De Correspondent: 'zwarte slaven waren de vleesvarkens van de negentiende eeuw'

Tegen beter weten in toch maar even op de De Correspondent kijken, waar 'ons soort mensen' uitlegt waarom vlees eten slecht is. 

Een beetje minder vlees eten, daar is natuurlijk niks mis mee. Sowieso eet de Westerse mens al meer dan goed voor haar of hem is, vlees is een enorme belasting voor het milieu en wie wel eens een vleesfabriek van binnen heeft bezocht wordt daar eigenlijk nooit blij van. Allemaal waar. Alleen wordt een vleesvarken ineens vergeleken met een Afrikaanse slaaf en dat is geen ongelukje.  

'...De drogredenen waarmee ik mezelf eerder nog geruststelde, waren ineens totaal lachwekkend. ‘Ja maar, hoe kom ik anders aan mijn eiwitten?’ ‘Ja maar, ik kan echt niet zonder bitterballen.’ ‘Ja maar, ik wil anderen niet tot last zijn met mijn dieet.’ Het doet me nu denken aan de slavenhouder die tegen slavernij was, maar bang was iemand voor het hoofd te stoten (en geen zin had om zelf katoen te plukken).'

Hoewel er natuurlijk maar weinig slavenhouders waren die stiekem tegen slavernij waren (de oplossing zou voor deze groep erg simpel zijn geweest), worden slaven inderdaad op een lijn gezet met vleesvarkens. Net als Knir, Knar en Knor had Kunta Kinte kennelijk 'een rijk gevoelsleven'. Dat geen ongelukje was, deze vergelijking, is helder omdat deze herhaald wordt. 

'Ik heb me vaak afgevraagd welke gewoonten onze kleinkinderen straks barbaars zullen vinden. Zullen zij naar de industriële veeteelt kijken zoals wij terugblikken op de Romeinse gladiatorengevechten? Of op de slavernij? Nog maar kort geleden werden miljoenen zwarte lichamen verhandeld en uitgebuit. Maar haat en sadisme waren toen niet de grootste drijfveren. Het werd allemaal mogelijk gemaakt door onverschilligheid. Onze voorouders negeerden de behoeften, de emoties en het leed van de mensen die ze verhandelden. Dat is een constante in de geschiedenis - of het nu over de slavernij gaat of de moderne kledingindustrie. We zien het immense leed dat we aanrichten gewoon niet. De vleesindustrie is hier perfect voor ontworpen. In Nederland werkt minder dan 2 procent van de beroepsbevolking in de landbouw.'

Er bestaat zoiets als een nieuw links. Dat komt terug met oude thema's als de positie van de vrouw, de minderheden maar ook het milieu. In een westerse wereld met grote verworvenheden is het nu alleen toch normaal geworden om extreem emotionele vergelijkingen te maken waarbij de waarheid gewoon geweld aangedaan wordt. Zo hebben we 'professor' Gloria Wekker die de geschiedenis van Afrika verkeerd aanhaalt, om maar een punt te maken dat bij die eigen emoties aansluit. 

Het problematische bij dit steeds emotioneler worden van de wetenschap is dat we zo niet vooruit komen. Als een argument emotioneel is onderbouwd maar niet aansluit bij de feiten, is elke redenering die daarop is gebouwd wankel. Daardoor onstaat er een academische elite die niets bijdraagt aan de samenleving, maar de samenleving overspoelt met allemaal pseudo-wetenschappelijke stukjes waar de onderzoekers vooral zelf blij van worden. Neem een Roos Vonk, een sociologe die door hedonistische miereneters te onderzoeken ontdekte dat er een verband is tussen varkenshaas en aanrandingen. No joke, dit soort 'onderzoek' wordt gewoon betaald en gedaan. Of wat dacht u van de postkoloniale gletsjers en hun visie op feminisme? Een aspect van de opmars van de emotie is dat er krankzinnige vergelijkingen met het verleden worden gemaakt. Iedereen wordt ineens voor Hitler en nazi uitgemaakt, ook al slaat het nergens op. Deze termen hebben daarom last van inflatie van het woord, hetgeen het bewustzijn over de Oorlog en andere aspecten van ons gewelddadige verleden (zoals de slavernij) geen goed doet. Maar ach, emoties zijn zo lekker om te wentelen, we laten de feitjes even. 

De Correspondent trapt in dezelfde val, al zal het goedbedoeld zijn. In de vleesindustrie zijn er biggetjes die geen leuk leven hebben. Dat is trouwens gewoon zo. Om het stuk aan kracht te winnen wordt er niet naar feiten gezocht met journalistiek speurwerk of een zoektocht in academische publicaties, maar wel door een historische vergelijking te maken die kant nog wal raakt. De vleesindustrie is net zo erg als de slavernij. Lekker emotioneel, maar daarmee zet De Correspondent de mens (namelijk de Afrikaanse slaaf) op een lijn met de varkens. 

Niet heel aardig.