Jesse Klaver is de Justin Trudeau van de lage landen: mooie peer maar kan alleen maar falen

Geen kwaad woord over Jesse Klaver van Groenlinks, hier op 925. Maar laten we nog eens goed kijken naar de verlossersspeech op zijn partijcongres, dit weekend. 

De vergelijkingen met de Canadese linkse premier Justin Trudeau zijn er te over. Het begint bij de uitdossing. 

Vervolgens gaat de speech door op vluchtelingen, dat het vooral mensen zijn en dat we de discussie naar het persoonlijke moeten trekken. Een vluchteling heeft immers ook een opa, of een kind. Zo wordt het vluchtelingendebat emotioneel en dan gaat het maar één kant op: emoporn voor de camera, zonder enige echte toegevoegde waarde. Iemand anders had dat knuffelbeertje ook kunnen aanrijken.

Het nadeel van deze feelgood-politiek is dat het losse eindjes zijn. 'Klaar met tegenstellingen', 'voor mensenrechten', 'tegen het economisme', het is prachtig. Maar: wat nu? Beide heren lijken in de val van Obama te gaan trappen. Het begon met 'change' maar Obama gooit inmiddels net zoveel bommen als Bush. Trudeau beloofde een 'nieuw Canada', na een half jaar is hij op het oog vooral druk met het ophouden van de heldenstatus. 

Er gaat geen dag voorbij of Trudeau duikt ergens in een metrohalte op, klaar om willekeurige mensen in rolstoel te helpen.

Tenminste, als hij niet ergens, spontaan en ongevraagd, een college over een willekeurig ingewikkeld onderwerp als 'quantum computing' aan het geven is. Volgens zijn woordvoerder is het laatste filmpje 'absoluut niet opgevoerd'. Helemaal spontaan en echt dus. Goed. Kunnen we de verwachtingen van een 'ander' land ook echt waarmaken, of blijven we gevangen in bestaande, reële keuzes waar we niet omheen kunnen, hoe fris en fruitig het nieuwe geluid er ook uitziet? Het doet denken aan Obama, tijdens diens overwinningsspeech. 'We buigen de geschiedenis om naar een betere dag'. Van de hoop voor 'change' is weinig meer over, helaas. 

Beter zijn we wat pragmatischer en realistischer. Ook Klaver kan geen wonderen verrichten tegen 'het economisme'. Het verhogen van uitkeringen met belastinggeld zal ten koste gaan van het aantal banen, hoe groot de bos haar ook is van deze energetische jongeman. Het leven bestaat nu eenmaal uit vervelende keuzes, ofwel afruil. Hadden we al verteld dat Trudeau ook heel goed kan boxen?

De kern van het betoog is dat mensen gedesillusioneerd raken van 'oude politiek'. Daarom schieten ze weg bij vertrouwde partijen en vestigen ze hoop op charismatische types als Klaver en Trudeau, of een Obama. Na een tijd wordt het sleets, het 'change' en wilt u zien dat er geleverd gaat worden. Dan blijkt het ineens oorverdovend stil.