€1,8 miljoen opgeofferd aan Neerlandsch patriottisme [925 CINEMA]

Nederland kent dankzij haar koloniale verleden een groot aantal multinationals. Het eerste bedrijf met aandeelhouders - de VOC, exact - en alles wat daarna gegroeid en gefloreerd heeft op de netwerken die 400 jaar geleden tot stand kwamen. De Unilevers, de Douwe Egberts. 

Lef en boerenverstand
Nederland had toen nog visionairs. Om geld te verdienen met handel heeft u lef en boerenverstand nodig. Zo’n figuur was Michiel de Ruyter. Nu biedt de Oostzee, de Noordzee en de walvis vooral ruimte aan milieubedervende Westerse commercie, in die tijd was er nog ruimte voor ondernemers. 

Maar wat is dat toch met Nederlanders die zo goed zijn in het verloochenen van hun eigen cultuur. Cultuur waar we juist trots op mogen zijn? Tenzij iemand er aan zit, dan zijn het eikels. Denk Zwarte Piet: Sinterklaas was plots geen kinderfeest toen mensen hem kleur wilden laten bekennen. Maar nu is volgens linkse gekkies Michiel de Ruyter ineens de boeman. Gemene deler met ZP: slavernij. Nu is dat ineens wel erg. Zwarte Piet mocht niks met slavernij te maken hebben en De Ruyter moet ineens alles met slavernij te maken hebben. Hoe zuur kun je zijn? Oerhollandsch vakjesdenken. De waarheid is ingewikkelder, maar dat vergt kijken, doordenken en een lesje nederigheid. 

Rouw, schuld
Enfin, over De Ruyter is dus een film gemaakt en er zijn lieden die willen voorkomen dat trotse Neerlanders ook maar één seconde plezier hebben. Wees een slachtoffer en verdrink in rouw en schuld om ons slavernijverleden. De Opportunisten over De Ruyter: 

Niet deze 17e-eeuwse zeeschurk is een held, maar juist vrijheidsstrijders als Boni, Tula en tot andere slaaf gemaakten die zich door de eeuwen heen hebben verzet tegen koloniale overheersing en onderdrukking.

Zucht. 

De Volkskrant is de minste niet en tikt het over, en meldt en passant nog even dat deze extra aandacht de regisseur vanuit financieel en commercieel oogpunt prima uitkomt. Dûh. Aspirant-journalisten hebben niet de neiging om te nuanceren. Michiel de Ruyter heeft 2.500 slaven vrijgelaten omdat de beste man het geen eerlijke manier van handel vond. Dat schrijft niemand dan weer op. 

Geschiedenisles
Wie zich in de levensloop van de Ruyter verdiept heeft ziet dat de man maar zeer kort betrokken is geweest bij de 'handel' die Nederland voerde. De Ruyter werkte vanuit Dublin als agent voor het Vlissinger Lampsins. Vanuit dit handelshuis was hij vooral te vinden in de Middellandse Zee en Scandinavische wateren. Daarnaast is de Ruyter vanzelfsprekend bekend van een brede variëteit aan moedige zeeslagen. Slavenhandel en racisme zien wij daar nauwelijks in terug. De film is trouwens een redelijk simplistische weergave van de werkelijkheid, maar daarmee niet minder mooi: 

Uw belastingcenten
Jammer is dat de Neërlandse zelfkastijding tumult toch zeker bezoekers gaat kosten. Kijken we naar het budget van de film dan is dat kleiner dan Zwartboek, Kruistocht in Spijkerbroek, The Discovery of Heaven (ja, Mulisch’ in het Angelsaksisch) en meerdere sterproducties: €8 miljoen. Daar zit zeker €1,8 miljoen subsidie vanuit de Telescoop-selectie van verschillende filmfondsen in. Ergo; zit uw belastinggeld eindelijk in cultuur, is het weer drama. 

Anyway, deze posting is een 925-Cinema dus u voelt 'm al aankomen: neem uw kroost dit weekend mee naar een filmhuis om dit stukje historie te aanschouwen.