€ 10 voor een bakje glutenvrije sushi: weg met het foodtruckfestival

De hipsterigheid ten top: lekker buiten genieten van cultureel divers streetfood. Onze voorspelling: lang gaat die hype niet meer duren. De financiële en demografische factoren die eraan ten grondslag liggen, aan het foodtruck-festival, lopen op hun laatste benen. Het heeft veel met rammelende eierstokken te maken. 

'Glutenvrij sushi'
Wat is een foodtruckfestival eigenlijk? Omgeven door pallets, golfplaat en andere 'vintage industrial items' staan hippies met hun omgebouwde busjes vers eten te maken. Hartstikke mooi. Maar het is nogal duur. Vaak durven de hipsters geen cash geld te managen, dus staan ze op een afgesloten terrein waar men bij de ingang muntjes aanschaft. 

U raadt het al, elke keer wanneer u een nieuwe variant op 'streetfood' uitprobeert legt u een aantal van die munten neer, die achteraf niet in te wisselen zijn. Een bakje glutenvrije sushi kost bijvoorbeeld vier munten. U bent dan een tientje kwijt (dik 22 gulden) voor vijf rolletjes in elkaar geflatste sushi, afkomstig van een schattig kijkende dame die het predikaat 'asian fusion' ondanks alle goede bedoelingen behoorlijk verpest. 

Is sushi sowieso niet glutenvrij? Inderdaad. Maar zo wordt het mooi wel aangeprezen: dat verklaart waarom het een centje meer mag kosten. Al met al is het hipsterfestival een dolle boel, maar lang gaat het niet meer duren. 

'Street food' klinkt als een verworvenheid, maar dat is het niet. Door een aantal factoren hebben arme jongeren een hoger bestedingspatroon dan hun duurzame verdienkracht rechtvaardigt. Dat zit als volgt. Niemand kan tegenwoordig nog een huis kopen. Dat komt door kunstmatige krapte en aangescherpte regels, het gevolg van een kredietcrisis die compleet op het conto van de babyboomer komt. De nieuwe generatie hipsters hebben nu onechte ZZP-banen in de creatieve sector die tijdelijk inkomen opleveren maar waarmee er nooit in een huis en een gezin geïnvesteerd gaat kunnen worden.

Al het geld dat opgaat aan bikram yoga, mindfullness reizen naar India en - daar is 'ie dan - 'streetfood' is eigenlijk ergens anders voor bedoeld. Smaakt het een beetje, een bakkie pulled chicken met quinoa voor drie munten (€ 7,50, dik 16 gulden) wetende dat dat je pensioen was en je een armoedzalige oude dag tegemoet gaat? Nee hè?

Daarom is dit ook een tijdelijk fenomeen. De huidige generatie twintigers en dertigers wordt op deze manier wel uitgemergeld, maar dat kan niet oneindig zo doorgaan. Dan zou onze samenleving verdwijnen. Dus na verloop van tijd zal de hippe 'freelance fashion copywriter' haar biologische soy-latte frappucino samen met haar laptop in de vintage koffiebar laten staan, om zich elders stevig te laten bezwangeren. En de doorsnee moeder kan het onmogelijk opbrengen, laat staan rationeel verantwoorden, dat ze een Oekraïens maandloon uitgeeft aan twee hapjes en wat biologische rosé (berekening hier). 

Hipstereconomics
Duurzaam lokaal eten is een logische ontwikkeling, niks mis mee. Maar € 10 voor glutenvrije sushi is een krankzinnigheid die in een normaal functionerende markt niet zou bestaan. Net zoals een huis van een miljoen gulden, waar niet eens een gezin met twee kinderen in past. Houd nog even vol, lieve hipstervrouw, door uw lippen-irriterend plastic glas turende op de scheve, ongemakkelijke houten bank van het foodtruckfestival, luisterend naar ondragelijke 'wereldmuziek' bij een ondergaande zon die het festivalterrein onprettig koud maakt terwijl je liever aan de kinderwens zou toegeven. Die Chardonnay komt helemaal niet van een fairtrade winery waar enkel eenbenige lesbische gehandicapten werken, het is gewoon overschonken meuk van de Albert Heijn die voor tien keer de inkoopprijs wordt doorverkocht. 

Om de absurd hoge prijzen te rechtvaardigen, plakken we er onwetenschappelijke predicaten op. Gluten zijn helemaal niet slecht, tenminste, niet voor diegenen die er geen aangeboren allergie voor hebben. Bovendien zitten gluten in grassen, zoals koren en niet in vissen. Een glutenvrije vis is een verzinsel dat we slechts tijdelijk zullen accepteren, zodat we even kunnen rechtvaardigen dat we het tienvoudige betalen voor hetgeen we net bij de buurtsuper hebben zien liggen. Al het geld dat op een foodtruckfestival wordt uitgegeven, is daarom een lening met het toekomstige leven als onderpand. Dat is eindig, de hipstercultuur en het bijbehorende foodtruckfestival dus ook. Zo is de hipstercultuur, net als de door diezelfde aanhangers zo verfoeide hyperkapitalisme, gebaseerd op een onduurzaam model en zodoende per definitie geen lang leven beschoren. Hyperkapitalisme en Hipstereconomics zijn twee loten van dezelfde stam, namelijk tijdelijke overconsumptie gefinancierd met immer groeiende kredieten, gerationaliseerd met pseudowetenschap. 

Hoe ironisch.