George Soros komt met € 10 miljoen racisme faken en debat verzieken, meer haat is een hoax

Maakt u zich ook zo'n zorgen over toenemend racisme alsmede haat jegens minderheden in de samenleving? Dat hoeft niet. De groei is er helemaal niet. Allemaal activisten proberen het te laten lijken alsof de overwininng van Trump maar ook Brexit tot meer geweld tegen minderheden leidt. Dat is fake. Omdat mensen als George Soros allemaal stichtingen funden om op social media op zoek te gaan naar nare incidenten neemt het aantal waarnemeningen wel toe.  

Maar als iets vaker wordt waargenomen, betekent dat niet dat het verschijnsel zich ook vaker voordoet. 

Even dit: 925 is toch geen site die racisme en vreemdelingenhaat geen bagatelliseren? Nee, natuurlijk niet. Maar waar mensen met cijfers rommelen trekken we aan de bel. En daar is hier sprake van. Als er rondom belangrijke politieke gebeurtenissen, zoals Brexit (maar ook aanslagen) géén toename is van hate crimes, dan is dat goed nieuws. Als activisten dan claimen dat het er wel is, zetten ze de verhoudingen in de samenleving op scherp op basis van vals statistisch materiaal: daar gaat het hier om. 

Bij het Oekraïnereferendum hebben we al gezien dat Britse media een eigen verzinsel tot wereldnieuws kunnen bombarderen, net als 'het bewijs' van deze journalist Peter Foster dat Putin West-Europese politici omkoopt om nare dingen over Oekraïers te schrijven. Een puur verzinsel, maar ook als dat doorgeprikt is gaat een journalist door op de oude weg: de fout toegeven is dan teveel gevraagd. Britse tabloids zijn hier berucht om, en The Independent laat ook hier weer een sterk staaltje sensatiejournalistiek zien. Er zijn 500 gevallen geweest van verschrikkelijk racisme en enkel The Independent heeft de database mogen inzien. Verder niemand. 

Hoewel elk misdrijf er een teveel is, mogen we onszelf prima afvragen waar deze gegevens vandaan komen.

The Independent noemt een aantal incidenten, waarbij er sprake is van een combinatie van seksisme en racisme, waarbij we racisme vooral moeten zien als xenofobie tegen Polen. En daar wringt de schoen. Als mensen tegen 'buitenlanders' zijn, dan is het niet logisch dat zwarte vrouwen met hoofddoek de klappen moeten opvangen van Poolse mannen die Britse vrachtwagenchauffeurs het brood uit de mond stoten. Sowieso is er enkel sprake van incidenten, hoe erg die ook zijn, als het allemaal waar is. Als, inderdaad.

Er zijn namelijk vier organisaties die het onderzoek hebben verricht. Ze kwamen niet met 500, maar met 300 incidenten. The Independent meldt wel eerlijk dat het 'opgetekende verhalen' zijn en niet meer, een onbetrouwbare meetmethode dus. Op een land met meer dan 60 miljoen inwoners is dat evenwel nog steeds niet veel. Worrying Signs is enkel opgericht om racisme rondom het Brexit-referendum te registeren en publiceert verder geen data of onderzoeken. Voor !StreetWatch geldt hetzelfde, de site bevat een oproep voor mensen om te beloven racisme af te zweren. Dat is prachtig en mensen moeten dat vooral doen, maar we hebben nog steeds geen harde data. 

De derde onderzoeksclub die het artikel aanhaalt heet Post Ref Racism (PRR), die een dag na de uitslag al statistisch bewijs heeft dat er meer racisme is vanwege Brexit. Dat is snel: kennelijk namen de mensen achter dit initatief al aan dat er meer racisme zou zijn, nog voordat daar harde cijfers over waren. Dat is redelijk vooringenomen, want minder racisme (of regen, curry, Co2-uitstoot of poollicht) is theoretisch ook mogelijk, voor de objectieve researcher dan. Deze Priska Komaromi is de initiatiefnemer van Post Ref Racism en volgens haar eigen LinkedIn publiceert ze ook voor Institute of Race Relations (IRR), precies de vierde partij die The Independent aanhaalt.  

Dat is het eerste probleem: dus enkel deze dame is verantwoordelijk voor het verzamelen van de data en niet een collectief van vier onderzoeksclubs, waardoor het adagium 'een bron is geen bron' had moeten gelden: alles valt of staat met het statistische werk van een enkele historicus, dat is nogal mager bewijs voor een dergelijke harde stelling. Op haar eigen LindedIn is Komaromi eerlijk over haar doelstellingen: er moet een toename gemeten worden, en geen afname of een gebrek aan mutatie. En wie zoekt, die vindt.

PRR komt vervolgens met een rapport, waarin het meldt dat racisme door Brexit met 57 procent is toegenomen. Wat u ook stemt en hoe u ook over Brexit, de EU of racisme denkt, dit is vreemd. Hierboven stond dat het om 600 incidenten (of 300 of 500) ging die zelfstandig nooit een groot EU-land met meer dan 60 miljoen inwoners racistisch kunnen maken. Zelfs de meest progressieve social justice warrior zou moeten erkennen dat deze cijfers niet kunnen kloppen.

Het rapport van PRR op IRR kunt u hier downloaden. Opvallend genoeg verwijst auteur Komaromi niet naar haar eigen werk, maar naar gegevens van de Britse overheid. Omdat het overlegorgaan van Britse politiecommissarissen had gehoord dat Brexit voor veel racisme had gezorgd, kwam het met een persbericht waarin het deze vorm van haat afwees: dat is de bron van het eerder genoemde onderzoek, u kunt het hier downloaden

Het Britse CBS houdt deze 'hate crimes' bij en publiceert elk jaar in oktober een rapport met de laatste stand van zaken tot aan april van datzelfde jaar. Dat komt omdat de rekenmeesters de data eerst grondig willen analyseren, voordat ze harde uitspraken doen. Het rapport dat in oktober 2016 is gepubliceerd, bevat dus de data van mei 2015 tot april 2016 waardoor we niets over racisme en Brexit kunnen zeggen. Pas in oktober 2017 zou er een rapport met de gegevens van juni 2016 erin moeten verschijnen. 

Onder druk van de hype besloot het Britse statistiekbureau om toch een paar pagina's toe te voegen, met daarin deze grafiek die de wereld over ging. De enorme toename in hate crimes betrof enkele tientallen gevallen meer per dag, waar 'online abuse' ook toe wordt gerekend. Het gaat hier dus om enkele honderden gevallen waardoor een complete natie nu als fascistisch wordt weggezet. 

Een paar pagina's eerder meldt Home Office nog dat er bij de aanslagen in Parijs (Bataclan) bijvoorbeeld, er geen sprake was van meer geweld en haat. Mensen weten zich dan te gedragen en zorgen ervoor dat ze zich op gevoelige momenten juist extra respectvol gedragen: dat is een nogal positief gegeven. Bij Charlie Hebdo was er wel meer sprake van (online) racisme, maar daarvan melden Home Office en de politie dat dat cijfer mogelijk onbetrouwbaar is: door meer registratie, bijvoorbeeld rondom een belangrijke gebeurtenis, kan er sprake zijn van meer waargenomen racisme dan van een echte toename. 

Het jaarlijkse rapport over racisme kent twee toevoegingen, annex A en B. A gaat over het Brexit referendum en bevat de genoemde afbeelding, waardoor media wereldwijd meldden dat het de spuigaten uitliep met het racisme in het VK. Annex B. meldt echter fijntjes dat dit soort statistieken helemaal niet betrouwbaar zijn. Kennelijk hebben de Britse rekenmeesters zich onder druk van de publieke opinie uitgesproken over het toegenomen racisme, terwijl ze later voelden dat de gemaakte claims niet met cijfers te staven zijn. Het is wiskundig broddelwerk.

Dan blijft er nog maar één onderzoek over dat het toegenomen racisme onderschrijft en dat dat van Komaromi. Zelf schrijft ze bijzonder genoeg dat haar onderzoek eigenlijk ook niet betrouwbaar is. Het probleem met social media is dat niet iedereen het heeft en dat degenen die het hebben graag willen opvallen: de attention bias, het zijn haar eigen woorden nota bene. Verder schrijft Komaromi op pagina 4 van haar onderzoek letterlijk dat de data niet significant genoeg zijn. Er zijn 600 gevallen van naar gedrag op Twitter en Facebook waargenomen met een grote kans op dubbeltellingen en that's it

Dit enkele onderzoek van een activist, op basis van Tweets van vermeende overtredingen die waarschijnlijk ook zonder #PostRefRacism bij de politie gemeld zouden worden, zorgt er echter voor dat het principe 'Post Ref Racism' in meer dan twee miljoen artikelen is genoemd (en door dit artikel wordt het nog erger ook). Dat is meer dan 3.000 keer dan per genoemd incident, dat voor de helft ook nog eens niet van het vermeende slachtoffer kwam, maar door omstanders is gemeld. Een voorbeeld is deze afbeelding: kennelijk heeft iemand met zijn vinger iets naars in het stof van een vrachtwagen uitgepoetst, al is het niet leesbaar. Dat zijn toch weer dertig retweets en daarmee een stijging van het gemeten racisme (van blanke Britten tegen blanke Polen). 

Waarom is dit slecht? Als racisme erg is, dan moet een redelijk mens toch elk initiatief ertegen aanmoedigen? Nee dus. Ten eerste is vooringenomenheid bij dit soort gevoelige onderwerpen juist contraproductief, dat hebben we ook gezien bij vrouwen die minder zouden verdienen dan mannen, voor hetzelfde werk. Dat is aantoonbaar onjuist. Er bestaat wel discriminatie, maar dat betreft de selectie van een persoon op een bepaalde functie, niet het salaris dat iemand dan verdient: dat ligt vaak vast in CAO's die discriminatie van vrouwen op het loonstrookje onmogelijk maken. Door excessieve focus op de vermeende misstand is er minder aandacht voor het echte probleem en daardoor is dit soort activisme op basis van dubieuze cijfers contraproductief.

In dit geval is het goed mogelijk (en zelfs waarschijnlijk) dat de Britten zich helemaal niet meer dan gemiddeld racistisch hebben uitgelaten. De stijging die de politie noemt, wordt met gemak gehaald dankzij het statistische gepruts van PRR. In dat geval worden mensen die zich juist in hebben gehouden, valselijk beschuldigd van racisme en als iets mensen extreem maakt is het wel een valse beschulding. En daar zit een tweede gevaar. Omdat niemand deze kwalijke gang van zaken in het onderzoek (dat zichzelf diskwalificeert met termen als attention bias) aan de kaak stelt, gaat de mythe een eigen leven lijden. 

Voor onderzoekers (van allerlei allooi) en activisten wordt het dan wel heel makkelijk om groot te worden. Zo noemt de Facebook-pagina van Post Ref Racism dit onderzoek een succes: social media hebben een rol in het bestrijden van 'het normaliseren van xeno-racistische narratieven'. Alleen was de perceptie dat dit probleem bestond, juist het resultaat van een actie op social media, die de politie in het VK verleidde tot een ondeugdelijke publicatie en The Independent het met 'de explosie van naakte haat door Brexit' nog eens dunnetjes over doet. 

Dat is goed voor de ego's van dit soort onderzoekers en hun populariteit in Berlijner kraakpanden waar dit soort activisten pleegt te wonen, maar met het bestrijden van racisme en andere vormen van onderdrukking, op een effectieve manier, met kloppende, harde statistische feiten heeft het niets te maken. Kennelijk is dat niet eens erg, onderzoeksmethoden vol kringverwijzingen die zelfs ons CPB duizelig maken of niet. Anders gezegd: als iemand in elkaar wordt geslagen om zijn huidskleur terwijl ergens anders iemand iets op Twitter ziet wat hij niet leuk vindt, dan zijn dat niet twee gevallen van rassenhaat maar slechts één. 

Terwijl de social justice warriors een zwaarbevochten overwinning op een niet-bestaande vijand vieren, draaien Heisenberg en Mandela zich om in hun graf. Racisme is een vorm van onderdrukking die meer respect verdient dan zeer ondeugdelijk statistisch werk, enkel ter meerdere eer en glorie van matige onderzoekers die niet in staat zijn op een andere manier hun brood te verdienen.