Oscillococcinum: eendenleverplacebo maakt miljardairsfamilie lachend rijk, genezen doet het niet

Morgen is er de vreselijke storm des doods, waar iedereen ziek, zwak en misselijk van zal worden. Gelukkig is er oscillococcinum maar beter kauwt u op een hap berkenbast. Doet ook niks, is wel een stuk goedkoper.

De witte korrels van Boiron (dat is de producent) worden recentelijk weer aan de grieperige man gebracht, middels een hernieuwde advertentiecampagne. Let u op de term 'doet griep de das om'. De heilzame werking wordt doelbewust in een eufemisme gestopt, want anders is het kwaardaardige kwakzalverij en dat is strafbaar. Op een doosje met zakjes thee mag bijvoorbeeld wel staan dat u er rustig van wordt, maar dat het tegen een specifieke kwaal werkt is een medische kwalificatie en dat mag een marketeer niet zomaar doen. Daarom verwijst Boiron in omfloerste termen naar de heilzame werking, want anders worden er allemaal inspectiediensten van volksgezondheid boos

Water met geheugen
Oscillococcinum is een homeopathisch middel. Dat wil zeggen dat een bepaald, in de natuur voorkomend middel, een geneeskundige werking wordt toegedicht. In dit geval is dat een rottende lever van eend (no joke), die in een pan water wordt gelegd. Dat water wordt vervolgens in een enorme ketel gegooid en daar worden dan homeopatische drankjes en pillen uit getrokken. Eigenlijk is het dus kraanwater met wat toevoegsels om een bepaalde smaak of kleur te krijgen, met een verre hint naar eendenlever.

Vervolgens zit er zo weinig van het oorspronkelijke 'geneeskundige' middel in het uiteindelijke consumtenproduct, dat dit onmogelijk schadelijk kan zijn. De lage concentratie maakt dat een mens kilo's van een bepaald homeopatisch middel kan slikken, zonder enige bijwerking. Maar ook zonder helende werking dan, natuurlijk. Op deze manier verkoopt de fabrikant kraanwater tegen de prijs van cognac. 

Hoe herkent een gewone consument een placebo, dus een nepgeneesmiddel? Pakt u gewoon de jaarcijfers erbij. Een écht geneesmiddel is zo duur, omdat de verkoopprijs de kosten van onderzoek en ontwikkeling moet kunnen dekken. Als een geneesmiddel bijvoorbeeld € 10 kost, dan zou de helft aan onderzoek uitgegeven kunnen worden, een kwart aan verkoop en administratie waarna de ene helft van het restant naar de fiscus gaat en de andere naar de aandeelhouder. Ook medicijnen maken is immers ondernemen. 

Bij het Franse moederbedrijf Boiron (dit is CEO Christian Boiron) zien we dat de jaarlijkse omzet op de korrels € 285 miljoen bedraagt. Daarvan gaat slechts € 1,6 miljoen op aan onderzoek en ontwikkeling. Dat mag zo weinig zijn (en nog hard dalen ook) omdat het geen echt onderzoek is, dat is bij homeopathie nooit het geval. Het is net wichelroedelopen: u kunt na een minuut of drie jaar tot de ontdekking komen dat er ergens aardstralen te vinden zijn. In uw fantasie zijn er misschien allemaal laboratoria van Boiron tussen het Himalayagebergte en het Amazonewoud, waar idealistische slimme doktoren met gevaar voor eigen leven de natuur afstruinen naar nieuwe geneeskundige kruiden die mensheid van griep moeten verlossen. Maar die zijn er dus niet. 

De post 'marketing' met daarin het reclamebudget is daarom veertig keer zo groot als de kosten voor 'onderzoek'. Dat betekent dat als u € 40 aan oscillococcinum besteedt, er € 39 is uitgegeven om u tot kopen aan te zetten en slechts € 1 aan het daadwerkelijk onderzoek naar levers van eenden. Dat geeft te denken. Sterker nog, het jaarsalaris van de directeur van Boiron is al hoger dan de kosten voor 'onderzoek'. 

Boiron is een Frans bedrijf dat voor het grootste deel in handen is van de gelijknamige familie. Uit deze cijfers mogen we opmaken dat ze wellicht miljardair zijn, het zit op de grens. Dat zijn ze geworden door ingedroogd water in bindmiddel te verkopen, dat water heeft aangeraakt dat in een pannetje heeft gezeten waar ooit een stukje rottende eendenlever in heeft gelegen, waardoor het water een geneeskundige werking heeft want water heeft een geheugen en rottende eendenlever helpt tegen griep. Denkt u daaraan, voordat u kapitalen aftikt bij uw lokale drogisterij, ter bestrijding van een kwaaltje dat na twee dagen toch al over zou gaan.