Stelling: iemand neemt Twitter in 2017 over, of het wordt een online KGB (1)

Twitter heeft een steentje in de schoen: de cijfers laten geen ‘scalability’ zien. Dat is hetzelfde als het vertrouwdere cost-volume-profit analysis (of gewoon kijken wanneer u break even draait) maar in de wereld van de paarse broek heet dit ‘scalability’. Het is 2017, dus we doen gewoon mee. Twitter is niet scalable.

Op het oog doet Twitter het prima (alle cijfers in miljoenen). In vijf jaar wordt de omzet bijna 25 keer zo groot: dat doet bijna niemand ze na. Maar er zit een addertje onder het gras.

Om gebruikers en adverteerders naar het platform te trekken moet Twitter flink investeren in sales en marketing. Die kosten stijgen harder dan die omzet zelf, in 2013 bedragen ze zelfs de helft van die omzet.

Het onvermijdelijke gevolg is dat Twitter verlies maakt, en niet zo’n beetje ook. In het begin is dat nog acceptabel, maar ook een hippe startup moet daar een keer mee ophouden. Inmiddels is een half miljard dollar verlies niet meer vreemd. De marketingkosten als percentage van de omzet bedroegen in 2013 nog bijna de helft van de omzet. Inmiddels daalt dat getal een beetje, wat in theorie ruimte zou moeten laten voor winst (of minder verlies).

Om de eerdere verliezen te dekken heeft Twitter zowel aandelen moeten uitgeven als rentedragende leningen aantrekken. Die kosten rente ter grootte van inmiddels meer dan $ 100 miljoen en dat cijfer loopt op. Twitter heeft nu een opgeteld verlies van meer dan $ 2 miljard, waardoor de aandeelhouders elk jaar een extra agiostorting hebben moeten doen doen (additional paid-in capital, bijna helemaal onderaan).

U ziet het, op deze manier wordt Twitter nooit ‘scalable’. In de ideale situatie zou het gebruik van het platform namelijk fors toenemen bij gelijkblijvende kosten: dan zou het geld eruit spuiten. Na vijf jaar is duidelijk dat dat niet gebeurt. Het onvermijdelijke gevolg is een complete verwatering van het aandeel, dat de eerste beleggers weinig plezier heeft bezorgd. Gelukkig kunnen die hun ei nog kwijt, op Twitter.

Uiteindelijk zijn er twee logische opties. Ofwel iemand koopt het hele zaakje over, met schuld, zodat die rentelasten niet meer toenemen en nog een paar jaar verlies draaien niet erg is. Dat moet wel iemand met een flinke intrinsieke motivering zijn, zullen we maar zeggen, ook wel ‘vreselijk veel geld’ genoemd. Ofwel Twitter moet meer geld uit de bestaande gebruikers persen maar dan wordt het een soort KGB. Hoe zit dat?