Duitse (!) studie: 'Grieks hulpgeld gaat vooral naar Duitse en Franse banken'

Het idee dat 'we' 'de luie Grieken' geld geven, dat is achterhaald. Wat we doen is geld rondpompen, om zo te voorkomen dat men doorkrijgt dat we met het Griekse hulpprogramma eigenlijk Noord-Europese banken aan het redden zijn, voor de tweede keer dus. Als de burger zich dat realiseert zou het publieke sentiment er wel eens heel anders uit kunnen zien. Tot slot is de Griekse situatie onhoudbaar en koersen we onvermijdelijk op een nieuwe haircut af, maar om de eerder genoemde reden is dat onacceptabel. Daarom rommelen we met de rente en de looptijd maar feitelijk wordt het daardoor een gift. We roepen het al langer, nu komt wordt het door een Duitse business school bevestigd

Van de € 240 miljard die we bij het eerste en tweede pakket hebben beloofd, is 90 procent uitgekeerd. Van dat bedrag is weer slechts € 9,7 miljard bij de Griekse huishoudens terecht gekomen, nog geen vijf procent dus. De rest is gebruikt om de leningen te laten doorrollen en rente op bestaande leningen gefinancierd te krijgen. Bij het derde pakket zien we een soortgelijke situatie: slechts een marginaal deel gaat naar 'de mensen'. 

Waarom doen we dit eigenlijk? Omdat vooral Duitse en Franse banken anders een verlies zouden hebben moeten nemen. Dat gaat direct van het eigen vermogen van een bank af, waarna die weer bij de eigen overheid (Berlijn en Parijs) om steun gaat vragen. Dat zou 'het publieke sentiment' nogal hebben veranderd. Eigenlijk redden we Noord-Europese banken via een Griekse sluiproute.

Is het nu voorbij? Dat is helaas niet erg waarschijnlijk. Het gaat om zoveel schuld dat een nieuwe redding onvermijdelijk is. Ook onze Duitse vrienden concluderen dat het verlagen van de rente, gecombineerd met uitstel gewoon een gift is. Door met boekhoudmethoden te rommelen hoeven we het zo alleen niet op te schrijven, wat het 'publieke sentiment' ten goede komt. 

In juni moet Athene weer een aflossing aan het IMF doen en ook daar is helaas geen geld voor beschikbaar. Dat moet dus uit Europa komen, precies waarom onze Jeroen Dijsselbloem en zijn collegaministers nu maandelijks vergaderen. Laten we het beestje gewoon bij de naam noemen: we gaan dit gedoe elk jaar krijgen. Het is een onvermijdelijk aspect van deelname aan de euro. Er moet elk jaar een beetje geld naar het arme Zuiden. Het is niet anders.