Van de derivatenpositie van ABN Amro krijgen wij een hartverzakking (niet van die schamele bonus)

Stel, je bezit een bank. Die kan voor mogelijk € 15 miljard de markt op ge-IPO'd worden. € 15 miljard aan keiharde pegels, terwijl daar een tekort aan is. Alles wordt kapotbezuinigd, bejaarden liggen in hun luier te stinken, het leger is afgeschaft terwijl we op de voet van oorlog staan en het onderwijs is een lachtertje. Miljarden vloeien in de gevoerde zakken van Zuid-Europese bankierende moordenaars, omdat ze anders 'onze komkommers niet eten'. Maar liever de samenleving stuk belasten dan de fatale politieke blunder genaamd euro toegeven. Onder die omstandigheden wordt de beursgang van ABN Amro uitgesteld omdat er maatschappelijke ophef zou zijn over een salarisverhoging van een ton die in 2010 al is aangekondigd. Quatsch.

Geen graaiers
Bij een IPO hoort een roadshow. De bank presenteert zich daar bij aan vooral institutionele beleggers. Nu maar hopen dat die partijen een beetje appetite hebben voor de aangeboden bank. In de top van dit soort partijen zitten mensen die wel meer verdienen dan Gerrit Zalm en zijn vijf, zes of zeven ton. No way dat 'maatschappelijke ophef' over zo'n luizig tonnetje de gepercipieerde netto contante waarde van ABN Amro haar toekomstige dividenden en daarmee beurswaarde negatief zouden beïnvloeden. Potentiële kopers van zo'n bank hebben waarschijnlijk nu eens geen last van deze onhebbelijke kruideniersmentaliteit.

Dat is precies nog een reden waarom ABN Amro zo snel mogelijk verlost moet worden van het kleinburgerlijke juk der moraalsocialisten. Er is helemaal geen sprake van 'walgelijke graaiers' bij ABN Amro. Laten we het jaarverslag over 2013 er eens bijpakken. Wat lezen we daar over belonen?

Aha. De Raad van Commissarissen (RvC) kijkt naar de hoogte van de beloningen, met in het achterhoofd de toekomstige invulling van de Raad van Bestuur (RvB). Het is dus niet zo dat de RvB de eigen zakken volpropt, de RvC vraagt zich in alle eerlijkheid af wat nu een fatsoenlijk salaris is. Niks graaien dus. 

Sterker nog, Gerrit Zalm en zijn companen kregen een bonus, maar hebben daar vrijwillig van afgezien. Van Zalm kun je veel zeggen (*) maar een graaier is hij zeker niet. 

Duidelijk. In 2013 geen bonus, daar heeft de RvB vrijwillig van afgezien. In 2015 volgen er nieuwe regels, mocht een toekomstige bestuurder dan niet afzien van deze bonusvervanger, dan is er inderdaad sprake van een betere beloning dan in 2013. Maar ten opzichte van 2009 is er een daling zichtbaar van zeventien procent, terwijl het voetvolk op de nullijn zit. Dus: bankiers graaien niet. 925 hartje bankiers van ABN Amro. 

Faalhazen
Er is maar een groep graaiers met betrekking tot dit dossier. Dat zijn alle politici die zich laatdunkend over ABN Amro hebben uitgelaten wegens het 'graaien'. Want wanneer hadden onze edele volksvertegenwoordigers kennis kunnen nemen van het meestbesproken tonnetje uit de Nederlandse bancaire geschiedenis? Eens kijken wanneer de bonentellers van KPMG klaar waren met hun ei erover te leggen. 

Aha. 7 Maart. 2014. 2014! Dus een jaar lang is deze informatie open en bloot, gratis en voor niets verkrijgbaar.
En in 2015 worden we allemaal woestboos verdrietig depressief geschokt van de graaibankiers in krijtstreep. Een jaar lang kraaide er geen haan naar. Dat levert de volgende tegeljeswijsheid op. Geen enkele parlementariër heeft ooit de moeite genomen om het jaarverslag van de staatsbank te lezen. Van Jesse Klaver tot Teun van Dijck, allemaal hebben ze boter op hun hoofd. 
Wij malen niet om een tonnetje. Had een van die luie plucheklevers eens wél de moeite genomen het werkje van ABN Amro door te lezen, dan hadden ze iets anders moeten opmerken. 

ABN Amro doet het best aardig. Er zijn wat rentebaten, daarnaast verdient de bank commissie, zoals op de verkoop van derivaten. Merk op dat die post van 2013 op 2014 gelijk blijft. Omdat de bankiers niet graaien maar de salarissen op de nullijn houden (zie je wel!) houdt de RvB de kosten in de knuisten en kan de winst verdubbelen. 

De balans verandert echter niet proportioneel mee. De derivatenpositie lijkt te ontploffen. En nu is dit nog eens een nettobedrag ook. Als ABN Amro een valutaderivaat verkoopt, stel een verzekering tegen daling van de CHF ten opzichte van de EUR, dan ontstaat er een schuld en een bezit. Als de koers van de CHF stijgt, dan wint degene die op een stijging speculeerde en onstaat er een schuld bij de tegenpartij die op daling speculeerde. Het verschil hiertussen is het bedrag dat we op de balans aantreffen. Het is dus een bedrag na 'netting'.

Hoe zien de bedragen eruit zonder die saldering?

Prima. € 54 miljard staat er aan derivaten op de balans van ABN Amro, ultimo 2014. Wat was een jaar eerder de stand?

Aha. Slechts € 27 miljard. Dat betekent dat de bruto derivatenpositie van ABN Amro in een jaar is verdubbeld. We hebben er een staatscasino bij. Daar hoor je politci dan weer niet over, dan zou je het jaarverslag ook daadwerkelijk moeten lezen. 

ABN Amro laat weten dat deze stijging twee oorzaken heeft. Ten eerste is Mario Draghi bezig van de eurozone een groot Ponzi-scheme te maken. Door de rente te verlagen straft hij spaarders. Maar de houders van derivaten die indekken tegen een stijgende rente staan nu zwaar onder water. De verdubbeling van de derivatenpositie vond plaats in de periode voor de jaarwisseling, dus voor de rode lijn. Omdat de rente daarna verder daalt kan de derivatenpositie van ABN Amro alleen maar verder verdubbeld zijn, als we dit extrapoleren. 

Daarnaast is de Zwitserse Frank ingestort, een gevolg van het stelselmatig vernietigen van de waarde van de eigen munt door de ECB. Zwitserland, omringd door eurolanden, moet dan wel volgen. Dat had niemand verwacht. Maar let wel, de verdubbeling van de derivatenpositie van ABN Amro komt door de fluctuatie in de koers van de CHF ten opzichte van de euro in 2014, dus nog voor de rode lijn. De koersval van ná de rode lijn is nog niet verdisconteerd in de cijfers van ABN Amro. 

Zo bekeken is de derivatenpositie van ABN Amro nu met gemak meer dan € 100 miljard groot. De groei van de derivatenpositie heeft nagenoeg alle reserves bij de centrale banken van bijna € 10 miljard opgegeten. Hoe nu verder? En tegenover elke schuld staat een bezit. Maar uit het dossier Vestia weten we nu net dat het zeer goed mogelijk is dat een debiteur in een derivatenconstructie kan verzaken, de crediteur blijft dan bestaan. Deze verborgen onzekerheid is een veel waarschijnlijker reden om ABN Amro nog even niet naar de beurs te brengen. Het gezever over dat tonnetje is een prachtige afleidingsmanoeuvre.

(*) Psst. Geachte Heer Zalm, beste Gerrit, kent u ons nog? 'DSB is een goed renderende bank met al haar onderdelen'  * KUCH *