Kelder over superkatoen, kakkerlooks, Lady Di & JFK

'Je kunt toch wel paardrijden?', vroeg SuitSupply-oppersjef Fokke de Jong mij plagerig toen we samen met fotograaf Carli Hermès delibereerden over de shoot voor de nieuwe JORT-collezione. 
 'Och,' blufte ik, 'laatst was ik nog op de Military... '. Wat ik er niet bij zei: met cameraploeg, zonder paard. Eerlijk gezegd had Uw Presentator sinds dat ritje als zesjarige op een Shetland pony geen viervoeter meer bestegen.

Enkele dagen later, een buitenplaats aan de Hollandse duinrand. Atte de Jong, 'broer van' en opgeleid aan de beroemde Franse cavaleristenschool Cadre Noir, liep al rondjes met een onrustig snuivende bruine merry. Mademoiselle was duidelijk van zins aanstonds aan een slopende barrage te beginnen. Met of zonder ruiter. Of het model in de strak blauwe JORT Traveler maar even plaats wilde nemen in de stijgbeugels? Waarmee zich meteen de grootste hinderis van mijn textiele voorkeuren aandiende: hoe stap je op een paard als je pak weliswaar kreukbestendig is (dankzij toevoeging van 16% mohair, lees over de details meer hierrr) maar wel volgens Napolitaanse kleermakertradities is gesneden. Dus: loeistrak, met pijpen die bijkans met een schoenlepel zijn aangezogen. Enfin, met enige hulp besteeg ik de onrustige jongedame, plaatste mijn kroonjuwelen behoedzaam in het zadel en vierde de teugels. Wat volgde was een fotoshoot zoals ik ze vaker beleefde met SuitSupply: doe dit, doe dat, spring even zus, duik even zo... Een paar uur en ontelbaar veel standjes later was Team Hermès tevreden en bekeken we het resultaat. ‘Kijk ik niet een beetje uit de hoogte?’, probeerde ik nog, maar het marketing-genie F. de Jong retoucheerde mijn menselijke kant: “Zeker, wáánzinnig arrogant. Maar dat past prima in dit plaatje.” Waarvan acte. En het fotografische bewijs.

... plus het behind the scenes-kiekje, dat er uiteraard stukken minder heroïsch uitziet. Zonder rode sokken, maar met begeleider.

Afijns. Kassa voor Kelder?
Presenteren wij al weer de vierde JORT-collezione bij SuitSupply (shopt u maar, alhierrr).Hoe het gaat? Dolletjes, dank. Maar kassa voor Kelder... bijna. De omzet per collectie schiet in de zeven cijfers, maar de royalty's over vorig jaar zijn bescheidener dan het bonnetje dat ik bij Sixt indiende na een dagje G. Joling in een huur-BMW. Mijn winkeltje bij SuitSupply was voldoende voor de tractatie 'Jaguar F-type' (mwah, met een schamele 6- ipv 8-cilinder). Zegt u dat wel, een pijnlijk contrast met de W12's en private jets waarin fondateur De Jong zich pleegt te vervoeren. Maar welaan, hij is De Man. En zo'n collectie bedenken (samen met stylisten Murray Coetzee en Sammy Roggeman, inkopers Roos Fleuren en Melanie Ditters alsmede schrijfmaatje Yvo van Regteren Altena) en uitwerken is een delicaat nieuw kunstje voor mij. Dan tellen de centen minder. Sterker: pakken, shirts en - dat vooral - kasjmier sokken verkopen voor een van de snelst groeiende bedrijven van Hollandsche bodem is een amusante ervaring. Er gebeurt nog eens wat. Ben je een paar weken niet op het hoofdkantoor geweest, dan sta je continu handen te schudden met nieuw gerecruteerde commando's (over de door de soms ongeduldige ceo weggestuurde ex-werknemers wordt uiteraard discreet gezwegen) en voel je je als eenvoudige polderdandy heavy underdressed ; zelfs de nerds van de opzwellende it en e-commerce afdelingen zijn strakker gekleed dan yours trulyOf zoals aandeelhouder Marcel Boekhoorn (11%) mij onlangs schaterend toevoegde: 'Wàt een tent... die Fokke is meedogenloos en steengoed. Die gaat dit jaar naar tweehonderd miljoen omzet en stopt niet voor-ie een miljard waard is'. Ofwel: het klerenrijk van Fokke de Jong groeit XXL de Luxe. Dit jaar opent een dozijn winkels, waaronder binnenkort Miami, Los Angeles, San Francisco en een tweede vestiging in Shanghai. Mijn kledingklassiekers met een verhaal (die ik weiger te diffameren met het bevingerde begrip 'mode') waren aanvankelijk slechts in zeven fysieke winkels in Nederland en België verkrijgbaar.
Online leverden we alleen in Europa. 'Dat gaan we uitrollen', zeggen paarse broeken dan. Geen zweet, de kans dat Amerika en China binnenkort met bretels, korte pijpen en ongevoerde jasje loopt is - goddank - beperkt. JORT blijft grofweg twee keer zo duur als de andere collecties, maar voeg ik daar aan toe: nog steeds minstens de helft te goedkoop. 

Sea Island-katoen voelen, dan sterven

Voorbeeld. Alle goede kleding begint met de stof. Vandaar dat u bij mij in de winter heel veel kasjmier, flannel, tweed en moleskin treft. Nu schakelen we over op de zomergarderobe en komen we met superlichte wolsoorten (Super 150, jaja, da's lekker kreukvrij knokken voor de aandeelhouders) en naast Egyptische katoen voor de shirts ook met sea island cotton... Que? Dat is verreweg de beste katoen, sinds 1786 verbouwd op plantages in het zweterige, zilte Caribische klimaat. De plantjes, gossypium barbadense voor cognoscenti, leveren een lange katoenvezel op die zijdezacht aanvoelt. In de Londense shirtmakersstraat Jermyn Street zijn veel neppers te koop, zoals iedere 'herenmodezaak' op de hoek tegenwoordig claimt maatwerk te leveren. Thomas Mason, onze eeuwenoude katoenleverancier, garandeert een superieure sea island-cotton. Elders betaal ik dik driehonderd euro's voor zo'n jurkje, dankzij onze inkopers kloppen wij €199 op de pricetag.  

Anders nog iets, J(F)K?
O ja, voor ik het vergeet: het thema. Dat hoort bij zo'n collectietje. Vorig voorjaar kozen we met een khaki-jasje voor de moderne stadssafari, afgelopen najaar met kasjmier Chesterfields en viyella shirts voor de Engelse aristocratie en nu wenden we de steven westwaarts en landen in New England. Ivy League. Hamptons. Cape Cod. Rings a bell? Juist, de Kennedy's. En vooral die ene die het aanlegde met Jacqueline Bouvier, Marlène Dietrich, mej. Monroe en vele vele anderen. Kortom, een president die z'n voordeel deed met soepel vallende kleding die tegen een stootje kan. Vandaar beige Kennedy-jasjes in wol/linnen/zijde. Zomerser wordt het niet. En die malle ruitenbroek, die dandyeske katoenen dubbelknoops blazer, de katoenen pakken in zandkleur en blauw en die malle spencertjes dan? JFK hàd er in kunnen lopen. Op die spencer na, wellicht.  

Dat is mijn personal pick, net zoals eerder de gentleman slippers. Volgens mijn geliefde L. en veel andere vrouwen zijn beide - de mouwloze trui en de slof - ongeslagen passion killers. 'Als je die aandoet...' Vult u de rest in. Maar ik laat mij zelden ontmoedigen door een honende vaste verkering. De spencer heeft een verhaal waar ik als zelfbenoemd fashion historian niet omheen kan. Het heeft iets te maken met een brand in een kasteelbibliotheek, met Winston Churchill en Lady Di. Leest u het verhaaltje over Lord Spencer hier. En als u dan dat rare mouwloze truitje van puur kasjmier aan hebt en de blikken van de dames wenden zich verschrikt af, denk dan aan die uitspraak van Churchill toen hij in zijn politieke nadagen gesignaleerd werd met een open gulp. 'Don't worry, the old bird will never leave it's nest anymore.'    

ps Terwijl ik stoïcijns mijn buikspieren train, leg ik in dit filmpje vanuit het paardenzadel uit wat er zo bijzonder is aan de JORT Traveler.