Wij stellen munttheemoeders de vragen die werkende succesvolle mannen altijd krijgen

Scherp topic van de NOS. Toevallig dat we net een soortgelijk onderzoek deden bij munttheemoeders in Amsterdam-Zuid. Een munttheemoeder is een hoogopgeleide vrouw die dankzij het topinkomen van de man een nanny kan nemen en zo verschoond is van zowel zorg als arbeid.

Dat geeft zeeën van tijd om overdag de terassen van de Museumbuurt te bevolken, als de diva niet naar Bikram Yoga is. Het is vooral een Nederlands verschijnsel, waardoor ons land bijna de laagste arbeidsparticipatiegraad van vrouwen kent in Europa. We bezoeken een zestal dames die hun dag bespreken in de Valeriusstraat en stellen ze de vragen die werkende mannen altijd krijgen. Ze vinden ze vrij irrelevant. 'Alsof mensen hier ooit echt antwoord op hoeven te geven. Het straalt een levensfilosofie uit die echt niet de mijne is.'

Marieke, samenwonend, 34 jaar, theaterwetenschappen (niet afgemaakt) en moeder van Lucca (nanny: Paap uit Thailand). Werkzame jaren: 3,5 (inclusief twee jaar barwerk bij het Rijksmuseum tijdens de studie)

Morgen is het maandafsluiting. Je zou graag met je vrienden een klein borreltje willen doen, maar er zitten mogelijk toch nog aansluitingsverschillen in de cijfers van het verzekeringsconcern waar je finance manager bent. Wat doe je?

'Dat lijkt me echt zo'n vraag die je in perspectief moet zien. Een fout. En dan? Bij theaterwetenschappen heb ik altijd geleerd dat niets absoluut is. Daarom bestaat kunst ook, om mensen altijd te herinneren aan de relativering die inherent aan het leven is. Dat is waar theaterwetenschappen over gaat: met de absolute begrenzing van het fysieke menselijke lichaam uiting geven aan vrouwelijke emoties, die zo ver rijken als het universum * aan haar muntthee nipt *. Er bestaat geen fout zonder goed dus de fout herstelt zich vanzelf. Zo heb ik altijd geleefd en ik ben een gelukkig mens. Ik zou zeker de tijd nemen voor de borrel want als je een kind hebt ben je daar 24 uur mee bezig, of je nu wel of niet werkt en wel of geen nanny hebt. Mag het ook eens over mij gaan? Dankuwel'. 

Jenneke, 41 jaar, getrouwd, gender studies in Barcelona en kinderloos. Werkzame jaren: 8, als promovenda bij Antropologie der niet-Westerse samenlevingen in voormalig Belgisch Congo, specialistatie: gendergelijkheid bij de Bakongo-Pygmeëen rond het jaar 500 in de Cabinda-regio. 

Een Japans bedrijf wil graag een grote order bij jouw eenmanszaak plaatsen. Je moet er naartoe voor een kennismaking en de inkomsten kun je niet missen, eigenlijk moet je al een van je vijf trouwe krachten ontslaan. Maar door de vlucht mis je wel Kerst met je ouders. Wat doe je?

'Uit mijn onderzoek bleek dat geluk vooral in de kleine dingen zat. In Zuid-West Afrika leefden mensen vroeger meer in gezinsverband, dus het verbouwen van gewassen ging samen en het bereiden van het eten ook. Zo was alle activiteit wel gericht op samen genoeg maken om van te leven, maar nooit zou je zo ver van je familie en je naasten verwijderd willen zijn dat je niet binnen vijf minuten bij ze kunt zijn. De ultieme leefgemeenschap die we nu in onze woongemeenschap in Ruigoord proberen na te bootsen. Daarom zou ik zeggen: ga niet. In dit geval krijg je wel meer geld maar als dat ten koste van tijd die je met je familie door kunt brengen gaat is dat het nooit waard, heb ik tijdens mijn promotie ontdekt. Een tussenoplossing zou zijn dat de Japanner tickets koopt voor je ouders, zodat ze mee kunnen.'

Maartje, 37, getrouwd en moeder van Sterre en Naïma. Nanny: Svetlana uit Litouwen. Communicatiekunde bij INHolland. Werkzame jaren: 3, als marketing-en communicatie expert bij GreenChoice.

Je bent een advocaat die een cliënt moet verdedigen in een spraakmakende zaak waarbij je zeker weet dat hij schuldig is. Het OM maakt een vormfout waar je ze op kunt pakken, iets waar je werkgever je goed voor zal belonen. Het is je werk om je cliënt te vertegenwoordigen maar het knaagt wel. Wat nu?

'Grappig, dat heb ik een keer meegemaakt. Of nou ja, niet precies zo maar het leek erop. Bij Greenchoice verkochten we alleen groene energie en tot 2009, toen ben ik gestopt was het ook echt groene stroom. Dus echt groen, vooral wind. En zonnestroom maar vooral wind. Dat is echt beter voor het milieu. Toen dachten we ook: wat is groene energie eigenlijk? En als je weet dat zonnestroom minder groen is dan wind, hoe ga je daar in de communicatie met de klant mee om? Ik vond dat echt een dillemma. Want als je ziet wat klimaatverandering allemaal doet, met de aarde, met de mensen en de gezondheid van mijn kinderen. Ik kan daar nachten van wakker liggen. Toen kreeg ik een burnout en sindsdien zit ik thuis.'