Gloria Wekker gaat met 'gender studies' onze geschiedenis en zelfs de Holocaust te lijf

Wanneer stopt het vreselijke racisme van Gloria Wekker, 'Hoogleraar' 'Gender Studies' en 'Dekolonisator' van de UvA? Eerder schreven we dat wat ze doet activisme is en niets met wetenschap te maken heeft. Nu mag ze haar plasje zelfs bij Buitenhof doen. Tijd voor een strafrechtelijk onderzoek naar dit haatzaaien. 

Heeft u het gesprek gezien? Interessant genoeg kan de 'wetenschapper' geen feiten of cijfers gebaseerd op onderzoek doen, anders dan wat incidenten generaliseren. Er is dus geen onderzoek gedaan (dat geeft ze ook toe) dus er is geen sprake van fatsoenlijke wetenschap. Normaal gesproken valt pseudowetenschap buiten ons blikveld, maar nu maakt ze het wel heel bont. De bizarre complottheorieën ('institutioneel racisme') drijven mensen ironisch genoeg uit elkaar, dat kan niet de bedoeling zijn. Volgens Wekker heeft elke 'blanke' een erfschuld, omdat er een koloniaal verleden is. Daarmee is ze per definitie racistisch. Immers, ze bakent een groep af op etniciteit en geeft die ergens 'schuld' van. Om ons koloniale verleden maar niet te hoeven erkennen, richten we ons teveel op de Holocaust. Dat zouden we kennelijk wat minder moeten doen. Alleen bestaat dat koloniale verleden niet. 

Het is dik een jaar geleden dat een stel zwervers, drugsgebruikers en ander tuig het Amsterdamse Maagdenhuis van de Uva gingen bezetten. Zoals we toen ter plekke hebben kunnen aantonen had het niets met idealisme te maken, we troffen enkel wat hooligans aan waarvan sommige nog gewelddadig waren ook.Goed, onrendabelen, die zijn er altijd en overal. Maar in 2015 en daarna gebeurde er iets bijzonders: de samenleving begon ze serieus te nemen.

De voorvrouw van de hooligans, Gloria Wekker, werd door het bestuur van de UvA in een commissie gezet die de universiteit gaat 'dekoloniseren'. Één van de resultaten is dat er nu genderneutrale toiletten zijn geplaast, zodat studenten wordt geleerd dat ze niet in hokjes als 'vrouw' en 'man' moeten denken. Dat is dus de kentering: we luisteren sinds kort naar deze types. 

Nu heeft de genoemde Wekker, docent 'gender studies', een boek uitgebracht over onze geschiedenis. Het gaat over de mythe van 'White Innocence' en komt erop neer dat elke levende Noord-Europeaan schuldig is aan kolonialisme, omdat het door eeuwen geschiedenis in onze haarvaten is gaan zitten. Vervolgens herdenken we de Holocaust, maar daarmee vergeten we dat we eeuwenlang dergelijke misdaden hebben gepleegd, maar dan op mensen van buiten het continent. Daarom zou het minder erg zijn, in de Nederlandse belevenis. Desalniettemin rust er op elke Europeaan een erfzonde, die waarschijnlijk tot gevolg zal hebben dat de beurs getrokken moet worden. Het 'bewijs' voor de Nederlandse (of Finse, for that matter) erfzonde vinden we in een nog erger artikel op De Correspondent

'Want waarom ligt een woord als imperialisme onze politici niet op de lippen bestorven? Ik zoek de verklaring in de mythe van de witte onschuld. Ga maar na: Nederland heeft bijna vierhonderd jaar een imposant koloniaal rijk gehad. Toch lijkt het zich in te beelden dat het bezit van dat rijk geen sporen nagelaten heeft in de geschiedenis, de taal, de cultuur, in de manieren waarop het zelf en de ander verbeeld worden en in de omgang tussen wit en zwart. Dat rijk strekte zich ooit uit van Nieuw-Amsterdam, Indië, Formosa, Ceylon, Zuid-Afrika en allerlei forten aan de westkust van Afrika tot delen van Noord-Brazilië, Suriname en de Antillen. Het zette Nederland op de kaart als een belangrijke wereldspeler en bezorgde diens inwoners gevoelens van superioriteit.'

En ja, als Nederland vierhonderd jaar lang een alomvattend wereldrijk heeft gehad, dan zal dat niet alleen een impact hebben op de slachtoffers, maar ook op de dader: wie zo'n machtig rijk heeft, gaat zich vanzelf superieur voelen en dat verklaart waarom Nederlanders nog steeds zo racistisch zijn. Helaas wringt deze lezing met de werkelijkheid, maar het is dan ook 'gender studies' waar deze redenering uit is voortgekomen. Een simpel geschiedenisboekje leert dat er nimmer en te nooit een 'rijk' is geweest dat zich 'vierhonderd jaar lang' uitstrekte van 'Nieuw-Amsterdam, Indië, Formosa, Ceylon, Zuid-Afrika en allerlei forten aan de westkust van Afrika tot delen van Noord-Brazilië, Suriname en de Antillen'. Hoe erg racisme ook kan zijn, de Nederlandsche heerschappij over de wereld heeft echt nooit bestaan. De Mongolen komen het dichtst in de buurt van het hebben van zo'n rijk, maar de Nederlanders echt niet. Daarvoor zijn er te weinig kazen. 

Zo noemt Wekker het eiland Formosa, het huidige Taiwan. In de zeventiende eeuw hebben we daar zo'n veertig jaar lang een handelspost gehad, die werd overrompeld tijdes een Chinese burgeroorlog. Vervolgens verwisselde het nog een paar keer van eigenaar, met als meest recente machtswisseling de inname door de Chinese nationalisten, die zich in de Chinese burgeroorlog tegen de communisten van Mao Zedong keerden maar verloren. In de geschiedenis van Taiwan is er zoveel heftigs gebeurd, dat de Nederlandse invloed op de cultuur van het eiland door nog maar iemand waargenomen kan worden. Dat geldt vervolgens ook op de Nederlander zelf: een schatting van onze kant zegt dat slechts één procent van Nederland zich nog kan herinneren dat we ooit enkele delen van Formosa hebben bezet, namelijk de vlaktes direct naast de handelspost die we daar ooit hebben gehad.

Nederland blonk destijds uit in het bouwen van snelle schepen waarmee we tussen handelsposten navigeerden (en zonder meer de boel bij mekaar roofden), maar de hoeveelheid manschappen om grote delen van de aarde te koloniseren en onze culturele wil op te leggen, die hebben we nooit gehad. Het feit dat we in 1640 een post op Formosa hadden, betekent niet de we ons daardoor 'superieur voelen' ten opzichte van de etnisch oorspronkelijke bewoners daar, en blanke reljeugd vanavond de ruiten bij Chinees-Indisch Specialiteitenrestaurant De Gouden Draak te Emmen gaat ingooien. Dit is een verband tussen het heden en het verleden dat Wekker probeert te leggen, maar er simpelweg niet kan zijn omdat haar feitenmateriaal van geen kant deugt. 

Dat het onderzoek (en daarmee de conclusie) niets met objectieve waarheidsvinding te maken heeft, legt Wekker zelf bloot in het stuk De Correspondent. Ze 'zoekt de verklaring in de mythe van de witte onschuld'. Let u op dat woord 'in'. Er is dus al een hypothese, en een heftige. Het idee dat 'blanke' kinderen onschuldig worden geboren is niet waar, ze hebben direct een erfzonde door hun afkomst. Dat erkennen ze zelf niet en de verklaring daarvan wordt juist in die hypothese gezocht. Wekker neemt dus alvast aan dat die automatische onschuld niet bestaat, om vervolgens in dat principe naar een verklaring te gaan zoeken. Dat is een cirkelredenering. 'Verse muntthee is erg lekker. De verklaring daarvan zoek ik in het lekker zijn van muntthee'. Met een dergelijke houding kan de wetenschapper elke gewenste conclusie trekken die ze/het/hij/hommes maar wil: de onderbouwing zit in de redenering zelf, niet in een confrontatie van de stelling met de werkelijkheid buiten de cirkelredenering. Zo kan men ook andere drankjes dan muntthee leren drinken en het lekker zijn van muntthee in twijfel trekken. Een duidelijker voorbeeld van tunnelvisie dan de redenering van Wekker is er niet. 

Zo kunnen we uit dezelfde kaarten ook opmaken dat Turken juist hét volk zijn dat het gevoel van 'beter zijn', als gevolg van kolonialisme, in de genen heeft zitten. Nu spreken we over het 'Ottomaanse Rijk' en toch hebben meerdere NederTurken de voornaam Osman. Bestaat daar geen schuldgevoel over het koloniale verleden? Waarom doet Wekker daar geen onderzoek naar? De impact van de Turken op bijvoorbeeld de Balkan, Armenië of Syrië is veel en veel groter dan die van Nederland in een van de voormalige kolonieën. Nieuw-Amsterdam heeft bijvoorbeeld wel ooit bestaan, maar daar zijn we vrij snel uitgeknikkerd. Dat die naam bestaat, zegt niets over eventuele heerschappij over het gebied tussen Nieuw- en Oud-Amsterdam. Daar zijn de Britten de baas geweest, ken uw geschiedenis, Mevrouw Wekker. En Nederland heeft zich zonder enige twijfel vreselijk misdragen in Indonesië. Maar gedurende het belangrijkste deel van de koloniale tijd heeft Nederland de grootste moeite gehad om het vermeende rechtvaardige gezag over de eilanden naast Java te doen gelden. Volgens de redenering van Wekker zou discriminatie door Turken tegen andere groepen zeer vaak moeten voorkomen. Dat klopt ook, dus waarom hebben we het dan over de 'blanke' erfzonde en niet die in het algemeen, ook voor Turken? 

Antiracisme heeft vandaag de dag niets met een eerlijke, wetenschappelijk-kritische houding tegenover een bestaand maatschappelijk verschijnsel te maken. Mensen als Wekker verzinnen argumenten en denkbeelden en geven duidelijk aan geen open en eerlijke houding ten opzichte van het bestudeerde te hebben. Gender studies en alle ongein die eruit voortkomt, is egocentrisch (beschouwt u het proefschrift van Wekker eens) of geeft overduidelijk aan vooringenomen te zijn. Zo poneert Wekker dat er sprake is van 'blanke schuld' en zoekt ze de verklaring in het verschijnsel zelf, zonder de wereld om zich heen te beschouwen. 

Dan zou ze bijvoorbeeld in Noorwegen zijn aangekomen, waar ook allerlei clubjes immigranten klagen over racisme. Nu is Noorwegen al duizend jaar lang geen oorlog begonnen, laat staan een koloniale. Eventueel onbehagen tussen oorspronkelijke bewoners en nieuwkomers zou dus voort kunnen komen uit cultureel onbegrip tussen de groepen, want een koloniaal superioriteitsgevoel wegens het koloniale verleden, dat bestaat in Noorwegen niet. Het heeft in de 16e eeuw immers nooit eilandjes in de buurt van China bezet. Wie (vermeende) discriminatie van bijvoorbeeld moslims in Nederland onderzoekt, doet er goed aan om te kijken waarom dit in het enigzins vergelijkbare Noorwegen ook gebeurt. Dat zou te maken kunnen hebben met verschillen in cultuur, religie, of het bestaansniveau. Een koloniale verklaring kan dan simpelweg niet bestaan. Maar omdat er een werkgroep 'postkolonialisme' is, moeten we het door een koloniale bril bekijken. Daarom, tunnelvisie.

Wie het aandurft om de positie van de Holocaust in de vaderlandse geschiedenis te bekritiseren, zou op zijn minst een onderbouwing moeten hebben die op kloppende historische feiten gebaseerd is. Daar gaat het al mis, met allerlei respectloze uitingen van onder meer migranten tegen de herdenking van de Oorlog, waar de Nederlandse tolerantie juist uit voortkomt. Zo zijn er mensen die de Dodenherdenking willen boycotten, omdat we dan 'teveel stilstaan bij enkel de Joodse slachtoffers van de Holocaust'

Gekke denkbeelden, zoals uit dit filmpje, komen juist voort uit het in twijfel trekken van het oorspronkelijke principe van 'nie wieder'. Het wetenschappelijk geëxperimenteer door de demonstranten met rastakapsels voegt niets toe aan onze kennis en dient geen enkel constructief doel, anders dan het betaald bezighouden van de in het leven falende bozerikken, die zich van dezelfde Holocaust-relativerende technieken bedienen als allerlei extreem-rechtse groepen die we door heel Europa heen vinden.

Racisme bestrijden we door kleurenblind te worden, zoals dit Deense jongetje op Robbeneiland. Zijn idool is de bommenlegger van het ANC hier rechts, die nu rondleidingen op het eiland geeft. Hier leest u meer over hem. Mensen als Wekker zullen deze knaap het liefst een schuldgevoel aanpraten op basis van zijn huidskleur. De eerste neger die boos is op Denemarken wegens het koloniale verleden moet trouwens nog geboren worden. Maar de 'antiracisten' zijn daarmee in de kern racistisch. Omdat het fundament van Wekker haar onderzoek al fout is, komt ze intellectueel gezien nooit verder en zal dit soort publicaties enkel tot meer haat en frustratie leiden en geen oplossingen: dan kan niet als het bij de analyse al fout gaat.  

Beter maken we de faculteit gender studies met de grond gelijk. Who needs gender neutral toilets anyway.

(De schrijver is overigens een halve Cape Coloured, een Zuid-Afrikaans mixvolk dat door vermenging een ondefinieerbare afkomst heeft. De geldt grappig genoeg ook voor Wekker, die in Zuid-Afrika niet als 'zwart' zou worden gezien maar dat terzijde).