Steun het Burgerinitiatief Ons Geld, maar weet wat u tekent...

Reuze interessant item in De Wereld Draait Door. Niet omdat onze opperbretel in ruitjespak was aangeschoven, maar vooral omdat de vijf gevierde acteurs die samen De Verleiders vormen het toneel afstappen om het in de echte wereld op te nemen tegen Het Grootkapitaal. Jazekers. Op de site www.burgerinitiatiefonsgeld.nu kunnen bezorgde burgers een petitie tekenen waarin de politiek wordt opgeroepen het geldstelsel met begrippen als schuld en (boete)rente ten principale ter discussie te stellen.

De oproep van George van Houts cs. heeft gewerkt want de site lag er direct al uit. Dat is jammer. Er stond een hoop interessante informatie op die we hieronder samenvatten aan de hand van de belangrijkste drie stellingen (en van commentaar voorzien). Lang verhaal kort: het is een leuk initiatief maar de indieners van de petitie reageren zich af op de machtige bankier die lid is van de 1% club van rijke mensen, die via de Bank of International Settlements (BIS) en geldcreatie de gewone man in de houdgreep heeft. Het zijn de bekende complottheoriën waar het web al vol van staat. 

Helaas bestaat deze financiële Ernst Stavro Blofeld niet. En ja, rijke mensen pakken de armen al sinds het begin der tijden. Alleen dat doen ze op hele andere en veel subtielere manieren dan hoe de heren acteurs het nu voorstellen. Wij van de site van de betere kantoorknuppel steunen ieder initiatief om de geldcreatie in het algemeen en de schuldenberg in het bijzonder ter discussie te stellen, maar het is wel handig als de bedenkers van de petitie met de juiste argumenten naar Den Haag afreizen. 

1) De BIS is de moeder van al het kwaad. Het is de trekpop van de Rothschild-familie. De BIS zegt andere banken wat ze moeten doen en dat is altijd in het voordeel van de grootbanken, die weer in handen zijn van andere 1%-mensen.

Neen. De BIS is een praatclub van de zestig centrale banken die exporterende landen vertegenwoordigen. Deze hebben belang bij een centraal geregeld internationaal betalingsverkeer. Niet om iemand te domineren, maar simpelweg om de export van onze tomaten naar Polen te faciliteren. De BIS regelt onderling betaalverkeer, schrijf onderzoeken en jaarlijks wordt er een paar honderd miljoen verdiend. Dat is te weinig voor intergalactische dominantie. Ook onze eigen Klaas Knot zit in de Raad van Toezicht. Hij vergenwoordigt Nederland en geen private partij. De uitvoerend directeur is Jaime Caruana, een saaie Spaanse beroepspoliticus die liever diplomaat had willen worden. Niks bijzonders dus.  

2) Geldscheppen moet bij de BIS en de private banken vandaan worden gehaald, die zijn alleen maar uit op eigenbelang. Ze creëren bubbels en zo crises. 

Het gehate fractional reserve banking (FRB) doet inderdaad wat vreemd aan. Maar het hoeft niet fout te gaan. FRB betekent dat een bank meer geld mag uitlenen dat het aan geld in kas heeft. Maar daarin staan ze onder toezicht van centrale banken, het is geen oneindig proces. Met monetair beleid kan een centrale bank de lokale bank meer laten uitlenen om de economie te stimuleren en andersom. Dus FRB is een proces dat door centrale banken wordt beteugeld. De macht van de private banken in dat proces is dus niet zo groot als de indieners het doen voortkomen. Daarmee is hun voorstelling van zaken te zwartgallig. 

Ja, banken kunnen geld scheppen, maar niet in de mate zoals het hier wordt voorgesteld. Ook het risico van het private bezit wordt overdreven. De indieners laten het lijken alsof deze snoodaards van bankiers een beslissing nemen die de samenleving schaadt maar gunstig is voor de aandeelhouders, die lid zijn van de 1% club.

3) Er moet een democratisch monetair systeem komen waarin gewone mensen de macht hebben en niet de private banken, in handen van de 1%.

Dat is een vaak gehoorde stelling, de 1% bezit de banken. Dat is maar gedeeltelijk waar en vooral onwaar. In veel Scandinavische landen zijn er meerdere coöperatieve banken die volgens het gehate FRB geld scheppen. Omdat de overheid zelf voorzichtig financieel beleid voert, de banken onder druk van de vele kleine aandeelhouders risicomijdend zijn en de overheid ook nog eens paal en perk stelt om overkreditering te voorkomen gaat sinds begin jaren '90 prima in deze landen.

De beursgenoteerde banken van Europa zijn ook vaak in handen van een diverse groep beleggers. De grootsten zijn intstitutionele partijen zoals pensioenfondsen. Een verpleegster die voor haar pensioen bij PGGM is aangesloten belegt dus indirect ook in deze banken. Soms zien we een rijkaard een of meer procenten bezitten maar dat zijn uitzonderingen. 44% van BNP Paribas is bijvoorbeeld in handen van Europese pensioenfondsen. Als de genoemde verpleegster hier nu een hypotheek neemt is de cirkel rond.

Er zijn zeker hyperrijke bankboeven die hun samenleving leegroven. Neem Spiros Latsis, de rijkste man van Griekenland, die miljarden aan steungeld in zijn zak propte en vervolgens prettig profiteert van de crisis. Daar heeft hij helemaal geen FRB voor nodig, wel goede vrienden in de politiek. De omvang van zijn bank was relatief beperkt, afgezet tegen de Europese economie. Het is dus niet terecht om te stellen dat banken met een enkele rijke aandeelhouder uit de lokale Quote 500 ergens in de EU het hele bankwezen kan domineren. 

Dit beeld, waarbij een aandeelhouder een reeks arme bankklanten leegzuigt komt dus maar zelden voor. Zo zelden dat het niet terecht is om dan maar álle banken meteen te nationaliseren, waaronder die keurige Finse lokale plattelandsbank. 

Ongelijkheid komt vooral door grote inkomensverschillen, rijken die een lagere belastingdruk kennen dan armen en de praktische onmogelijkheid om grote, reeds vergaarde kapitalen te belasten als het fiscaal eenmaal op de Cayman Islands ligt te zonnen. Dat is hoe slimme rijke mijnheren u en ons, George van Houts en Pierre Bokma te slim af zijn: niet door aandelenbezit in banken. 

De Nederlandse site binnen het collectief meldt iets soortgelijks. Veel banken zitten op de Zuidas en daar werken mensen met hoge inkomens dus dat geeft ongelijkheid. Helaas. De banken die daar nog zitten zijn staatsbezit, of in handen van pensioenfondsen. De laatste grote particuliere bank is de Rabobank, die een grote aandeelhoudersbasis op het platteland heeft. (Als je bij een coöperatie al van aandeelhouders kunt spreken, quod non. Het zijn leden.). 

Het idee van een enkele bankier die profiteert van overkreditering is aantrekkelijk. Helaas bestaat deze bankier, de ultieme 1%'er, volgens ons niet. Mochten we het mis hebben: tip ons nu en we nemen deze 1%'er direct te grazen. We zoeken hem al jaren, tevergeefs.