zonder grenzen en doen mee. Deze (voormalig) communisten dienen daarmee ironisch genoeg de belangen van hun vermeende grootste tegenstander, het grootkapitaal.

Belangenverstrengeling
Overigens is dit geen complot-denken. Van iets illegaals willen de heer Verhofstadt al helemaal niet betichten, maar daar is de kous niet mee af. De rijke families betalen hem om de belangen van hun bedrijf te dienen, daar ben je immers voor in dienst getreden. Niks mis mee.

Nu hoeven die belangen niet altijd samen te vallen met die van de gemiddelde Europese burger, en zeker niet met die van de Nederlandse. Een ander heikel punt zit hem namelijk in de pensioenen. De CEO van Exmar is bijvoorbeeld directeur van een denktank die adviseert over pensioenen. Verhofstadt is weer commissaris van ons eigen pensioenfonds APGG. En Frank Vandenbroucke, lid van FOE, pleit in dit opinieartikel voor het opgaan van alle Europese pensioenfondsen in een centraal geleid fonds. Aangezien Nederland een veel grotere appel voor de dorst heeft dan het Europees gemiddelde is dat in ons nadeel.

Verhofstadt verdient met zijn commissariaten en schnabbels twee maal zo veel als in het EP. Als het waar is dat mensen zich laten beïnvloeden door financiële prikkels, dan kunnen we onze borst nog nat maken.

Verhofstadt wil namelijk Europese belastingen. Ook wil hij pensioenfondsen dwingen om te beleggen in zaken waar de politiek prioriteit aan geeft, zoals de groene investeringen van Suez. Ook moet het mogelijk worden om pensioenfondsen te dwingen obligaties te kopen van Europese failliete landen.

Weg pensioen
Een daarvan is nu juist België, dat een staatsschuld heeft van ruim meer dan het nationaal inkomen. Alle voormalig Belgische premiers, die door een gat in hun hand die staatsschuld veroorzaakten, zitten in een van de lobbyclubs of bedrijven uit het plaatje.

Die obligaties staan uit bij BNP Paribas dat bang is er een verlies op te maken. Als het aan Verhofstadt ligt gaan ondemocratische Europese instanties die met ons belasting- en pensioengeld opkopen, tot voordeel van die banken.

En juist die Verhofstadt is vice-voorzitter van de grootste Nederlandse pensioenuitvoerder APG. Dat is, gegeven de rest van zijn weekinvulling, best een beangstigende gedachte.